حالا شده‌ای بانوی ِخانه ی ِعلی ! اما نه ؛ با خودت چه می‌اندیشی بانو جان ؟ ببین این تو و این خانه‌ی علی ! صبرکن ! چرا روی زمین افتادی ؟ . . زینب و حسن و حسین به استقبالت آمده‌اند . .

بانو جان ! ببین بچه‌های علی به گریه افتاده‌اند که تو اینچنین جلوی آنها تواضع کرده‌ای و روی خاک انداختی خودت را به احترامشان . . بانو بلند شو ؛ آخر آنها خاطره‌ی خوشی از روی خاک افتادن ندارند . .

بلند شو و مادری کن برایشان . . (:

می‌دانی آخر زینب چندسالی ست دست نوازشی مادرانه ، بر سرش کشیده نشده . . ؟ ببین حسن چگونه بغضش را فرو می‌خورد . . رحمی به دل ِ حسین کن بانو !

چه می‌گویی با مولایت ؟

فاطمه صدایت نزنند تا مبادا فرزندانِ حضرت صدیقه نگاهشان بارانی شود و دلشان اندوهگین ؟ . .

ام البنین !کاروان آمده انگار . . زینب را می‌بینی؟ نکند تو هم نشناختی اش ؟! قامت ِخم شده‌اش‌را دیدی ؟ خبر از عباست گرفتی یا نه ؟

نه ؛ گویی جویای ِ حال ِ حسین هستی . . آه از غربت حسین . . عباست هم بود . . تمام ِ پشت وپناه ِحسین . . مگر میشد دمی تنهایش بگذارد ! نه ام البنین ؛

دشمن نامردی کرد و بین‌شان فاصله انداخت . . . آری ! وگرنه کیست که بتواند در وفا وادب به گرد ِپای ِ عباسِ تو برسد . .

بانو الهی بمیرم برایتان که در پیری عصای ِ دست ندارید . . دل ِ اهل مدینه را خون کردید با روضه‌خوانی‌هایتان در بقیع بر مزار شهدا . .

بانو ! صدایم را میشنوی . . بانوجان ! بانو ام البنین ! صدای ِآشنایی می‌شنوید؟ چه صدایی ؟ بانو شما را به خدا چشمانتان را نبندید . . صدا ؟ صدای ِ علی ؟ سلام ِ ما فرزندانتان را هم برسانید به‌مولایمان . .