جنگ ۱۲ روزه و الگوی برخوردهای اخیر، یک نکته را عریان کرد: حتی با وجود قدرت موشکی، امکان جنگ همچنان وجود دارد، اگر طرف مقابل تصور کند هزینه‌ها قابل مدیریت است. بنابراین مسئله اصلی ایران این است که بازدارندگی باید طوری طراحی شود که حتی جنگ محدود هم غیرعقلانی شود. ‌این همان تداوم منطقی ایده واقع‌گرایی است: چون جنگ عادی است و صلح وقفه، سیاست امنیتی یعنی ساختن بازدارندگی برای طولانی تر کردن وقفه‌ها، نه امید بستن به حذف جنگ. ‌ایران امروز در «فاز کلاسیکِ واقع‌گرایانه» قرار دارد: بقای دولت ملی در محیطی که نه متحدِ تضمین‌کننده دارد، نه در یک چتر امنیتی بین‌المللی جا گرفته، و نه از مزیت ژئوپلیتیکِ تک‌مرزی برخوردار است. ایران همزمان با چند حوزه امنیتی درگیر است: خلیج فارس، شامات، قفقاز، آسیای مرکزی، و حتی دریای سرخ و اقیانوس هند. این یعنی امنیت ایران یک مسئله محلی نیست؛ چندلایه و چندجبهه است. ‌در چنین وضعیتی، تعداد زیاد همسایگان به جای فرصت، به «تکثیر تهدید» تبدیل می‌شود. هر همسایه می‌تواند مسیر نفوذ یک قدرت بزرگ باشد، یا خود به یک بازیگر امنیتی تبدیل شود. و وقتی ایران در شبکه‌های امنیتیِ هژمونیک ادغام نیست، هر بحران منطقه‌ای می‌تواند مستقیماً به تهدید علیه ایران تبدیل شود، چون مکانیزم‌های کاهش تنش و تضمین تعهدات وجود ندارد. از این زاویه، مسئله اصلی ایران دقیقاً همان چیزی است که واقع‌گرایی پیش‌بینی می‌کند: در غیاب اتحادهای پایدار و تضمین‌های بیرونی، دولت ناچار است بازدارندگی را خودش تولید کند. در چنین محیطی، امنیت نه یک حق تضمین‌شده، بلکه کالایی است که باید تولید شود. و دقیقاً به همین دلیل، ایران ناچار است مسیر بازدارندگی مستقل را برود، حتی اگر در کوتاه‌مدت هزینه‌های سنگین داشته باشد. ‌چرا ناگزیر است؟ چون جایگزینِ بازدارندگی مستقل، چیزی جز آسیب‌پذیری ساختاری نیست. کشوری با همسایگان متعدد و چند حوزه امنیتی فعال، اگر ابزار تحمیل هزینه نداشته باشد، به میدان آزمون دیگران تبدیل می‌شود. در این وضعیت، هر بحران منطقه‌ای می‌تواند به بحران امنیت ملی تبدیل شود، چون مکانیزم‌های تضمین و مدیریت تعهدات وجود ندارد. صلح فقط زمانی دوام می‌آورد که طرف مقابل «از آغاز جنگ منصرف شود»، نه اینکه صرفاً وعده بدهد یا موقتاً عقب بنشیند. ‌این همان منطق سخت واقع‌گرایی است: وقتی در یک شبکه امنیتی نیستی، باید خودت شبکه امنیتی‌ات را بسازی. این کار هزینه دارد، به‌ویژه در مرحله اولیه؛ چون طرف مقابل دقیقاً در همان لحظه‌ای که تو در حال ساختن ابزار بازدارندگی هستی، بیشترین انگیزه را برای فشار و اقدام پیشگیرانه دارد. اما اگر آن مرحله عبور داده شود، بازدارندگی به تدریج تبدیل به یک واقعیت می‌شود: واقعیتی که تصمیم به جنگ را برای دشمن غیرعقلانی می‌کند. ‌بنابراین بحث این نیست که بازدارندگی مستقل «بهتر» است یا «اخلاقی‌تر». بحث این است که در شرایط ایران، این مسیر تنها راهِ قابل اتکا برای بقا و کاهش احتمال جنگ است. هزینه‌های اولیه‌اش واقعی است، اما هزینه نرفتن به این سمت، معمولاً بسیار سنگین‌تر و در نهایت وجودی است. ‌از سقوط اصفهان تا امروز، مسئله ایران در ساده‌ترین و سخت‌ترین شکلش یک چیز بوده است: زیستن در محیطی که جنگ امکان دائمی است و صلح فقط وقفه‌ای کوتاه. تفاوت دوره‌ها در نام بازیگران و ابزارها بوده، نه در منطق. روزی روس و عثمانی و بریتانیا در مرزها بودند، امروز هژمون و شبکه متحدانش در چند حوزه امنیتی پیرامون ایران فعال‌اند. خروج از وضعیت کنونی با آرزو، مذاکره صرف، یا امید به تغییر نیت قدرت‌های بزرگ ممکن نیست. تنها راه واقع‌بینانه، ساختن یک بازدارندگی قابل اتکا و چندلایه است؛ بازدارندگی‌ای که جنگ محدود را هم از نظر دشمن غیرعقلانی کند و آستانه بحران را آنقدر بالا ببرد که صلح، هرچند موقت، طولانی‌تر شود. #تضاد #آنارشی #امنیت #بازدارندگی #قدرت #سیاست #جنگ #نظم #دولت #مقاومت

