🔻چاووش‌خوان جنگ مرور قطعه «علاج» محسن چاوشی 🔹«علاج»، چاووش‌خوانی در این «جنگ تحمیلی» است که معنای جنگ مؤمنانهٔ مردمِ ایران را حمل می‌کند. عهده‌دار بودن نغمه‌پردازی، ساز‌آرایی و خوانندگی در این موسیقی، نشانهٔ مهمی از سرعت و دقت هنری شخص چاووشی برای رسیدن به مبارزه‌ای هنری در این پیکار انسان با ‌ماشین بود. 🔹برجستگی شعر این قطعه به سرایش کاظم بهمنی، در تکیه بر ادبیات دینی و ملّی و ضداستعماریِ ماست. این شعر، بدون خجالت و با افتخار از ذوالفقار علی (ع)، ایمان و باور به مدد الهی دم می‌زند و دشمن را هجو می‌کند. گویی این وضعیتِ جنگی ما، چنین شعر برّنده و صریحی می‌طلبید که وجدان عمومی ملتِ ایران را نمایندگی کند. این وجه آیینگیِ فریاد مردم متدین در این قطعه آنقدر برجسته است که مخاطب، بی‌خیال شباهت نغمهٔ آن به قطعه‌های قبلیِ چاووشی مثل «شاه‌مقصود» و ضعف‌های هنری شعر آن می‌شود. گیریم که این ترانه، بعد از نابودی اسرائیل به کار نیاید و صریح، بیانیه‌ای و زمان‌مند است؛ اما آیا زبان‌حال مردم بودن در همین لحظات تاریخی بی‌نظیر، کار کمی است؟ ادامه دارد... متن کامل این مرور 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔻چاووش‌خوان جنگ مرور قطعه «علاج» محسن چاووشی 🔹محسن چاووشی، این‌بار تیغِ دودم و آخته به خشمِ هنرش را با قطعهٔ «علاج» از غلاف بیرون کشید و بر پیکر متجاوزان و خائنین به وطن، زخمی کاری زد. «علاج»، چاووش‌خوانی در این «جنگ تحمیلی» است که معنای جنگ مؤمنانهٔ مردمِ ایران را حمل می‌کند. عهده‌دار بودن نغمه‌پردازی، ساز‌آرایی و خوانندگی در این موسیقی، نشانهٔ مهمی از سرعت و دقت هنری شخص او برای رسیدن به مبارزه‌ای هنری در این پیکار انسان با ‌ماشین بود. 🔹برجستگی شعر این قطعه به سرایش کاظم بهمنی، در تکیه بر ادبیات دینی و ملّی و ضداستعماریِ ماست. این شعر، بدون خجالت و با افتخار از ذوالفقار علی (ع)، ایمان و باور به مدد الهی دم می‌زند و دشمن را هجو می‌کند. گویی این وضعیتِ جنگی ما، چنین شعر برّنده و صریحی می‌طلبید که وجدان عمومی ملتِ ایران را نمایندگی کند. این وجه آیینگیِ فریاد مردم متدین در این قطعه آنقدر برجسته است که مخاطب، بی‌خیال شباهت نغمهٔ آن به قطعه‌های قبلیِ چاووشی مثل «شاه‌مقصود» و ضعف‌های هنری شعر آن می‌شود. گیریم که این ترانه، بعد از نابودی اسرائیل به کار نیاید و صریح، بیانیه‌ای و زمان‌مند است؛ اما آیا زبان‌حال مردم بودن در همین لحظات تاریخی بی‌نظیر، کار کمی است؟ 🔹چاووشی در موقعیت سازآرایی این قطعه، «علاج» را با صدایِ خش‌خش باز شدن جعبه و آتش یک کبریت آغاز می‌کند. این صدای آتش، استعاره‌ای از برافروخته شدن آتش جنگی است که با صدای آژیرهای ممتد، معنای «جنگ تحمیلی» را تداعی می‌کند. صدای ابتدایی و شروع این قطعه، بیشتر شبیه تیزر و تیترهای خبری جنگ است که در یک فضای غبارآلود و مخوف شنیده می‌شود؛ اما ناگاه صدای تیز آرشهٔ ویالون، موجب می‌شود شنونده، آمادهٔ شنیدن صدایی شود. اینجاست که چاووشی با صدایی که گویی پرده از این ابهام‌ها برمی‌دارد، از پشتِ بی‌سیم، پیامی را به دشمنِ متجاوز مخابره می‌کند و با عتاب و خطاب به دشمن، او را با مسلسل کلماتش به رگبار می‌بندد. 