این عکسا انگار امروزو برام کمرنگ می کنند و منو می برند به 41سال پیش و عکسای انقلابی این طیف رنگ و همین کادربندی روی دیوارای رنگ شیری کمرنگ اتاق انتهایی خونه.. روی طاقچه هم نوار کاست ها رو هم تلنبار شده و یه طرف اتاق هم کتابخونه فلزی نقره ای به سقف سلام میکنه و پره از کتابای شهید مطهری و فلسفه و دیوان شعر امام خمینی.. (: راستی پارچ و لیوان شیشه ای روی میز رو یادم رفت... از همون پارچا که سرش سوت میزنه... و محتواش شربت خاک شیره... #همین‌الآن‌نوشت:) پ. ن: مثلا شاید بعدا از حال و هوای اون موقعا بیشتر بگم... هرچند در حد خاطره از این و اونه(':

یا مثلا این عکس... روی دیوار کنار کتابخونه

از دور دیدش... به بغل دستی اش گفت _اونو می‌بینی؟ همکارمونه! امتداد نگاهش را خیره شد و جواب داد. _عه کی طلبگی خوندی تو؟ خندید _ من طلبگی نخوندم... اون اومد با من قبر کند... تبلیغ که می رفت فقط سخنرانی نمی‌کرد...هرکار سازنده ای که از دستش برمیومد انجام میداد... معتقد بود توی بیست و چهارساعت باید بیست و چهار هزار کار سازنده انجام داد [#او...]

و همچنین این عکسها

یا مثلا یه همچین عکسی رو طاقچه خونه هممون هست ((':

مثلا این عکسو که دیدم یاد همونی افتادم که تو دیوان شعرش گفته _من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم... چشم بیمآر تو را دیدم و بیمآر شدم! همونی که نگاهش فقط به خدا بود و عالمی رو یاد خدا انداخت... وسط شب خورشیدی بود که طلوع کرد. همونی که با خدا بود و از خدا بی خبران وحشت داشتند ازش... همونی که ساواک میبردش، لحظه ای ترس نداشت و خودش اونایی که می بردنش رو دلداری میداد... همونی که قشنگ بندگی کرد و عالمی رو شیفته خودش کرد... عالمی رو متوجه خدا کرد... همون خدایی که اون قشنگ بندگی شو می‌کرد. ((':

مثلا چه ابهتی داره این عکس...