شبِ چهارم: اگه هر آن ممکنه بمیرم پس هر لحظه شدیداً ارزشمنده! امشب به این فکر می‌کنم که قدر لحظه هام رو بدونم و اونا رو طوری طی کنم که ارزشش رو داشته باشه. نمی‌گم شبانه روز در حال کار و درس و فلان باشم! اما اگه تفریح می‌کنم یا صرفاً از زندگی لذت می‌برم، جوری لذت ببرم که ارزشش رو داشته باشه

«Companion of the sea and silent air!» :)

درست همین امروز که این‌همه سردرگمم و حالم بده یکی از طرف خودش اسم منو داده واسه زیارت نیابتی:))))) یهو چقد حالم خوب شد:)

Allons! we must not stop here, However sweet these laid-up stores, however convenient this dwelling we cannot remain here, However shelter’d this port and however calm these waters we must not anchor here, However welcome the hospitality that surrounds us we are permitted to receive it but a little while...

با اینکه کلا لهجه امریکن رو ترجیح می‌دم و می‌پسندم ولی اعتراف می‌کنم اشعار انگلیسی با لهجه بریتیش فوق‌العاده زیباتر ان..!

(وقتی کلماتم تموم می‌شن به یه زبان دیگه پناه می برم!)

الان فک می‌کنم یه کم نظرم عوض شد هَو اور هر دو زیبایی خودشون رو دارن

ولی هری‌پاتر باید آخرش با ولدمورت می‌مرد که حماسه رو کامل و جذابیت داستان رو تأمین می‌کرد😕 خیلی باحال تر می‌شد اینجوری

«امشب واقعاً التماس دعا..»

شبِ پنجم: به این که رفتن چقدر می‌تونه آرام‌بخش و لطیف باشه فکر می‌کنم..

کاملاً مود

هر وقت دیدید دارم حرفای روزمره و معمولی می‌زنم بدونید از تلاش برای بیان احساسات و افکارم با کلمات دست کشیدم چون نتونستم ابرازشون کنم!