eitaa logo
مدرسه معارفی ذکریٰ
957 دنبال‌کننده
19 عکس
2 ویدیو
5 فایل
اگر از محتوای درس استاد سؤالی دارید، به شناسه زیر ارسال نمایید: @abiri14
مشاهده در ایتا
دانلود
چرا فعل بی‌بسم‌الله ابتر است؟ کارهای ما قرار است به جایی برسند؛ اما کدام کار؟ هر کاری که ظاهراً موفق باشد؟ یا کاری که در هستیِ ما ثمر بدهد؟ در این جلسه، استاد کرمانشاهانی «بسم الله الرحمن الرحیم» را فقط یک افتتاحِ لفظی نمی‌دانند، بلکه آن را پیوندِ فعل با مبدأ و غایت الهی معرفی می‌کنند. کسی که با بسم‌الله شروع می‌کند، در واقع سه حقیقت را به خود یادآور می‌شود: ۱. مبادی فعل — قدرت، اندیشه، علم و برنامه‌ریزی — همه از خداست. ۲. جهت و غایت فعل — مقصد نهایی، ذات اقدس الهی است. ۳. وسایل فعل — هر آنچه کار با آن پیش می‌رود، از شئون اسماء الهی است. اما اگر فعلی از این پیوند جدا بماند، چه می‌شود؟ در ظاهر ممکن است پیش برود؛ مثلاً کسی بدون بسم‌الله تجارت کند و سود کلانی هم ببرد. اما این فعل ابتر است. ابتر یعنی دم‌بریده. نه اینکه به سود نرسیده؛ بلکه به غایتی که برایش طراحی شده نرسیده است. مثل دانه‌ای که کاشته شود، اما رشد نکند و بپوسد. ثمرهٔ مادیْ زایل‌شدنی است؛ اما آنچه می‌ماند، اثری است که فعل در وجود انسان می‌گذارد. جاری شدن حقیقتِ بسم‌الله در افکار، نیت‌ها و افعال، همان راهِ عبور از ایمان اجمالی به ایمان تفصیلی است. نه با گفتنِ صرف، بلکه با جاری شدنِ نام حق در تمام شئون. 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 ١۴ 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
مدرسه معارفی ذکریٰ
📖 علم الیقین | جلسهٔ ۱۴ (خلاصه جلسه) 🎙 استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) 📅 ۲۷ دی ۱۴۰۲ بسم الله الرحمن ا
کفرِ علما؛ جهلی که علاج ندارد همهٔ کفرها مثل هم نیستند. بعضی کفرها از ندانستن است؛ اما بعضی از دانستنِ ناقصی که خودش را کامل می‌پندارد. دومی، همان است که علاج ندارد یا علاجش بسیار دشوار است. در تفسیر آیهٔ ۱۳۷ سورهٔ نساء — «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا» — مرحوم فیض کاشانی (قدس سره) مراتب کفر را در برابر مراتب ایمان می‌چیند. خطرناک‌ترین مرتبه، کفرِ کسی است که به ایمان اجمالی و حتی تفصیلی رسیده، اما مرتبهٔ سوم — مقام احسان و شهود — را انکار می‌کند و به اهلش می‌تازد. این، همان «کفرِ علما»ست. چرا علاج ندارد؟ چون جنسِ آن جهل مرکب است، نه جهل بسیط. جهلِ ساده شأنیتِ علم‌شدن دارد؛ اما جهل مرکب با علم تضاد دارد و ضد، به ضد خودش تبدیل نمی‌شود. این فرد چنان در راه و رسمِ خودش رسوخ کرده که گمان می‌کند حق، منحصر در همان چیزی است که او فهمیده. لذا به اولیای الهی طعن می‌زند و علوم کشفی و حقیقی آنان را انکار می‌کند. همین‌جاست که باید میان دو نوع گناه فرق گذاشت: گناهان حیوانی — مانند شکم‌چرانی و چشم‌چرانی — اگرچه انسان را پست می‌کنند، اما سدِّ راه کمال نیستند و با توبه جبران‌پذیرند. اما شیطنت — یعنی سدِّ بابِ ولایت الهی و بازداشتن مردم از اولیاء — اعلام مبارزه با خداست. این سقوط، به‌مراتب از سقوطِ اهل معصیت حیوانی سنگین‌تر است. پس خطرناک نیست آن کسی که می‌لغزد؛ خطرناک کسی است که راه را می‌بندد. 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 ١۴ 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
