▶️ متن پیشِ‌رو در ادامه‌ی زنگ نویسندگی قبل است. 🔗 با کلیک روی اینجا به متن قبلی منتقل شوید.

📌 هنرِ بی‌رحمانه‌ نوشتن؛ چرا پختگیِ قلم در تیغ کشیدن بر متن است؟ بخش۱/۲ ▫️از عجایبِ عالمِ قلم یکی هم همین است: مهارتی که گمان می‌بریم در زایش و خلقِ بی‌وقفه‌ی کلمه است، در جسارتِ خط زدن و حذف کردنِ آن‌ها پنهان شده. این یک تناقضِ بزرگ است؛ ما -عاشقانِ نوشتن- باید جان بکنیم تا کلمه‌ای را خلق کنیم؛ بعد باید یاد بگیریم با بی‌رحمیِ تمام، همان مخلوق را گردن بزنیم! بیایید با هم مرور کنیم که چرا ریش‌سفیدهای این وادی، پختگی را در همین کارِ دشوار دیده‌اند: 1⃣ اصلِ بنیادین: «عزیزکرده‌هایت را بکش!» (Kill Your Darlings) در مکتبِ ویرایش، این یک قاعده‌ی طلایی است. همه‌ی ما در متن‌مان بخش‌هایی داریم که شخصاً غش‌و‌ضعف می‌رویم برای‌شان! یک توصیفِ شاعرانه، یک تشبیه هوشمندانه، یا یک پاراگرافِ خوش‌تراش. اما قانون می‌گوید اگر این «عزیزکرده»، باری از دوشِ داستان برنمی‌دارد و کمکی به پیش‌بردِ معنا نمی‌کند، باید بی‌مضایقه سقط شود. ❓چه کسانی پای این برگه را امضا کرده‌اند؟ * ویلیام فاکنر: معتبرترین ارجاعِ این عبارت، برمی‌گردد به سخنرانیِ مشهورِ او در دانشگاه ویرجینیا؛ آنجا که آبِ پاکی را روی دستِ همه ریخت: «در نویسندگی، شما باید عزیزکرده‌هایتان را بکشید.» * آرتور کویلر-کوچ: این منتقدِ بریتانیایی، خیلی پیش‌تر در سال ۱۹۱۶ نسخه‌ی صریحی پیچید و نوشت: «هرگاه تمایلِ شدیدی به نوشتنِ یک قطعه‌ی به‌خصوص فاخر پیدا کردید، از آن اطاعت کنید... اما سپس آن را پاک کنید. عزیزکرده‌هایتان را به قتل برسانید!» * استیون کینگ: او نیز در کتابِ خواندنیِ «در باب نوشتن»، این قاعده‌ی خون‌بار را از اوجبِ واجباتِ نویسندگی می‌داند. 2⃣ سهمِ پیرمرد؛ مهندسیِ «کوهِ یخ» ارنست همینگوی معتقد بود که یک داستانِ استخوان‌دار، شبیهِ کوهِ یخ است. در یک کوهِ یخِ واقعی، تنها یک-هشتم آن روی سطحِ آب دیده می‌شود و هفت-هشتمِ دیگرِ آن، زیرِ آب پنهان است. قدرتِ واقعیِ متنِ ما هم در چیزهایی است که می‌دانیم، اما نمی‌نویسیم؛ یا می‌نویسیم و بعد پاک می‌کنیم تا فقط حس شوند. 📖 پیرمرد می‌نویسد: «اگر نویسنده‌ای به اندازه‌ی کافی درباره‌ی موضوعی بداند، می‌تواند چیزهایی را که می‌داند حذف کند... وقار و شکوه‌ِ حرکتِ یک کوهِ یخ به این دلیل است که تنها یک-هشتمِ آن بالای آب قرار دارد.» 3⃣ در مدحِ ایجاز؛ از زبانِ ریش‌سفیدها * آنتوان دو سنت-اگزوپری: «کمال نه زمانی حاصل می‌شود که چیزی برای افزودن باقی نمانده باشد، بلکه زمانی است که دیگر چیزی برای حذف کردن وجود نداشته باشد.» * بلیز پاسکال: در اعتراف به سختیِ ایجاز می‌گوید: «نامه‌ای طولانی‌تر نوشتم، چون وقت نداشتم که آن را کوتاه‌تر بنویسم!» * جورج اورول: او قاعده‌اش را شبیهِ یک فتوایِ قطعی صادر می‌کند: «اگر امکانِ حذفِ کلمه‌ای وجود دارد، همیشه آن را حذف کن.» 🔻در زنگِ نویسندگی بعدی، به این می‌پردازیم که چرا دل‌کندن از کلمات این‌قدر جان‌فرساست و چطور می‌توانیم در ویرایشِ متن‌مان، بی‌رحم‌تر باشیم... ✍🏻 محمدحسین نجفی – دبیر تحریریه بهانش #راهنمای_نویسندگی #یادداشت_دبیر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

◀️ ادامه دارد... 🔗 برای خواندن قسمت بعدی اینجا کلیک کنید.

