البته که قابل‌قیاس نیستن ولی خب

الان من چرا باید بخاطر این ناراحت باشم که دنیا دیگه نادر ابراهیمی نداره

یجوری دارم آتش بدون دود رو میخونم و ابراز احساسات میکنم انگار زندگی خودمه

واقعا کاش هزاران هزار کتاب از این آدم‌های شاهکار وجود داشت

"مخاطبان راستین: اهل کتاب، مطالعه، فرهنگ، وطن، ایمان، درد"

برجاده‌های آبی سرخ یادم رفت

آتش بدون دود سی و چندسال برجاده‌ها بیست و چندسال واقعا انقدر انسان شریفی بودی نادر؟

توی ابوالمشاغل نوشته بود که مجوز چاپ آتش بدون دود رو به چه زوری گرفت، و حتی وقتی مجوز داشت هیچ کتابخونه‌ای قبول نمی‌کرد که بفروشتش، پهلوی اون زمان با کتابا و نوشته‌های نادر مخالف بود، جار میزدن که این کتاب فقط دروغ و اراجیفه راجع به ترکمن‌ها تا کسی نخرتش و نادر ابراهیمی در به در خونه‌ها می‌رفت و می‌گفت "آتش بدون دود نمی‌خواید؟"

آدم شاهکاری مثل نادر کمرش شکسته تو زندگی برای آدم بودن و زندگی کردن بعد منِ شونزده هفده ساله واقعا چه انتظاری از زندگی دارم؟ اونم وقتی علاف و بیکار دارم زندگیمو می‌گذرونم