مدرسه معارفی ذکریٰ
📖 علم الیقین | جلسهٔ ۱۴ (خلاصه جلسه) 🎙 استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) 📅 ۲۷ دی ۱۴۰۲ بسم الله الرحمن ا
دینِ مناسکی؛ پوسته‌ای که جای مغز را گرفت دین آمده تا از ما چه بسازد؟ موجودی مناسک‌گزار؟ یا انسان؟ در این جلسه، استاد کرمانشاهانی حفظه الله با استناد به سیرهٔ امیرالمؤمنین (علیه السلام) تأکید می‌کنند که غایت اصلی دین و حکومت ولایی، تربیتِ انسان است؛ نه صرفِ انجام مناسک ظاهری. ارزش حکومت برای امیرالمؤمنین (علیه السلام) فقط در این بود که حقی را به پا دارد و انسانی را تربیت کند؛ وگرنه — به تعبیر خود حضرت — از آبِ بینیِ بز هم کم‌ارزش‌تر است. اما وقتی مسیر ولایت منحرف شد، اسلام به مجموعه‌ای از مناسک تقلیل یافت. دین، از حرکتِ پویایِ هدفمند به پوسته‌ای بدل شد که مغزش را از دست داده بود. وقتی دین از تربیتِ انسان تهی شود و تنها به ظواهر و آداب بسنده کند، همان چیزی شکل می‌گیرد که می‌توان آن را دینِ عوامانه نامید؛ دینی که نظم ظاهری دارد، اما از تربیت و ارتقای وجودی خبری نیست. دردناک‌تر اینکه گاه امیرالمؤمنین (علیه السلام) وقتی می‌خواهند از دستاوردهای حکومتشان بگویند، به نان و سقف و نیازهای اولیه اشاره می‌کنند؛ در حالی که این‌ها فقط تکالیف اولیهٔ حاکمیت است. غایتِ قصوای ایشان، ارتقایِ وجودیِ انسان‌ها بود و همان بود که بسته شد. پس مسأله فقط نامِ مذهب یا شناسنامه نیست؛ هر کس جلویِ تربیتِ انسان و حقیقتِ دین بایستد، در مسیر همان انحرافی قدم گذاشته که نتیجه‌اش بسته شدن باب هدایت است. 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 ١۴ 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
مدرسه معارفی ذکریٰ
📖 علم الیقین | جلسهٔ ۱۴ (خلاصه جلسه) 🎙 استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) 📅 ۲۷ دی ۱۴۰۲ بسم الله الرحمن ا
قطاع طریق حق؛ و کلیدی که درویش نشان داد وصیتِ حضرت امام (قدس سره) به فرزندشان که در مقدمه *سرّ الصلاة* چاپ شده، هشداری است کوتاه اما سنگین: مقامات اهل معرفت را انکار نکن؛ و از معاشرت با منکران اولیا بپرهیز که اینان قطاعِ طریقِ حق‌اند. چرا پرهیز؟ چون اینان فقط خودشان نمی‌مانند؛ راه را می‌بُرند. آن‌ها نه‌تنها به مقصد نمی‌رسند، که دیگران را نیز از رسیدن بازمی‌دارند. و بنابر تفسیر مرحوم فیض (قدس سره) این دقیقاً همان سقوطی است که از آن به «ازدیاد کفر» تعبیر شد. اما در تمثیل زیبای مثنوی، درویشی که در کشتی به دزدی متهم شد، راهی دیگر نشان می‌دهد. وقتی از او پرسیدند: «از چه به این مقام رسیدی؟» پاسخ نداد: چون نماز خواندم، چون زهد داشتم. گفت: چون به فقیران بدگمان نبودم. این نکتهٔ اضافه در کلام مولوی است: در نگاه مولوی، حسن ظن به اولیای الهی فقط ادب نیست؛ خودِ راهِ وصول است. همان چیزی که این ماندگان را از رسیدن به ایمان سوم بازداشت، بدگمانی به فقیران حقیقی بود. و درویش، با خوش‌گمانی به اهل معنا، از دریا برایش مروارید آوردند و بر هوا نشست. او گفت: «شما و کشتی‌تان؛ من رفتم.» و این، خسارتِ ماندگان بود، نه درویش. چون او «جفتِ حق» شده بود. پس مراقب باشیم: تعظیم اولیا، کلیدِ عبور از ظلمات است؛ و بدگمانی به اهل معنا، زمین‌گیر شدن در همان ظلمات. 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 ١۴ 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