🔻رویای شکستِ ایران را، در اقیانوسِ افکارتان غرق خواهیم کرد. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📔مأموریت الهی اسراییل علیه ایران ✍🏻 #آئرون_برنشتاین 🔻این کتاب چندماه قبل از جنگ ۱۲ روزه در آمازون منتشر شد که بلافاصله توسط معاونت اطلاعات ارتش ترجمه و اول فروردین ۱۴۰۴ در اختیار مسئولان نظام قرار گرفت. ❗️بسیاری از سناریوهای معرفی شده در این کتاب تاکنون محقق شده از جمله ترور رهبری و مقامات نظامی و سیاسی. 📌فصل هفتم کتاب به سناریوی کاربرد سلاح هسته‌ای می‌پردازد. #معرفی_کتاب 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 یکی به جای سه‌تا موهایش پریشان و رنگِ لباس سیاهش عوض شده است؛ شبیه‌ پیرهنِ گل‌مالی‌کرده‌ی مرد‌ها در روز‌های عاشورا. یک میکروفونِ یقه‌ای به لباسش وصل است و از میانِ آوارها و تیرآهن‌های خمیده حرف می‌زند. اولین جمله‌اش روی صحنه‌ی پشت سرش نمی‌نشیند: «ببین اینجا خونه‌ی مسکونیه.» نگاهش روی لنز دوربین ثابت نمی‌ماند و هی می‌چرخد به دور و اطراف. دست‌هایش توی هوا انگار دنبال چیزی می‌گردد. تنها کاری که این چند ساعت با دستانش کرده است، گشتن زیر خاک بوده. مرد، جلوی دوربین، فیلم پُر می‌کند: «خواهرم و دامادمون اصلاً نظامی نبودن، بسیجی هم نبودن..» مرد کنار خانه‌ی خواهرش که دیگر خانه نیست، ایستاده است و قصه‌ای تکراری را تعریف می‌کند: «اون‌ها براشون فرقی نداره، ایران رو می‌زنن..» مرد، بدیهیات را می‌گوید، خودش هم می‌داند. مرد از یک جایی به بعد نگاهش توی لنز ثابت می‌ماند. انگار چیزی یادش آمده باشد: «هنوز نتونستیم به خواهرم بگیم…» مرد هنوز با دوربین حرف می‌زند اما انگار خودش دیگر آن‌جا نیست؛ آن‌جا یعنی میان ویرانه‌ها. رفته است کنار تخت خواهرش توی بیمارستان؛ خواهر‌زاده‌اش را هم با خود برده، تازه جراحتِ جسمش دوا شده و از بستر بلند شده. مرد می‌بیند که خواهر منتظر است و به در نگاه می‌کند. منتظرِ دو تکه‌ی دیگرِ قلبش، معین و مائده‌اش. اما کسی نمی‌آید توی اتاق. مرد دستِ تنها پسرِ خواهرش را گرفته و پیش خواهر آورده است. مرد نمی‌خواست به خواهر بگوید معین و مائده را خدا از ما گرفت؛ بلکه می‌خواست بگوید: «این تک‌پسر را خدا به ما برگردانده. یک تکه‌ی قلبت این‌جاست خواهرجان. نمی‌دانم چطور اما بیا و تحمل کن نبودنِ دوتای دیگر را..» مرد هنوز توی لنز دوربین نگاه می‌کند و انگار مدت‌هاست این گزاره، دیگر برایش هیچ معنایی ندارد که «اشک‌های یک مرد را کسی نباید ببیند». “معین و مائده؛ بچه‌های ششمِ فروردین‌ماه، شهدای بامدادِ هفتم فروردین‌_قم. ✍🏻 #فاطمه_مصطفوی – هیئت تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📁 پرونده ترس 📢 شایعه از شمشیر خطرناک‌تر می‌شود! گاهی برای زمین زدن یک جریان، نیاز به لشکرکشی نیست؛ کافی است «ترس» را به جان‌شان انداخت. آیات ۱۷۳ و ۱۷۴ سوره آل‌عمران، دقیقاً روایت‌گر همین نبرد روانی در حساس‌ترین برهه است. 📍 بستر حادثه: زخمیان نبردِ احد داستان مربوط به ماجرای «حمراء الأسد» است. مسلمانان در بدترین وضعیت روحی و جسمی هستند؛ جنگ احد با تلخی به پایان رسیده، حمزه سیدالشهدا شهید شده، پیامبر(ص) زخمی است و اصحاب ایشان هم همگی جراحت‌هایی بر تن دارند. و درست در همین لحظه، دشمن فاز دوم عملیاتش را کلید می‌زند: «جنگ روانی». 📍 تعدادی از نفوذی‌ها و «مُرجِفون» در شهر به راه افتادند و بذر هراس در دل مردم پاشیدند که «چه آسوده نشسته‌اید؟! که ابوسفیان لشکری گران آراسته و سپاهی بی‌شمار برانگیخته است؛ چنانی که زمین زیر پایشان می‌لرزد. آنان با کینه‌ای دیرینه می‌تازند تا بنیان‌تان را برکنند و نام‌تان را از صحیفه روزگار بزدایند... هشدار که این سیل بنیان‌کن را هیچ سدّی یارای ایستادگی نیست و از تیغِ آخته‌شان، احدی را راه گریز نخواهد بود!» 📍هدف کاملاً مهندسی‌شده بود: خالی کردن دل مردم، فلج کردن اراده‌ها و متوقف کردن هر نوع حرکت اجتماعی. آن‌ها می‌خواستند ترس، مثل خوره به جان جامعه بیفتد تا کسی جرئت نکند دست به قبضه شمشیر ببرد. 📍 اما پاسخ کسانی که پای کار بودند، ورق را برگرداند. همان مجروحانِ جنگ احد، به دستور رسول‌خدا (ص) دوباره جمع شدند. آن‌ها نه فرار کردند و نه منفعل شدند؛ بلکه با یک شعار راهبردی به میدان آمدند: «حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکیل». این جمله صرفاً یک ذکر برای آرامشِ شخصی نبود؛ بلکه یک استراتژی برای «بازتولید امید و حرکت جمعی» بود. آن‌ها به جای انزوا، سازماندهی مجدد کردند و به سمت دشمن تاختند. 📍 و نتیجه در آیه بعد مشخص است: آن‌ها نه تنها آسیبی ندیدند، بلکه با «نعمت و فضل الهی» و پیروزیِ غیرمنتظره بازگشتند. یعنی همان تهدیدی که قرار بود نابودشان کند، به دلیل ایستادگی در برابر «ترسِ سازمان‌یافته»، به یک فرصت بزرگ تبدیل شد. ✍🏻 محمدجواد مقدسی – هیئت تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻 توبهٔ روشنفکری 🎙️ #مسعود_فراستی «این جنگ نعمت است. اینجا جای ادا نیست. اینجا جای تمیزشدن است. آن مردم کف خیابان که نیازی به تمیزی ندارند؛ آن‌ها تمیز خدایی‌اند. اینجا جای تمیزشدن روشنفکرهاست. آدم‌ها خیلی ناخالصی دارند. هر چی هم روشنفکرتر باشند، ناخالصی‌شان بیشتر است. مرگ بر روشنفکری‌ای که این مردم را نفهمد. بعضی از این سلبریتی‌ها که اخیراً بعد از بیست روز تازه یادشان افتاده که «یک مینابی هم داشتیم‌ها!» این یک موضع لیبرال قلابی رفع تکلیف است. جنگ‌ امروز ایران دوست‌داشتنی‌ترین جنگ تاریخ است‌. ما الان پرچمدار همهٔ مردم تحت ستم آمریکا هستیم. رهبری گفتند گاهی گویا خداوند مردم را مبعوث می‌کند. من اصلاً بلد نبودم اما دیدم!» 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰"سحر بخیر سردار" بعد از شهادتت، عجیب شخصیتی شدی برایم. تو سرباز خمینی کبیر و سردار خامنه‌ای شهید بودی. خامنه‌ای عزیز را ندیدی و عجیب آن سرداری که فرمانده‌اش را ندیده اطاعت کند و تنگه را تنگ‌تر؛ حقا که تنگسیری برازنده‌ات بود. نمی‌دانستیم که نیروی دریایی را آباد کردی و خلیج همیشه فارس‌مان را حیاط خلوت ایران نمودی. نمی‌دانستیم که اهل بوشهر بودی و جوانان بوشهر را وطن‌پرست بار آوردی. نمی‌دانستیم که فرمانده‌ای گمنام و نیرویی گمنام در وقت نیاز، به این اندازه می‌تواند دست‌پُرکن باشد برای فرماندهی کل قوا و مایه‌ی افتخار یک ایران باشد. نمی‌دانستیم که هم فرمانده‌ی میدانی و هم فرمانده‌ی روان، آن هنگام که با رجزهایت روی روان دشمن بودی و مایه‌ی آرامش روان دوست. نمی‌دانستیم این‌همه سال‌ها کاشتی و داشتی و تا هم خودت و هم سربازانت برداشت کنند؛ چه برداشت کردنی! حقا که امپراتور دریاها، فرمانده‌ی امواج و سلطان سواحل بودی. نامت به پنهای خلیج همیشه فارس حک خواهد شد و هر آن‌چه در آب خلیج فارس است و هر آن‌که روی آب خلیج فارس است مدیون توست؛ حتی اگر نداند و یا نخواهد که بداند. سلام بر تو آن‌هنگام که سحرگاهان به جامعه امام شهیدمان قامت بستی و به آغوش أم‌الشهداء، صدیقه طاهره علیها‌السلام پناه گرفتی. "سحر بخیر سردار" ✍🏻 مهدی ایزدی – هیئت تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

سلسله جلسات ادبیات و جنگ جلسه اول: از ضحاک کودک‌کش تا سپاه مرد آهنگر با ارائه قاسم قربانی سه‌شنبه ۱۱ فروردین ساعت ۱۴:۳۰ 🔺حضور در جلسه برای همگان آزاد است. 🔻جلسه در اتاق صوتی ویراستی برگزار میشود لطفاً صفحه ویراستی ابرک را دنبال کنید 👇🏻 https://virasty.com/Abrakbook 📚خانه کتاب ابرک🌧️ #پاتوق_خبری_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰فاتحِ قله‌های حقیقت خبرنگار چشمی بیدار و گوشی شنوا برای جامعه‌ است. در بحبوحه‌ی جنگ که هر طرف به فکر سانسور و پروپاگاندا است؛ خبرنگار در خطِ مقدمِ نبرد، جانش را کف دستش گرفته و خود را سپرِ افکارِ عمومی، در مقابل بمبارانِ اطلاعاتی می‌کند. شاهدِ عینی رویدادهایی است که قرار است در کتاب‌های تاریخ نگاشته شود. زد و خورد‌ها، عملیات‌های نظامی و فراتر از آن، قصه‌‌های متروک‌مانده در حاشیه‌ی حوادث داغِ خبری را به تصویر میکشد. خبرنگار، سربازِ خطِ مقدمِ نبردِ حقیقت است. دلاوریِ رزمندگان، فداکاریِ امدادگران، جنایت‌هایی که در حق مردمِ بی‌دفاع می‌شود و اشک‌های مادرانِ داغ‌دار را به نمایش می‌گذارد و پرده از چهره‌ی جنایت‌کاران برمی‌دارد. سختی‌های این حرفه‌ی پرچالش را به جان می‌خَرد تا شاید وجدان‌های خفته را بیدار کند و امیدی باشد برای چشم‌هایی که ظلمت شب‌های جنگ را برای فرا‌رسیدن طلوعِ آفتابِ عدالت به انتظار نشسته‌اند. اما کدام جنایت‌کاری در بوق و کرنا کردنِ جنایت‌هایش را تاب می‌آورد؟ اسرائیل باز هم خبرنگاران را مورد هدف قرار داد تا صدای حقیقت را خاموش کند. فاطمه فتونی و علی شعیب، دو خبرنگاری که شجاعت مثال‌زدنی‌شان برای حضور در دلِ میدانِ نبرد و اخبارِ دسته‌اولشان به خاری در چشم صهیونیست‌ها تبدیل شده بود، در حمله مستقیمِ اسرائیل به شهادت رسیدند. حادثه‌ای که خبرش جامعه‌ی رسانه‌ای را در بهت و حیرت از سطح جنایات رژیم منحوس صهیونیستی و سوگِ فقدان دو منبعِ موثقِ اخبار و اطلاعات فرو‌برد. اسرائیل با هدف گرفتن خبرنگاران سعی دارد پوشش خبریِ جنوب لبنان را کاهش دهد؛ دقیقا همان مدلی که در غزه پیاده کرد. بی‌خبر از آنکه همواره کسانی هستند که برای فتح قله‌های حقیقت، کفش آهنین به‌پا‌می‌کنند و تشت رسوایی‌ِ جنایات‌کاران را از بام دنیا می‌اندازند تا نجوا‌گرِ رنج مظلومان باشند. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان – هیئت تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh