؛ اگر یك روزی ذرات عالم شهادت بر غفلت‌ها و گناهانمان دادند و داشتند به سمتی که نباید ، می‌بردند .. ای تار و پود فرش‌های حسین «ع» ، شما شهادت بدهید که ما از فراق و دلتنگی برای شما اشك ریختیم . ای کتیبه‌های مشکی مزین شده به مجالس ، شما شهادت بدهید که چقدر مشتاقانه انتظار محرمش را کشیدیم . ای چوب‌هایی که حسین «ع» انتخابتان کرد و درب حریمش شدید ، شما شهادت بدهید که لب‌هایمان از حسرت بوسه بر شما سوختند . ای دیوارهای ِخوشبخت حرم عزیز خدا ، شما شهادت بدهید که دستهایمان از حسرت نوازش شما چروکیده شدند . ای ذرات ِمعلق در کوی حسین «ع» ، شما شهادت بدهید که نفس هایمان در حسرت استشمام شما به تنگ آمد . ای عرشی ترین شش گوشه‌ی عالم نواهای عاجزانه‌مان را که فراموش نمیکنی ؟ ما هم‌ شهادت می‌دهیم دوستت داریم .. عزیز دل زهرا ، آقای ابی‌عبد‌الله :))

الان کجای صحرایی ابی‌عبدالله؟

چشم بد از خیمه‌هات به دور ابی‌عبدالله

کم‌کم خیمه‌هایَت برپا میشود ؛ به کربلاء رسیدی و خاک را می‌بویی خاکی که نام تو درون شن‌هایَش حل شده . علی‌اکبر عقیله را از مرکب پیاده و عبّآس خیمه‌ها را مهیّا میکند . رقیه ، با شیرین‌زبانی‌هایَش همچو پروانه‌ دورت میگردد . همه چیز سرجای خودش‌ بود و صحرا آرام ؛ آنقدر آرام که کسی گمان نمیکند چند روز دیگر ، خاک همین صحرا میخواهد تو را درونِ خودش ببَلعَد و خون است که از چشم آسمان جاری میشود سرخیِ این سرزمین ، پیکر تو را احاطه میکند و نیزه‌ها برای در آغوش کشیدنت از یکدیگر سبقت میگیرند آری ، صحرا آرام خفته ، باد عبایِ عربی تو را به رقص درآورده ، ریگ‌های بیابان بر چکمه‌هایت بوسه میزنند و آسمان آهسته به سمت خاموشی مایل میشود ؛ همه چیز آرام است اِلّا دل زینب . * ادامه دارد . .

تشییع امروز (:💔

هر آنچه این شب هاست ، از دعوت اوست (:

حرم امن تو کافیست هراسان شده را

گویی دیشب شب شهادت ریحانة‌الحسین بود روایت ها حاکی بر این است که رقیه‌سادات ِ(حسین‌ع) قلبش تند‌ تند می‌تپید . دستان کوچکش می‌لرزید . گمان کنم با اینهمه غم آخر دق کند سه ساله (حسین‌ع) آرام صورت پر از زخم پدر را نوازش کرد .‌ می‌خواست آخرین بوسه‌ی عمرش را به پدر تقدیم کند ؛ اما جای سالمی پیدا نکرد . به هق‌هق افتاد . نفسش بالا نمی‌آمد . نفس نفس زنان میگفت: «بابا.. ببین گوشواره‌هامو کشیدن.. ببین موهام سوخته.. دلم برات تنگ شده.. چرا انقدر زخمی شدی؟ بدنت کجاست؟ بابا چرا جوابمو نمی‌دی؟» سر بدون تَن پدرش را در بین بازوان کوچکش گرفت و دیگر نفس نکشید . *ادامه دارد . .

نصیبم شد غمت حسین(ع) جان، الحمدلله.

ولی ما با وجودِ همه‌یِ تفاوت‌هایِ عیانی‌ که داریم، وقتی پایِ عشقِ امام حسین به میون میاد خیلی شبیهِ هم می‌شیم. بغض، اشک و دلتنگی وجهِ اشتراک ماست(:

روضه‌ی علی‌اصغر روضه‌ی مادر است، روضه‌ی مادری که شیره جان خویش را در کام کوچک طفلش می‌گذارد، گلوی طفلش را می‌بوسد و می‌بوید، قربان صدقه طفلش می‌رود و می‌گوید: مادر! الهی دامادی ات را ببینم، موهای پریشان نوزادش را نوازش میکند، چادرش را روی صورتش میکشد تا مبادا آفتاب داغ پوست نازک کودکش را بسوزاند، طفلش گریه که میکند، در آغوشش میکشد برایش وان یکادی میخواند تا نکند چشمی اورا گرفته باشد. گونه‌اش را عاشقانه می‌بوسد، در گهواره کوچک چوبی اش میگذارد و برایش لالایی میخواند، لا لا علی لا لا. اما چه بگویم یا اصلا چه طور بگویم از دل پریشان رباب، دلی که چون رگ های سر پسر کوچکش پریشان شده، رباب رفته پشت خیمه، کنار حسین نشسته و میخواهد بار دیگر جگر گوشه اش را ببیند، حسین اما خجالت می‌کشد، میدانی باید برای خجالت کشیدن های حسین گریست. رباب صورت آغشته به خون طفلش را می‌بوسد اشک هایش آب می‌شوند بر لب های خشک پسرش. آه رباب، چه سخت است وداع مادر با پسرش، پسر کوچکی که شش ماهه است تازه گردن گرفته، تازه می‌خندد و صورتش دلربا می‌شود. اما رباب به خدای علی اصغرت قسم تو در کربلا مادرانگی را معنا کردی... تمام مادرهای دنیا مدیون مادرانگی تو هستند رباب *ادامه دارد . .