علم الیقین | جلسهٔ ۱۴ | ۲۷ دی ۱۴۰۲ استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) جلد ۱، صفحهٔ ۱۵: «و عنها العبارة تارةً بـ«الإحسان»: الإحسان أن تعبد الله كأنّك تراه» 📋 فهرست تولیدات رسانه‌ای مرتبط: ۱. معرفی‌نامه جلسه ۲. لیست مباحث مطرح شده + صوت ۳. خلاصه جلسه پست‌های فرعی: ۴. مقام احسان؛ آغازِ دیدنِ آخرت در همین دنیا ۵. چرا فعل بی‌بسم‌الله ابتر است؟ ۶. کفرِ علما؛ جهلی که علاج ندارد ۷. دینِ مناسکی؛ پوسته‌ای که جای مغز را گرفت ۸. قطاع طریق حق؛ و کلیدی که درویش نشان داد فهرست مطالبِ: جلسه ١١ تا ١٣ ¦ جلسه ١۵ 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
هدایت شده از علم الیقین
📖 علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ (معرفی‌نامه جلسه) 🎙 استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) 📅 ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ چه گوهری در جهان هستی، نایاب‌تر و گران‌بهاتر از یقین است؟ امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: «إنّ الإیمان أفضل من الإسلام، و إنّ الیقین أفضل من الإیمان، و ما من شیءٍ أعزّ من الیقین». در این جلسه، پس از بازخوانی مراتب سه‌گانهٔ ایمان (اسلام، ایمان، احسان و یقین)، به تبیین مراتب سه‌گانهٔ خودِ یقین پرداخته می‌شود. مرحوم فیض کاشانی (قدس سره) به پیروی از جناب خواجه نصیرالدین طوسی (قدس سره) در کتاب «اوصاف‌الاشراف»، یقین را دارای سه مرتبه «علم‌الیقین»، «عین‌الیقین» و «حق‌الیقین» می‌داند و این مراتب را با تمثیل «پروانه و آتش» چنین تشریح می‌کند: علم‌الیقین، مقام استدلال از اثر به مؤثر؛ عین‌الیقین، مقام مشاهدهٔ جرم حقیقت؛ و حق‌الیقین، مقام وصول و فنای در حق که در آن، وجود انسان «آخرتی» گشته و پیش از مرگ جسمانی، حقایق توحیدی را معاینه می‌کند. در ادامه، اصل بنیادین «تقدم علم بر عبادت» تبیین می‌شود؛ اینکه علم، ریشه (نور و حیات) و عمل، ثمرهٔ معرفت است و عبادتِ فاقد معرفت، تهی از حقیقت عبودیت است. همچنین حقیقت «عصمت» معصومین (علیهم‌السلام) به کمال معرفت آنان بازگردانده می‌شود و مفاهیم «توفیق» (حضور علم در لحظه عمل) و «خذلان» (غفلت ناشی از اشتغال به کثرات دنیا) تحلیل می‌گردد. در بخش پایانی، با انتقاد از رویکرد تک‌بعدی در تفقه، عبادات به دو قسم «ظاهری (جوارحی)» و «باطنی (جوانحی)» تقسیم شده و ساختار چهارگانهٔ کتاب معرفی می‌گردد. 📌 آغاز از عبارت: جلد ۱، صفحه ۱۶: «فنسبة الإحسان و الیقین إلى الإیمان» 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 📢 برای دسترسی به سایر جلسات، به کانال صوت‌ها بپیوندید: @Elmolyaghin
مدرسه معارفی ذکریٰ
📖 علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ (معرفی‌نامه جلسه) 🎙 استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) 📅 ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ چه گوهری د
علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ | ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) جلد ۱، صفحه ۱۶: «فنسبة الإحسان و الیقین إلى الإیمان» 📋 فهرست تولیدات رسانه‌ای مرتبط: ۱. معرفی‌نامه جلسه ۲. لیست مباحث مطرح شده + صوت ۳. خلاصه جلسه پست‌های فرعی: ۴. نایاب‌ترین گوهر جهان؛ سفری از اسلام تا حق‌الیقین ۵. «لو کشف الغطاء ما ازددت یقیناً»؛ راز یقین امیرالمؤمنین (علیه السلام) و حقیقت عصمت ۶. چرا عبادت بدون معرفت، تهی از حقیقت عبودیت است؟ ۷. توفیق و خذلان؛ چرا گاهی دعوت اذان را می‌شنویم و گاهی نه؟ ۸. فرائضی که از آن غافلیم؛ واجبات قلبی در قرآن و سنت فهرست مطالبِ: جلسه ۱۴ ¦ جلسه ۱۶ 📢 برای دسترسی به سایر جلسات، به کانال ما بپیوندید: @Elmolyaghin 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
مدرسه معارفی ذکریٰ
علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ | ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) جلد ۱، صفحه ۱۶: «فنسبة الإحسان و
📖 علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ (خلاصه جلسه) 🎙 استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) 📅 ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ بسم الله الرحمن الرحیم 🕌 این جلسه به تبیین مراتب تشکیکی ایمان و یقین با استناد به آرای مرحوم فیض کاشانی و جناب خواجه نصیرالدین طوسی (قدس سرهما) اختصاص داشت. 🔹 بازخوانی مراتب سه‌گانهٔ ایمان در ابتدای بحث، ضمن مقایسهٔ آرای علامه طباطبایی (قائل به چهار مرتبه) و مرحوم فیض (قائل به سه مرتبه)، مراتب سه‌گانهٔ ایمان بازخوانی شد: ▫️ اسلام ▫️ ایمان ▫️ احسان و یقین تأکید گردید که ایمان، حقیقتی واحد و مشکک است که تفاوت مراتب اسلام و ایمان در این است که عمل در مرتبه اسلام بر اساس تکلیف است اما در مرتبه ایمان بر اساس حسن بودن آن و تفاوت مرتبه ایمان و احسان نه در ظاهر عمل، بلکه در تحول باطنی و شهودی سالک نهفته است. نسبت مرتبهٔ سوم به دوم، بسانِ نسبت مرتبهٔ دوم به اول است: «فنسبة الإحسان و الیقین إلى الإیمان، كنسبة الإیمان إلى الإسلام». مؤید این مراتب، روایت امام صادق (علیه‌السلام) است: «إنّ الإیمان أفضل من الإسلام، و إنّ الیقین أفضل من الإیمان، و ما من شیءٍ أعزّ من الیقین». 🔹 مراتب سه‌گانهٔ یقین در بخش دوم، مقام یقین به‌عنوان غایت ایمان مورد مداقه قرار گرفت. با استناد به کتاب «اوصاف‌الاشراف» خواجه نصیرالدین طوسی (قدس سره) و آیات سوره‌های تکاثر و واقعه، برای یقین سه مرتبه ترسیم شد: 1️⃣ علم‌الیقین: مقام استدلال از اثر به مؤثر (مشاهدهٔ اشیاء به واسطهٔ نور آتش). 2️⃣ عین‌الیقین: مقام مشاهدهٔ مستقیم جرم و حقیقت (معاینهٔ خودِ آتش). 3️⃣ حق‌الیقین: مقام وصول و فنای در حق (احتراق در آتش و انمحاء هویت). 🦋 این مراتب در قالب تمثیل «پروانه و آتش» تشریح گردید؛ پروانه ابتدا نور را می‌بیند (علم‌الیقین)، سپس دور شعله می‌چرخد (عین‌الیقین)، و در نهایت خود را به درون آتش می‌افکند و به «آتشِ صِرف» تبدیل می‌شود (حق‌الیقین). این غایتِ یقین است و فراتر از آن مقامی متصور نیست؛ چنان‌که امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) فرمودند: «لو كشف الغطاء ما ازددت یقیناً». ✨ در این مقام، وجود انسان «آخرتی» گشته و پیش از مرگ جسمانی، حقایق توحیدی را معاینه می‌کند. یقین در اصطلاح، «اعتقادی جازم، مطابق با واقع و ثابت که زوال آن ممکن نباشد» است و تشکیل شده از دو رکن «علم به معلوم» و «علم به امتناع نقیض» است. 