امیر نصیرزاده: دخالت بیگانگان مخل امنیت منطقه است 🔹وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح در دیدار با رئیس‌جمهور آذربایجان: دخالت بازیگران فرامنطقه‌ای مخل امنیت و آرامش منطقه است. @TasnimNews

امیر نصیرزاده در دیدار خود با علیف، قرار است به او بابت حضور واحد هوابرد ۵۷۰۰ نیروی هوایی اسراییل در باکو هشدار دهد و اولتیماتوم دهد که اگر خارج نشوند ، هدف حمله قرار میگیرند. دیدار وزیر دفاع به تنهایی با رئیس‌جمهور آذربایجان اولین بار است که رخ داده و یک سفر تماماً ناگهانی است.

در #جنگ‌های_نامتقارن، بازیگر قدرتمندتر الزاماً پیروز نخواهد بود. پیروزی از آن کسی است که هوشمندانه‌تر عمل کند. اگر می‌خواهید #بازی را تغییر دهید: ‌١. از انفعال خارج شوید. ‌٢. #پیش‌بینی‌ناپذیر باشید. در بازی‌های استراتژیک، بازیگری برنده است که همچون «روباه» مکارانه فکر کند و همچون «شیر» شجاعانه عمل کند! بحران‌های چندوجهی با راه‌حل‌های تک‌خطی قابل مدیریت نیستند. #دولت_مقاومت

ایران و منطقه پساژنرال! 📝 محمدعلی حسن‌نیا، پژوهشگر سیاست خارجه: یکی از تحلیل‌های که به جد باید عمیق به آن پرداخت، نبود یک تئوریسین راهبردی در منظومه فکری ایران در روابط منطقه‌ای است. نبود سردار سلیمانی را می‌توان یکی از نقاط عطف راهبردی در سیاست منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران دانست؛ نه به این معنا که «محور مقاومت» فروپاشیده، بلکه از این جهت که سبک، سرعت و منطق کنش منطقه‌ای ایران تغییر کرده است. اما چه ویژگی های باعث می‌شد او متفاوت‌تر از بقیه نظامیان در اردوگاه جمهوری اسلامی باشد؟ -نقش «میانجی درون‌محوری» میان گروه‌های گاه متعارض (حزب‌الله، حشد، گروه‌های فلسطینی، دمشق و تهران) را ایفا می‌کرد. این موضوع از آن جهت مهم است که همین خلا باعث شد که حماس در 7 اکتبر دست به یک عملیات تک رو بزند و گمان کند بقیه اضلاع باید با اون هماهنگ باشند. در معنای دیگر آن است که حماس به جای بازو نقش مغز را بازی کرد. سردار سلیمانی به «پیش‌دستی فعال» اعتقاد داشت؛ یعنی: شکل‌دهی میدان پیش از ورود دشمن و انتقال نبرد به جغرافیای مطلوب ایران اما پس از وی ایران بیشتر به مدیریت بحران، کنترل تنش و پاسخ متوازن روی آورده و ابتکار عمل میدانی تا حدی به بازیگران محلی واگذار شده در مجموع می‌توان اینگونه تفسیر کرد که تهران پس از سلیمانی «پاسخ حساب‌شده» را جایگزین «حرکت تعیین‌کننده» کرد. سردار سلیمانی نقش «رهبر ارکستر» را در منطقه داشت، اما پس از او: بازیگران مقاومت خودمختارتر شده‌اند. اختلاف در اولویت‌ها افزایش یافته (مثلاً میان عراق، لبنان و فلسطین) است. سعی جانشین سردار سلیمانی آن است که بتواند از قدرت تهران برای نقش آفرینی در منطقه استفاده کند، اما موضوع بلافصل آن است که نقش صرفاً همراه با قدرت مرکز نمی تواند محیط پیرامون را نظم بخشی کند، بلکه عنصر هوش هیجانی و کاریزمای شخصی اثرگذاری زیادی دارد. اتفافات جنگ 2006 و درگیری های عراق در زمان داعش که سردار سلیمانی به خوبی توانست آن را در بدترین شرایط مدیریت کند، مصداقی از این مثال هاست. پیامد امنیتی بلندمدت نبود سردار سلیمانی برای تهران آن است که از «بازدارندگی کاریزماتیک» به «بازدارندگی نهادی» تغییر رویه داد که مهم‌ترین تغییر راهبردی این نظریه آن است که بازدارندگی ایران از شخص‌محور به ساختارمحور تغییر کرده که البته این مدل پایدارتر، اما کم‌اثرتر در شوک‌آفرینی مخصوصا در خاورمیانه پر آشوب است. نکته پایانی در خصوص نبود سردار شهید سلیمانی آن بود که دشمنان ایران جسورتر در «ضربات محدود» شده‌اند، اما هنوز از جنگ فراگیر پرهیز دارند. ژنرال سلیمانی نظریه ای مهم داشت. او معتقد بود که نباید جنگ به مرز یا ارتش و یگان های ایران کشیده شود. بلکه باید با ایجاد ارتش های کوچک بازدارندگی از نقطه صفر به مرز دشمن برسد. همان چیزی که به عنوان «حلقه آتش» نامبرده می شود که اکنون بنظرم می رسد تا حدود زیادی فروپاشیده و همین موضوع یکی از دلایل حمله اسرائیل به ایران و جنگ 12 روزه شد.