🔹چاووشی در موقعیت خوانندگی این موسیقی، مدام با تغییرِ فرم صدا و لحن متناسب با مضمون شعر، درصدد است که شش‌دانگ حواس مخاطب از او پرت نشود. مثلا آنجایی که برای دشمن رجز می‌خواند: «سوراخ‌های گنبدشان | این موش‌های شب‌زده را | ای گربه‌ها شکار کنید»؛ با لحن رندانه‌ای، پوزخندی تحقیرآمیز را نثار دشمن می‌کند و در جای دیگر که خطاب به مردم می‌خواند، لحنش عاشقانه و صمیمی می‌شود. 🔹کیست که نداند محسن چاووشی، چقدر مرید و دلدادهٔ امیرالمؤمنین (ع) است. او با همان شوق و ایمانش به علی، این‌بار با صدایی آرام اما پر از خشم و بغض در گلو، دشمنان را به خشم و تیغ دودمِ ذوالفقار می‌سپارد، آنجایی که می‌گوید: «این تیغ، تیغ روز جزاست | کعبه ورای فهم شماست |سجده به ذوالفقار کنید». یاد آن رباعی محمدرضا سهرابی‌نژاد به‌خیر که در بیت آخرش سروده: «آنقدر گلوله بر تن خصم زدم | تا خم شد و خاک وطنم را بوسید». 🔹اتفاقاً در همین بندهای پایانی است که «علاجِ»‌ واقعی رو می‌شود؛ آنجا که شاعر با غیرت علوی، کار دشمن را یکسره می‌کند و عبور از این طوفان‌ها را در توکل بر خدا می‌بیند. این قطعه، ما را نه به توان موشک‌ها و قدرت نظامی که به ایمان و تأسی به اهل بیت و نظر و لطف الهی متوجه می‌کند. چاووشی با این نحوه حضور در جنگ، نشان داد که می‌توان هنر را فراتر از یک دل‌خوشی شخصی، در میدان مبارزه، سهیم دید؛ مبارزه‌ای که خود این موسیقی، راوی آن شد؛ جبههٔ باطل در یک سوی آن با اتکا به تکنولوژی، ماشین‌بارگی و ابزار، وحشی‌گری می‌کند و در برابرش، ملتی با ایمان به غیب و لطف الهی، مقاومت می‌کنند تا بشریت زنده بماند. 🔹و در نهایت؛ «علاج» قطعه‌ای جداافتاده از آثاری نیست که چاووشی پیشتر برای ایران خوانده بود. «صحبت از مبارزه تا پای جان برای میهن»، «مرگ‌آگاهی و شجاعت»، «دشمن‌ستیزی و مبارزه‌‌طلبی» و ... همان مضامینی هستند که در آهنگ‌های قبلی چاووشی مانند «پسرم»، «خلیجِ ایرانی»،‌‌ «پرچم سفید»،‌ «واسه‌ آبروی مردمت بجنگ» و «مامِ وطن» شنیده شده‌اند؛ گرچه ادبیات قطعهٔ جدید، دینی‌تر و ضداستعماری‌تر است. او فرزند جنگ و متولد خرمشهر است و در این‌ سال‌ها با صدای پرصلابتش از جنگ و مقاومت خوانده است. او نمی‌تواند دست از این وطن بردارد و این محدود به یک دورهٔ خاص نمی‌شود. نکتهٔ تحسین‌برانگیزِ کارنامهٔ او نیز همین ثبات قدم اوست. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