🔹 اصل بنیادین تقدم علم بر عبادت در بخش سوم، اصل «تقدم علم بر عبادت» تبیین شد. علم به‌عنوان ریشه (نور و حیات) و عمل به‌عنوان ثمرهٔ معرفت معرفی گردید. استدلال شد که عبادتِ فاقد معرفت، تهی از حقیقتِ عبودیت است؛ چرا که خشیت و مهابت الهی تنها در ساحت علم نافع پدید می‌آید: «إنّما يخشى اللّهَ من عباده العلماءُ». 💠 حقیقت «عصمت» معصومین (علیهم‌السلام) به کمالِ معرفت آنان بازگردانده شد؛ همان‌گونه که علم به سمی بودن غذا مانع از تناول آن می‌گردد، علم به حقیقت گناه نیز مانع از صدور معصیت است. در این میان، «توفیق» (حضور علم در لحظه عمل به‌واسطهٔ الهام ملکی) و «خذلان» (غفلت ناشی از اشتغال به کثرات دنیا) مورد تحلیل قرار گرفت. 🔹 تقسیم عبادات و ساختار کتاب در بخش پایانی، با انتقاد از رویکرد تک‌بعدی در تفقه، عبادات به دو قسم تقسیم شدند: ▫️ ظاهری (جوارحی): مانند نماز، زکات، روزه، حج (علم فقه). ▫️ باطنی (جوانحی): مانند توبه، صبر، شکر، توکل (علم اخلاق). تأکید شد که ملکات فاضله همانند صبر و شکر، از فرائض واجب الهی هستند که در سنت و قرآن بدان‌ها امر شده است: «تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا»، «اصْبِرُوا وَ صَابِرُوا»، «وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ»، «وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا». همچنین از محرمات باطنی نهی شده: «وَ ذَرُوا ظَاهِرَ الْإِثْمِ وَ بَاطِنَهُ». در نهایت، ساختار چهارگانهٔ کتاب شامل ابواب «توحید»، «کتب و رسل»، «ملائکه» و «معاد» به‌عنوان جامعِ تمامی معارف مهم دینی معرفی گردید. و صلّی الله علی محمد و آله الطاهرین 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 📢 برای دسترسی به صوت‌های درس علم الیقین، به کانال زیر مراجعه کنید: @Elmolyaghin 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
مدرسه معارفی ذکریٰ
علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ | ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) جلد ۱، صفحه ۱۶: «فنسبة الإحسان و
نایاب‌ترین گوهر جهان؛ سفری از اسلام تا حق‌الیقین 🕌 امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: «إنّ الإیمان أفضل من الإسلام، و إنّ الیقین أفضل من الإیمان، و ما من شیءٍ أعزّ من الیقین». در جهان هستی، گوهری نایاب‌تر و گران‌بهاتر از یقین وجود ندارد. اما این گوهر، یک‌باره به دست نمی‌آید؛ بلکه مسیری پله‌پله دارد که انسان را از «اسلام» به «حق‌الیقین» می‌رساند. 🔹 مراتب سه‌گانهٔ ایمان ایمان، حقیقتی واحد و مشکک است که سه مرتبه دارد: ▫️ اسلام: مرتبهٔ اول ▫️ ایمان: مرتبهٔ دوم ▫️ احسان و یقین: مرتبهٔ سوم (غایت سیر ایمانی) نسبت مرتبهٔ سوم به دوم، بسانِ نسبت مرتبهٔ دوم به اول است: «فنسبة الإحسان و الیقین إلى الإیمان، كنسبة الإیمان إلى الإسلام». تفاوت مرتبه اول و دوم در این است که در مرتبه اول بر اساس تکلیف عمل می‌شود ولی در مرتبه دوم حسن بودن فعل سبب انجام آن است. و نیز تفاوت مراتب دوم و سوم نه در ظاهر عمل، بلکه در تحول باطنی و شهودی سالک نهفته است. 