این یادداشت را بخوانید تا بیش از پیش به اهمیت #کارگزار خردمند، هوشمند و شجاع پی‌ ببریم. #سلیمانی #استراتژی_حلقه‌ی_آتش

👤مهدی خراتیان: ‌نکاتی در مورد تحولات اخیر؛ ایران بدون شک در یکی از مهمترین و سرنوشت سازترین بزنگاههای تاریخ معاصر خود قرار دارد و در جنگی چند لایه که دیپلماسی نیز بخشی لاینفک از آن است، در حال مبارزه است‌. تمام تلاش لابی اسراییل و حامیان آن طی یکماه اخیر این بود که اولا طرح بهم ریختگی درونی ایران را - که پیشتر هم زمان (بازه زمانی نوامبر و دسامبر) و هم کم و کیف آن (تحریک گسل طبقاتی و اجرای کشته سازی) پیش بینی شده و ناظر به آن بارها هشدار داده شده بود- به اجرا درآورده و تا حد امکان هزینه گزاف جانی و روانی را بر گرده جامعه زخم خورده ایران بار نماید. در ادامه، با بزرگنمایی فاحش آمار کشته ها و حتی عبور از برآوردهای محتاطانه موساد (حداقل ۵۰۰۰) و گزارشگر ویژه سازمان ملل (حدود ۵۰۰۰) و طرح اعداد محیرالعقولی چون ۳۶۵۰۰، ۴۳۰۰۰ و حتی ۱۰۰ هزار، روایت "نسل کشی" و "کشتار بزرگ" را برجسته و آنرا مستمسکی برای موجه کردن مداخله نظامی در ایران قرار دهد. همچنین تلاش بسیاری توسط این لابی صورت گرفت تا هزینه های جنگ با ایران برای ترامپ کوچکنمایی شده و ایران در آستانه انقلابی بزرگ و فروپاشی سیستم امنیتی تصویر شود. با این اقدامات تا مدتی جریانهای مخالف جنگ در کاخ سفید عملا منفعل شده و روبیو و هگست، و امثال گراهام و تام کاتن توانستند پس از موفقیت ارتش آمریکا در ونزوئلا ترامپ را متقاعد کنند که وی میتواند همانند ونزوئلا دستاوردی تاریخی را برای خود ثبت کند. همین امر موجب شد که ترامپ وارد پلکان افزایش تنشی پرهزینه با تهران شود، پلکانی که نهایت آن تغییر رژیم‌سیاسی در تهران بود‌. ترامپ در میانه راه متوجه شد که برخی برآوردها از هزینه جنگ با ایران درست نبوده است، امری که به لغو دقیقه نودی حمله به ایران در ۲۴ دیماه (۱۴ ژانویه) منجر شد. از آن به بعد ارتش آمریکا به دستور ترامپ در حال تقویت استعداد نظامی خود در حوزه سنتکام بوده است، به این امید با گذر زمان و انجام کارهای پرحجم اطلاعاتی، زمینه حذف کادر رهبری نظام را فراهم شود یا تهران در چارچوب دیپلماسی زور وادار به واگذاری امتیازاتی تاریخی به واشنگتن شود. در این میان ترامپ به خوبی آگاه است که تهران بسرعت خود را پس از شوک ۱۸ و ۱۹ دی بازسازی کرده و احتمالا میتواند با راهبرد تصعید افقی جنگ و تبدیل جنگ با ایران