"علاج" آهنگساز و تنظیم‌کننده: محسن چاوشی شاعر: کاظم بهمنی گیتار الکتریک: عادل روح‌نواز پیانو: توحید نوری میکس و مسترینگ: مهدی کریمی 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔻عاشقان حقیقی کربلا، همین بسیجیانند مرور نوحهٔ اقتباسیِ مهدی رسولی از «روایت فتحِ» سیدمرتضی آوینی ‌🔹«تو مپندار کربلا شهری است...»؛ این فراز را در یکی از نوحه‌های مهدی رسولی می‌شنویم که پیش‌زمینهٔ ثابت محرم سال قبل بود. جمله برایمان آشناست، انگار پیش‌تر آن را از زبانِ کسی شنیده باشیم. به حافظهٔ هنرِ انقلاب که رجوع می‌کنیم، به آوینی و «روایت فتح»ش می‌رسیم. تیتراژ فصلِ اولِ «روایت فتح» با همین جمله آغاز می‌شود: «بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار که شهری است در میان شهرها...». 🔹در باقی نوحه هم، چیزی از روح «روایت فتح» و آن گفتارِ متنِ به‌خصوص، پیداست و هر دو، گفتارِ متن و مداحی، ما را به زاویه‌دید مشخصی از کربلا و قیام حسین (ع) تذکر می‌دهند. 🔹 آوینی می‌گوید: «کربلا! ما را نیز در خیل کربلاییان بپذیر. ما می‌آییم تا بر خاکِ پاکِ تو بوسه زنیم و آن‌گاه روانهٔ دیارِ قدس شویم». رسولی هم می‌خواند: «آه از آن ساعتی، که در غیاب امتی، یک امام شد شهید، در هجوم بی‌غیرتی، هیهات که آن واقعه تکرار شود!». 🔹 هر دویِ این فرازها، از تکلیفِ عزادارِ حسینی و حضور او در صحنه در زیر سایهٔ ولیّ می‌گویند؛ آوینی از تکلیفِ بسیجی می‌گوید که زیارت کربلایش مقدمه‌ای برای هجرت به سمت آزادسازی قدس است و رسولی، با بازخوانی واقعهٔ عاشورا، از عاقبتِ بی‌توجهی به امام می‌گوید تا وظیفهٔ امروز ما را یادآور شود تا در نهایت معلوم شود: آنکه عاشق حقیقی کربلا و سینه‌زن واقعی‌ست، همین بسیجیانی‌اند که پای مکتب حسین (ع) سینهٔ خود را سپر می‌کنند؛ چیزی که در روز‌های جنگ در خیابان‌های تهران دیدیم. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔻موسی جلودار است و نیل اندر میان است بازخوانی «همپای جلودارِ» حسام‌الدین سراج توسط محمود کریمی 🔹محمود کریمی از همان نخستین شب‌های محرم امسال در هیئت «رایة‌العباس»، با بازخوانی قطعهٔ «ایران، ایران» از محمد نوری و با تغییراتی در شعر آن و برجسته کردن هویت دینی ملت ایران، نشان داد که همچنان به تراث هنری موسیقایی‌مان توجه دارد. او در روز دوم‌ مراسم محرم نیز قطعهٔ ماندگار «همپای جلودار» را اجرا کرد؛ اثری مهم و تاثیرگذار که از نخستین و شاخص‌ترین موسیقی‌های متعهد در حمایت از فلسطین به‌شمار می‌رود. البته توجه به این شعر مرحوم حمید سبزواری، پیش از این جلسه، در خود پوستر اعلان هیئت هم خود را هویدا کرده بود؛ تاحدی که «موسی جلودار است و نیل اندر میان است»، شعار پوستر و محور نقاشی حسن روح‌الامین در آن شده بود... برای خواندان متن کامل به پیام بعدی کانال «بافتار» مراجعه کنید. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