🔹 مراتب سه‌گانهٔ یقین با استناد به کتاب «اوصاف‌الاشراف» خواجه نصیرالدین طوسی (قدس سره) و آیات سوره‌های تکاثر و واقعه، یقین نیز سه مرتبه دارد: 1️⃣ علم‌الیقین: مقام استدلال از اثر به مؤثر 2️⃣ عین‌الیقین: مقام مشاهدهٔ مستقیم جرم و حقیقت 3️⃣ حق‌الیقین: مقام وصول و فنای در حق 🦋 مرحوم فیض (قدس سره) این مراتب را با تمثیل «پروانه و آتش» چنین تشریح می‌کند: - پروانه ابتدا نور را می‌بیند → علم‌الیقین - سپس دور شعله می‌چرخد → عین‌الیقین - و در نهایت خود را به درون آتش می‌افکند و به «آتشِ صِرف» تبدیل می‌شود → حق‌الیقین این غایتِ یقین است و فراتر از آن مقامی متصور نیست: «و لیس وراء هذا غایة». 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
📣 📣 📣 برنامه درس های حضوری حجة الاسلام و المسلمين کرمانشاهانی (ستوده) : ۱- فقه نکاح روزهای زوج ساعت ۸ ۲- تفسیر تطبیقی بر اساس المیزان روزهای فرد ساعت ۸ ۳- اصول هر شنبه تا چهار شنبه ساعت ۹ ۴- ادامه الشواهد الربوبیه شنبه تا سه شنبه ساعت ۱۰ ۵- ادامه منطق اشارات چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۱۰ ۶- نهایه الحکمه شنبه تا چهارشنبه ساعت ۱۱ ♦️مکان: قم، مدرسه امام حسین علیه السلام، حسینیه 🔹از اول مهرماه @ZikraSchool
مدرسه معارفی ذکریٰ
علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ | ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) جلد ۱، صفحه ۱۶: «فنسبة الإحسان و
«لو کشف الغطاء ما ازددت یقیناً»؛ راز یقین امیرالمؤمنین (ع) و حقیقت عصمت 💠 امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) فرمودند: «لو کشف الغطاء ما ازددت یقیناً»؛ یعنی اگر تمام پرده‌ها نیز کنار رود، چیزی بر یقین من افزوده نخواهد شد. چرا؟ زیرا ایشان در غایتِ یقین و مقام فنا مستقر هستند. در این مقام، دیگر کمی و زیادی معنا ندارد: «و لیس وراء هذا غایة و لا هو قابل للزیادة». 🔹 حق‌الیقین؛ مقام وصول و فنا مرحوم فیض (قدس سره) در تبیین این مرتبه می‌فرماید: «و حق الیقین بالنار: الاحتراق فیها و انمحاء الهویة بها»؛ یعنی سوختن در آتش و از میان رفتن هویت و تشخص در حقیقتِ آن. قرآن کریم در معرفی آن روز می‌فرماید: «لمن الملک الیوم؟ لله الواحد القهار» (غافر: ۱۶). در آن ساحت، دیگر تعدد و غیریتی در کار نیست؛ نه گوینده‌ای، نه شنونده‌ای و نه پاسخ‌دهنده‌ای که متمایز از حق باشند. بنابراین، از آنجا که متعلقِ یقین، «توحید» است، آیه «و بالآخرة هم یوقنون» بدین معناست که هر کس به حقیقتِ توحید یقین یابد، وجود او از حالت دنیوی خارج شده و واجد «وجودِ آخرتی» می‌گردد. ✨ چنین فردی در همین نشئه دنیا، حقیقت توحید را مشاهده کرده و به مقام حق‌الیقین نائل می‌شود. یقین، وجود انسان را منقلب می‌کند؛ لذا اهل یقین آنچه را که دیگران باید پس از مرگ مشاهده کنند، در حال حیات و پیش از مفارقت روح از بدن، مشاهده می‌کنند. 