به جنگی منطقه ای، هزینه جنگ را انچنان گزاف کند که ترامپ و جریان ماگا نتوانند در انتخابات میاندوره ای زیر بار آن کمر راست کنند‌. ترامپ میداند که پس از شوک پرونده اپستین و بلوای مینیاپولیس، راه اندازی جنگی پرهزینه در خاورمیانه میتواند میخی بر تابوت جریان ماگا و عمر سیاسی خودش باشد و از همینرو به دنبال خروجی ابرومندانه از مخمصه ای است که جریان جنگ طلب حزب و لابی اسراییل وی را در آن گرفتار کرده اند، اکرچه هنوز از ایده جنگ کاملا دست نکشیده است. ونس نیز که بشکل نسبی تلاش کرد خود را از هیاهوی مرتبط با ایران دور نگهدارد و در مصاحبه اخیر با مگن کلی نشان داد که مساله ایران را هسته ای میداند و تمایل کمی برای مداخله نظامی در ایران دارد، بشدت نگران تبعات جنگ با ایران بر سرنوشت سیاسی خود است. بنابراین باب مذاکره در اصل به دلیل تصحیح سوء برآوردهای پیشین و یک خروج مناسب از مخمصه فعلی مجددا باز شده است. با وجود این لابی اسراییل بیکار نیست و همچنان گزاره های "جنگ کم هزینه" و "کشتار وسیع" را برجسته کرده و با بسط روایتهای اگزوتیکی چون "حمله شیمیایی به مخالفان" جهت ایجاد اجماع در حزب جمهوریخواه، نظام سیاسی ایالات متحده و عرصه جهانی همچنان به شکلی پرتلاش اقدام میکند. همچنین ترامپ هنوز گزینه نظامی را منتفی نمیداند و امیدوار است با شعله ور شدن مجدد اعتراضات در ایران یا خطای فاحش حفاظتی در صیانت از جان رهبران نظام‌، بتواند به روشی کم هزینه کار ایران را یکسره کند. بنابراین، سرنوشت مذاکرات اخیر به این وابسته است که نیروهای مسلح ایران از اشتباهات جنگ ۱۲ روزه درس گرفته و به معنای واقعی کلمه "دست بر روی ماشه" باشند و گروههی مقاومت در منطقه نیز کاملا آماده یک درگیری فراگیر و پرهزینه باشند و روایت "ایران آماده جنگ" روز به روز تقویت و روایت "ایران در حال فروپاشی از دورن" روز به روز تضعیف شود. پس در این نبرد چند لایه و پیچیده، سرنوشت دیپلماسی ربطی بسیار پررنگ و شاید پررنگتر از همیشه به معادلات میدان دارد. اینکه تهران بتواند وضعیت فعلی را به امتیازاتی برای خود مبدل کند به "هزینه جنگ" در ذهن ترامپ و ونس و کشورهای منطقه و البته ملاحظات روشناسی سیاسی ترامپ وابسته است. برداشت من این است که در صورت هوشیاری نیروهای مسلح و جامعه اطلاعاتی کشور امکان موفقیت در دیپلماسی هست، اما با فشار لابی اسراییل همه چیز میتواند ناگهان فرو بریزد. https://x.com/i/status/2019864670622937329

✅ کارشناس آمریکایی: 📍مسئله واشنگتن با ایران نه هسته‌ای است و نه صرفاً اسرائیل؛ مسئله، کشوری است که از دایره سلطه خارج شده. از کودتای ۱۹۵۳ تا تحریم و تهدید امروز، هدف ثابت بوده است: تضعیف ایران، خلع ابزار دفاعی‌اش و تحقیر حاکمیت ملی. اما هشدار روشن است؛ اگر تجاوز تکرار شود، خویشتن‌داری هم ممکن است پایان یابد و این‌بار هزینه‌ها فقط متوجه تهران نخواهد بود... 🆔 @Kavoshmedia

🔹تونی آنّت: نگاهی به قدرت گرفتن راست‌گرایان افراطی در اروپا بیندازید. با کسب ۲۴ درصد آرا، این بالاترین میزان از دهه ۱۹۳۰ میلادی تاکنون است. درباره این موضوع فکر کنید. و به نقطه عطف آن نگاه کنید: سال ۲۰۱۰. این همان بحران مالی است. همیشه پای بحران مالی در میان بوده است؛ نه فرهنگ، نه مهاجرت، بلکه اقتصاد. https://x.com/i/status/2020124712097997093 https://x.com/i/status/2020476914419306965

سرلشکر موسوی: آمادگی جنگ بلندمدت با آمریکا را داریم 🔹رئیس ستادکل نیرو‌های مسلح: ما در عین آمادگی واقعاً علاقه‌ای به شروع یک جنگ منطقه‌ای نداریم؛ اگرچه اهداف آتش جنگ منطقه‌ای متجاوزان هستند. 🔹دشمن را به دقت رصد می‌کنیم و برای پاسخ‌گویی قاطعانه به هر شرارتی آماده‌ایم. @Farsna

سرلشکر موسوی: «واقعاً علاقه‌ای به شروع یک جنگ منطقه‌ای نداریم» یکی از موانع جنگ، استقبال از جنگ و نشان‌دادن عزمی جزم (اراده‌ی قطعی) برای کنش نظامی است. زمانی که آیت‌الله خامنه‌ای (رهبر جبهه‌ی مقاومت) می‌گوید: اگر آمریکا جنگی راه بیندازد، این‌بار جنگْ منطقه‌‌ای خواهد بود.» چه دلیلی دارد که فرمانده‌ی نظامی این‌گونه حرف بزند؟ البته در وضعیت جنگی، به غلطْ نظامی‌ها دیپلمات‌ها می‌شوند و دیپلمات‌ها نظامی. این در حالی است که کوپر، فرمانده نظامی آمریکا (سنتکام)، تحصیلات عالی در رشته‌های علوم اجتماعی، از جمله اقتصاد، حوزه‌های اطلاعاتی و امنیتی، اطلاعات راهبردی داشته، و دوره‌های تخصصی سیاست، امنیت ملی و روابط بین‌الملل را در دانشگاه‌های هاروارد و تافتس گذرانده. ❌این‌ها را بگذارید در کنار، سردار محسن رضایی (صاحب ایده‌ی دوری از نزاع چین و آمریکا)، سردار عزیز جعفری (صاحب ایده‌ی عدم وقوع حمله‌ی اسرائیل به ایران)

🎥 عراقچی: کشور باید بدون تکیه به مذاکره اداره شود 🔹در موضوع هسته‌ای چه کاری مانده بود که ما انجام ندادیم؟! ما بیش از ۲ سال مذاکرات مستقیم انجام دادیم و به توافق برجام رسیدیم اما آمریکا از آن خارج شد؛ امسال هم در میانهٔ مذاکرات امسال هم وسط مذاکره به ما حمله کردند. 🔹آمریکا نمی‌تواند تحمل کند که کشوری از حق خودش دفاع کند؛ هر کاری می‌کنند تا ما از موضع‌مان پایین بیاییم. آن‌ها در یک‌سال گذشته چه کاری مانده که علیه ما نکرده‌اند؟ 🔹فشار حداکثری، جنگ، اسنپ‌بک و عملیات شبکه‌کودتای دی‌ماه که تماماً از بیرون هدایت می‌شد؛ کارهای آمریکا در یک‌سال گذشته بود اما همهٔ آن‌ها شکست خورد و مجبور شدند به میز مذاکره برگردند. 🔹البته ما به آن‌ها در مذاکره هم اعتماد نداریم؛ احتمال فریب‌کاری توسط آمریکا وجود دارد. در همهٔ جلسات گفته‌ام نیروهای مسلح و دولت طوری کارشان را انجام بدهند که انگار مذاکره‌ای در کار نیست؛ کشور باید بدون اتکا به مذاکره اداره شود که الحمدلله اینطور هم هست. @Farsna