بی تردید هر سخن ناامیدکننده و تضعیف‌کننده‌ی انگیزه‌های ملّی و عمومی و هر نوع دوگانه‌سازی‌ موهوم از قبیل جنگ یا مذاکره، وفاق یا تندروی، سازش یا جنگ‌طلبی که در گذشته به مردم عزیزمان خسارتهایی بی‌واسطه یا باواسطه وارد ساخته، از این پس هم میتواند همان تأثیر را به‌جا بگذارد. لذا بنده قاطعانه اعلام میکنم که ارتکاب هر آنچه به‌ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است. - امام سیدمجتبی خامنه‌ای -

از بزرگترین‌ رویاهام اینه که دغدغه‌ی ارتباط با ملت‌های دیگه در ملت ما ایجاد بشه :)‌ بریم صحبت کنیم، واقعا سخت نیست. فردا روزی زمان ظهور حضرت حجت بن الحسن‌ با همین مردم جهان قراره حرف بزنیم‌ دیگه. چرا از الآن شروع نکنیم؟ بریم حرف بزنیم، همو بشناسیم، همو پیدا کنیم، دایره ارتباطی تشکیل بدیم، از اسلام بگیم، از انقلاب بگیم، از ظهور بگیم ...

عراقی‌ها واقعا مردم خونگرمی هستند‌. وقتی باهاشون حرف می‌زنید حس میکنید دارید با یه هم‌وطن صحبت میکنید‌. همینقدر حس نزدیکی باهاتون دارند، همینقدر همدل اند. خونگرمی‌شون مثل خوزستانی‌های خودمونه. به فرهنگ ایرانی، اشعارِ ایرانی، نوحه های ایرانی علاقه مند اند و باهاشون می‌تونید از هر دری حرف بزنید. از شوخی های رفیقانه گرفته تا صحبت کردن درباره سیاست های منطقه. ارتباط دوسویه ست و اگر ببینند مشتاق گفتگویید، دو چندان پیگیر گفتگو باهاتون هستند.

اینایی که نوشتم بنا بر تجربه شخصی‌م بود. مایلید بیشتر حرف بزنیم و تجربیاتمونو‌ رد و بدل کنیم؟

روزهایی که شعر می‌خوانم، روحم لطیف‌تر است ..

منظور از روایت صرفا این نیست که هرکجا بلندگوی دیدیم برویم بگوییم ما پیروزیم و تمام!‌ پیروزی باید جوری روایت شود با گوشت و پوست و استخوانمان‌ باور داشته باشیم. در اجتماع، در فضای مجازی، کلاس های درس، در گروه های خانوادگی، دورهمی های فامیلی، مراسم‌ها و هر کجایی که از یک آدم بیشتر یافت می‌شود، باید صحبت از قدرت ما باشد‌. ضعف‌ها را عَلَم کردن‌ و ندیدن قوت‌ها، مصداقِ روایت قدرت و پیروزی ما نیست‌. راوی باشیم در روزهایی که اگر شهید آوینی بود تنها با صدای خودش و قلم خودش و دوربین خودش دست به کار میشد تا ایران را به آن قله‌‌ برساند‌.

روی پلاکاردهای کفِ خیابان راوی قدرت ایران باشیم‌. می‌دانم که خیلی‌ها در خارج از ایران چشمشان به این تصاویر است‌. روایت قدرت کنیم. تصویری از انسجام ملت در اوجِ هرگونه دشمنیِ دشمن‌ ارائه دهیم.

گردو می‌شکستم و ذهنم به روزهای اول هجرت پر می‌کشید. به کوچه پس کوچه های مدینه و آن لحظه‌ای که پیامبر رحمت گردو در دست کودکان می‌گذاشت . نمی‌دانم همه اینگونه اند یا نه ولی من وقتی به این فکر می‌کنم که این‌ گردوها روزی در دست پیامبر بوده، از این آب روان روزی پیامبر وضو می‌گرفته، بر خاک‌ِ زمین روزی پیامبر قدم می‌زده، حس شعف می‌کنم. در وصف این حس باید اذعان کنم که زمان ابدا مهم نیست ؛ و این‌ را کوه هایی که از روز اول خلقت تا کنون برجای خود مانده اند تصدیق می‌کنند.