🔹 راز عصمت معصومین (علیهم‌السلام) در این مقام باید تأکید کرد که حقیقت «عصمت» در معصومین (علیهم‌السلام)، چیزی جز کمالِ معرفت و علم ایشان نیست. چنین نیست که معصیت برای آنان جذاب باشد و نیرویی قهرآمیز یا طنابی نامرئی آنان را از گناه باز دارد؛ بلکه «علم» است که چنین کارکردی دارد. برای تقریب به ذهن: اگر انسان بداند کاسه‌ای حاوی زهر است، هرچند آن را به زیباترین شکل تزیین کرده و به عطر زعفران آمیخته باشند، هرگز میل به نوشیدن آن نمی‌کند. حتی احتمالِ وجود سم نیز مانع از اقدام می‌شود، چه رسد به علمِ قطعی. عصمتِ اولیای الهی نیز ناشی از مشاهدهٔ حقیقتِ کریه گناه به واسطهٔ نور علم است. 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool
مدرسه معارفی ذکریٰ
علم الیقین | جلسهٔ ۱۵ | ۱۱ بهمن ۱۴۰۲ استاد کرمانشاهانی (حفظه الله) جلد ۱، صفحه ۱۶: «فنسبة الإحسان و
چرا عبادت بدون معرفت، تهی از حقیقت عبودیت است؟ 🕌 مؤلف (قدس سره) در کتاب «علم الیقین» بر این قاعده بنیادین تأکید می‌ورزد: «و اعلم أنّ تحصیل العلم مقدّمٌ على العبادة». علم، «اصل»، «نور»، «حیات» و «ایمان» است و عمل در مرتبه متأخر، «ثمره» و «میوه» آن محسوب می‌شود. بر اساس این دیدگاه، عبادتِ عالم با عبادتِ جاهل تفاوت ماهوی دارد و اشتراک این دو تنها در پوسته و صورت عمل است. 🔹 دلیل تقدم رتبی علم بر عبادت مؤلف می‌فرماید: «و ذلک لان من لم یعرف المعبود و لا کیفیة العبادة و لا ثمرتها لم یتأت له العبادة». به تعبیر دیگر، حقیقتِ عبادت برای کسی که معبود خود را نمی‌شناسد و لذا از کیفیتِ بندگی آگاه نیست و ثمره آن را درک نکرده است، ممتنع و دست‌نایافتنی است. 🔹 ثمرات علم نافع علمِ نافع — که همان علمِ حقیقیِ منجر به عمل است — ثمرات انفسی و تربیتی مهمی دارد: ۱. ایجاد خشیت و مهابت الهی: «إنّ العلم النافع یثمر خشیة الله و مهابتها». کسی که عظمت حق را شناخته است، نگاهش به جهان و کانون محبت و حب و بغض‌هایش دگرگون می‌شود. ۲. تحقق حقیقت عبودیت: قرآن کریم می‌فرماید: «إنّما یخشی اللهَ من عباده العلماءُ» (فاطر: ۲۸). این حصر نشان می‌دهد که بدون معرفت، خشیتی حاصل نمی‌شود و بدون خشیت، عبادتِ حقیقی محقق نمی‌گردد. 🔹 دو نتیجهٔ کلیدی از پیوند معرفت و عمل مؤلف (قدس سره) در تبیین این پیوند می‌فرماید: «و ذلک ان من لم یعرفه حق معرفته لم یهبه حق مهابته و لم یعظمه حق تعظیمه و حرمته». بر این اساس: ۱. علم، تمام طاعات را نتیجه می‌دهد: «فصار العلم یثمر الطاعة کلها». هیچ طاعتی بدون ریشه علمی محقق نمی‌شود و میزان طاعت هر فرد، دقیقاً به میزان علم و معرفت او بستگی دارد. ۲. علم، مانع تمام معاصی است: «و یحجز عن المعصیة کلها». علم حقیقی بسان سدّی است که انسان را از ارتکاب جمیع معاصی باز می‌دارد. 📌 برخلاف برخی تصورات معاصر که علمِ رسمی را زائد دانسته و تنها بر «پاکی دل» تأکید می‌کنند، سیره علمای سلف و نظام معرفتی دین بر این است که اصلاحِ اخلاق و عمل، فرع بر اصلاحِ توحید و معاد است. تا زمانی که مبانی توحیدی و نگاه انسان به مبدأ و معاد استوار نگردد، حرکت در مسیر اخلاق و عملِ صحیح میسر نخواهد بود. رسول گرامی اسلام (صلی‌الله علیه و آله) فرمودند: «العلم إمام العمل، و العمل تابعه»؛ علم در جایگاه پیشوا و امام قرار دارد و عمل، پیرو و تابع محض آن است. 🎧 برای شنیدن کامل این جلسه، از این طریق اقدام فرمایید. 🔖 📢 برای بهره‌مندی از نکات معارفی، به مدرسهٔ معارفی ذکریٰ بپیوندید: @ZikraSchool