هر وقت دیدید دارم حرفای روزمره و معمولی می‌زنم بدونید از تلاش برای بیان احساسات و افکارم با کلمات دست کشیدم چون نتونستم ابرازشون کنم!

خیلی به خودم فشار میارم که حرفام رو ساده و روون بزنم یا دست کم جایی ثبت کنم اما نمی‌تونممم مثل داده های کامپیوتری که اول باید به صفر و یک تبدیل شن تا کامپیوتر متوجهش بشه! اما نمی‌تونم! نمی‌تونم این‌همه احساس و فکر رو تبدیل به کلمه کنم ! خیلی سخته! به دنبال «بیانِ بدونِ کلام»‌ ـی می‌گردم که کیمیاگر می‌گفت!

این که یهو یه شاعر یا نویسنده یا یه کاراکتر داستان و فیلم رو پیدا می‌کنی و می‌گی این خودِ منه خیلی حس خوبیه! اینکه یکی باشه که خودت نباشی ولی حرفا و احساسات تو رو بزنه واقعاً حس خوبیه. ولی اونجاش که می‌بینی سیصد نفر دیگه هم درموردش می‌گن وااای این خودِ منه واقعاً ضد حاله -_- دوست دارم یه سری آدما یا کاراکترا رو فقط و فقط برا خودم نگه دارم و یه جوری سر به نیستشون کنم تا کس دیگه ای دست روش نزاره و خودش رو قاطی ارتباط نزدیک روحی ما دوتا نکنه😐😂

صداقت آدما واقعاً جذبم می‌کنه بیش از هر چیزی

دلم یه فیلم یا انیمه خیلی قشنگ و خیلی حرف دل و شاید کمی تراژیک با ته‌مایه حماسی می‌خواد که هیچ کس ازش خبر نداشته باشه و خودم کشفش کنم و بگذارم ناشناس باقی بمونه!

اون بار حالم با همه روزا فرق می‌کرد! شب که شد چراغ رو خاموش کردم و به رخت خواب رفتم. اون شب دست از خیال‌بافی و رویاپردازی کشیدم و روحم رو گوشه ای روی همین زمین بند کردم. خودم رو بغل کردم و نوازش کردم. با واقع‌گرایی تمام خودم رو نواختم و آروم کردم. از خودم با مهر، درخواست صبر بیشتر کردم و به خودم مژده دادم که اوضاع بهتر می‌شه! فردا صبح کمی بهتر بودم.

شبِ ششم: به اینکه اندیشه ی «هیچ چیز ماندگار نیست» چقدر صبرم رو بالا می‌بره و باعث می‌شه واقعاً سخت ترین چیز ها رو تحمل کنم و بپذیرم.

حالم گرفته ‌س

خب دوباره ماه محرم اومده و ما شاهد پخش سریال هایی با تم مذهبی مثل پرده نشین، تنهایی لیلا و از همه کلیدی تر مختارنامه برای هزارمین بار از صدا و سیما هستیم -_- نمی‌گم اینا بدن ولی اینکه انقدرر تو تولید محتوا ضعیفیم که رسماً ۱۱ ساله تنها سریال مناسب این ایاممون همین مختاره واقعاً اسف‌باره! تعجبیم نداره که کسی دیگه تلویزیون نمی‌بینه!

امشب یه خانومه _ که ازم بزرگ تره_ اومده پیشم می‌گه من شما رو خیلی دوست دارم ! همینجوری بی‌ هیچ مقدمه ای! منی که واقعاً سال هاس خیلی خیلی ازش خوشم میاد و تا به حال نم پس ندادم:‍))) واقعاً سافت شدم : )

دلخوش به جمع کردنِ یک مشت آرزو این شادیِ حقیر، همین است زندگی!