موسی جلودار است و نیل اندر میان است بازخوانی «همپای جلودارِ» حسام‌الدین سراج توسط محمود کریمی 🔹محمود کریمی از همان نخستین شب‌های محرم امسال در هیئت «رایة‌العباس»، با بازخوانی قطعهٔ «ایران، ایران» از محمد نوری و با تغییراتی در شعر آن و برجسته کردن هویت دینی ملت ایران، نشان داد که همچنان به تراث هنری موسیقایی‌مان توجه دارد. او در روز دوم‌ مراسم محرم نیز قطعهٔ ماندگار «همپای جلودار» را اجرا کرد؛ اثری مهم و تاثیرگذار که از نخستین و شاخص‌ترین موسیقی‌های متعهد در حمایت از فلسطین به‌شمار می‌رود. البته توجه به این شعر مرحوم حمید سبزواری، پیش از این جلسه، در خود پوستر اعلان هیئت هم خود را هویدا کرده بود؛ تاحدی که «موسی جلودار است و نیل اندر میان است»، شعار پوستر و محور نقاشی حسن روح‌الامین در آن شده بود. 🔹محمود کریمی به خواندن بخش کوتاه ابتدایی از «همپای جلودار» بسنده می‌کند، درحالی‌که شورانگیزترین بخش شعر، بندهای انتهایی آن است و در آنجاست که حرف از دیار قدس به میان می‌آید: «تکبیرزن، لبیک‌گو، بنشین به رهوار | مقصد دیار قدس، همپای جلودار …». اگر مخاطب از داستان و جزئیات این شعر خبر نداشته باشد، بعید است که با این بند کوتاه بداند که موضوع این شعر، فلسطین و قدس است. البته این بازخوانی در شرایطی صورت می‌گیرد که در پس‌زمینهٔ آن، جنگی میان ما و رژیم صهیونیستی قرار دارد؛ شرایطی که بحث‌هایی جدی دربارهٔ جنگ یا صلح، پیروزی یا شکست و مذاکره یا مبارزه را به همراه داشته است و این مداحی،‌ ما را برای مبارزه، آن هم با جلوداری امام و ولی دعوت می‌کند. 🔹 اقتباس‌ها و بازخوانی‌های امسال کریمی تا به اینجا چندان موفق نبوده و بیشتر همین نفْس توجه به موسیقی اصیل، مهم بوده است. با دیدن دقیق اجراها و حال‌وهوای جلسهٔ هیئت، به‌نظر می‌رسد که مخاطب آن‌گونه که باید‌وشاید، با اثر ارتباط نگرفته و به وجد نیامده است؛ چیزی که در نهایتِ این اقتباس‌ها و توجه‌های هنری در پی‌اش هستیم. گویی از طرفی، این دست خلاقیت‌ها برای مخاطبان محمود کریمی به یک امر «مرسوم» و «عادی» تبدیل شده است و از طرفی دیگر، کریمی با آثار ماندگار سیاسی و اقتباس‌ها و بازخوانی‌های هنری‌اش، انتظار از مداحی سیاسی و اقتباسی را بالا برده و این دو اجرای امسالش با آن انتظار و آثار، فاصله دارد. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

قطعهٔ «همپای جلودار»؛ آلبوم «نینوا ۱» خواننده‌ و آهنگ‌ساز: سیدحسام‌الدین سراج دکلمه‌خوان: فرج‌الله سلحشور شاعر: حمید سبزواری باکیفیت ۳۲۰ (بهترین کیفیت موجود) 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

بی‌زیور زخم، هیئت شیعه مباد مرور چیدمان و نوحه هیئت «آئین حسینی» با محوریت «زیور زخم» محرم امسال به‌خاطر جنگ با رژیم صهیونیستی، هیئت‌ها بیش از گذشته رنگ‌وبوی شهید و شهادت به خود گرفته‌اند. این اثرپذیری، هم در نوحه‌ها و هم در فضاسازی‌های هیئت‌ها مشهود است. در این فرسته، نگاهی داریم به یکی از نوآوری‌های هنری هیئت «آیین حسینی»؛ هیئتی که پیش‌تر شهیدانی چون حاجی‌زاده در آنجا برای سیدالشهدا عزاداری می‌کردند. اکنون، این هیئت میزبان یادگاری از همان شهید است؛ یادگاری که همچون تابلویی هنری، در قالب یک قاب ارائه شده است. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane