🔰 انفجاری بزرگ توسط امت پیامبر(ص) 🏴 مصیبت عاشورا، اهانت و هتک حرمتی بود که کوفیان برای آن رقابت می‌کردند و به‌خود اجازه دادند با امام زمانشان چنین رفتاری کنند. این حادثه، انفجاری بود که صدای رسوایی‌اش تا آخرالزمان به گوش جهانیان خواهد رسید. ⚖️ ریشه‌ی اصلی جنایات عاشورا را باید در وارونگی ارزش‌ها جست‌وجو کرد؛ خطای محاسباتی که به انفجاری بزرگ توسط امت پیامبر(ص) انجامید. آنگاه که معنای زندگی دگرگون شود، ارزش‌ها، ضدارزش می‌شوند و ضدارزش‌ها، ارزش می‌یابند. در چنین شرایطی، منادی ارزش منفور می‌گردد و مروج بی‌ارزشی ستایش می‌شود. 🔄 ماجرا از آنجا آغاز شد که معنای مرگ و زندگی به‌تدریج در نگاه مردم دگرگون شد. سعادت اخروی را شر پنداشتند و با آن مبارزه کردند. همقدمی با ابلیس زمانه را خیر دیدند و مشتاقانه به سویش شتافتند. 🕊️ این در حالی بود که امام زمان(ع) حیات حقیقی را چنین بیان فرمود: «حیاتکم فی موتکم مقهورین» (زندگی حقیقی شما در مرگی است که در حال مقهور بودن [تحت سلطه‌ی باطل] کشته شوید.) 🧭 انسان‌های رفاه‌طلب به دنبال توصیف هستند؛ آنان تطبیق تاریخ با شرایط حال را - که تکلیف‌آور و مسئولیت‌ساز است - بر توصیف گذشته و آینده ترجیح نمی‌دهند. امید است با تطبیق درست رویدادهای گذشته، در مسیر صحیح تاریخِ فردا گام برداریم. ✍ #فاطمه_عابدینی #روایت_صادق #یادداشت ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh 🌐 http://revayatesadegh.ir

🔰 چرا حسین (ع) بی‌همتاست؟ راز جهانی‌شدن عاشورا 🔸 امام حسین (علیه‌السلام) به مقامی دست یافت که دستیابی به آن برای نوع بشر بسی دشوار، بلکه بی‌مانند است. کدام مقام؟ مقام انسان کامل؛ مقامی که در آن، انسان نه‌تنها به والاترین مراتب معرفت الهی نائل می‌شود، بلکه در عرصه‌ی عمل، تجسم عینی حق و حقیقت می‌گردد. 🔹 در طول تاریخ، بسیاری در راه خدا جنگیده‌اند، خون داده‌اند و فداکاری کرده‌اند، اما هیچ‌یک همچون حسین بن علی (علیه‌السلام) جهانی را به حیرت وا نداشته‌اند. پرسش اینجاست: چرا حرکت امام حسین (علیه‌السلام) این‌چنین جهانی و جاودانه شد؟ ⁉️ پاسخ را در دو حقیقت باید جُست: 1⃣ حرکت در لحظه‌ی حساس تاریخ قیام و خیزش در ظاهر ممکن است میان حرکات مشترک باشد (که البته چنین نیست و توضیح خواهیم داد)، اما آنچه به یک حرکت ارزشی بی‌همتا می‌بخشد، «زمان» آن است. اینکه انسان کی و در چه شرایطی به میدان می‌آید، تعیین‌کننده‌ی ارزش حرکت اوست. - اگر همگان در جهاد باشند و ما نیز به میدان رویم، پاداشی دارد؛ اما اگر در هنگامه‌ای که فضای جامعه آکنده از ترس، سازش و خاموشی است، دل به میدان بزنیم، آن‌گاه ارزش این حرکت، به جریانی تاریخ‌ساز بدل می‌شود. - امام حسین (علیه‌السلام) دقیقاً در لحظه‌ای قیام کرد که سکوت بر همه‌چیز سایه افکنده بود. نشانه‌ای از مقاومت نبود، یا اگر بود، پنهان و خفته بود. گمان نبرید که همگان با حرکت ایشان موافق بودند! حتی بسیاری از بزرگان مخالفت کردند: ابن‌عباس، محمد بن حنفیه و عبدالله بن جعفر (همسر حضرت زینب) همگی به ایشان گفتند: «نروید!» اما حسین (علیه‌السلام) حساب خویش را از همگان جدا کرد. در آن موقعیت حساس که حتی بزرگان سکوت اختیار کرده بودند، او سکوت نکرد، متوقف نشد، حرکت کرد و زمانه را از ظلمت به سوی نور کشاند. 2⃣ ۲. آزادیِ امام حسین (علیه‌السلام) آزادی یعنی در بندِ خدا بودن؛ رهایی از بندِ نفس، شیطان و خویشتن. آزادی یعنی فدا شدن برای هدفی والاتر؛ هدفی که حتی امام حسین (علیه‌السلام) برای آن، وسیله است. آزادی یعنی یافتن انسان حقیقی و ظهور انسان کامل؛ آزادی یعنی فناء در او. - گذشتن برای انسان همواره دشوار است، زیرا مستلزم دل‌کندن است ــ و دل‌کندنی که برای خدا باشد، مقدس است. هرچه دلبستگی‌مان بیشتر باشد، دل‌کندن سخت‌تر و پاداش آن عظیم‌تر است. آزادی یعنی گذشتن از خویش برای خدا، و اینجاست که همتایی برای حسین (علیه‌السلام) یافت نمی‌شود. او با وجود قدرت بر حفظ همه‌چیز، از تمام متعلقاتش برای خدا گذشت. - حضرت ابراهیم در ماجرای ذبح اسماعیل دچار تردید شد، اما حسین (علیه‌السلام) نه برای قربانی‌کردن، که برای قربانی‌شدنِ خود و فرزندانش، لحظه‌ای درنگ نکرد! از جان، مال، قدرت و محبوبیت گذشت، فقط برای او. در برابر تمام جهانِ زمانه ایستاد و ذره‌ای شک به دل راه نداد. فدا کرد و فدا شد، تنها برای او. با این نگاه است که معنای «ما رَأَیتُ إلّا جَمِیلاً» آشکار می‌شود: به‌راستی، جز زیبایی نیست. آیا فدای خدا و آرمان شدن، جز زیبایی محض است؟ زیبایی، و فراتر از آن. 💢 امام حسین (علیه‌السلام) قله‌ی آزادی را نمایاند و به انسان‌ها آموخت که این راه همواره باز است. نبرد حق و باطل پایانی ندارد و برای پیشبرد حق، باید گذشتن حتی از خویش را بیاموزیم. در مکتب حسین، «خودی» وجود ندارد؛ همه‌چیز اوست. برای غلبه‌ی حق بر باطل، باید عاشوراها تکرار شود و از خدا بخواهیم که توانِ گذشتن به ما دهد. حسین، قله‌ی آزادی است و عاشورا، قله‌ی انسانیت. ان‌شاءالله در کنار این قله، همچون تپه‌ای ــ هرچند کوچک ــ بتوانیم به وظیفه‌ی عظیم خویش عمل کنیم. ✍️ علی لرستانی #روایت_صادق #یادداشت ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh 🌐 http://revayatesadegh.ir

🔰 «منادیانِ حسین» 👀 این عکس را خوبِ خوب نگاه کنید! و میزان استقبال حضار را بنگرید. 🏴 دوبرنامه مذهبی (آن هم با زمینه عزاداری!) بصورت همزمان در حال برگزاری است. آن هم در پارکی که اساساً جای تفریح و تفرج است. 📷 جلوی تصویر، یک روحانی جوان، نونهالان و نوجوانان پارک را گرد هم آورده. با هنر تبلیغی خود از محرم و امام حسین(ع) با آن‌ها سخن می‌گوید. 🗣️ پشت تصویر نیز روحانی دیگری در حال پرده‌خوانی محرم است. جمعیت زیادی از بزرگترها پای منبر سیار او نشسته‌اند. 🔹 جالب آنجاست که این پارک در بافت نسبتا محروم شهر زنجان واقع شده و حتی نام جالبی هم بین ساکنین منطقه ندارد! 🔸 آری این است ظرفیت #محرم این است معجزه #تبلیغ حسینی درود خدا بر همه خادمان تبلیغ و خادمان حسین(ع) ✍️ میثم صحبتلو #روایت_صادق #یادداشت ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh 🌐 http://revayatesadegh.ir

🔻«مپندار تنها عاشوراییان را بدان بلا آزموده‌اند ولاغیر، صحرای بلا به وسعت همه تاریخ است.»🔺 ✍️سید مرتضی آوینی #نقل_قول #شهید_آوینی #نویسنده_متعهد ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🧑🏻‍🏫 «معلم ادبیات» چه فایده‌ای دارد؟ 🧠 فرض کنید استاد ادبیات در دانشگاه هستید و بخش قابل‌توجهی از سرمایه‌گذاران ریسک‌پذیر دنیا متقاعد شده‌اند که یک ماشین می‌تواند همان چیزهایی که شما درس می‌دهید را بیاموزد – اگر هم همین حالا نتواند، به‌زودی زود خواهد توانست. به‌علاوه، این ماشین‌ می‌تواند از دانشجویان آزمون بگیرد، تکالیف و امتحانات آن‌ها را تصحیح کند و عادلانه نمره بدهد. حالا شما و همکارانتان باید در اقتصاد همیشه در حال تغییر امروز، به دنبال فرصت‌های شغلی هیجان‌انگیز و جدید بگردید، چون دیگر نیازی به شما نیست. 💬 سرمایه‌داران خطرپذیر می‌گویند این مجازاتی درخور برای شمایی است که به خواندن و نوشتن علاقه داشتید. چون به‌جای ادبیات، باید از همان ابتدا می‌رفتید برنامه‌نویسی یاد می‌گرفتید. سپس اضافه می‌کنند که البته امروز به برنامه‌نویسان هم دیگر چندان نیازی نیست. 🔍 طی چند سال گذشته، به دلیل پیشرفت‌های صورت‌گرفته در آنچه که با تسامح «هوش مصنوعی» نامیده می‌شود، خیلی‌ها به آیندۀ کارشان شک کرده‌اند. فیل کریسمن، استاد نویسندگی دانشگاه میشیگان که بیست‌سال است در دانشگاه ادبیات درس می‌دهد نیز از همین دسته است. کریمسن می‌نویسد: همیشه هستند افرادی که هر فناوری و مد جدیدی که از راه می‌رسد را دستمایه قرار می‌دهند و دست به پیش‌بینی‌های عجیب‌وغریب می‌زنند، این روزها هم ظاهراً کارشان شده پیش‌بینی پایان آموزش عالی «به‌شیوۀ فعلی». 🎗️ او به یاد می‌آورد که طی این بیست‌سال هم همیشه حرف از این بوده است که تدریس ادبیات دیگر آینده‌ای ندارد. بااین‌حال، به نظر می‌رسد کارکردن در حوزه‌ای که به‌وضوح در حال کوچک‌شدن است، اما هنوز از بین نرفته مزایایی دارد. چون این موقعیت آدم را به فکر فرو می‌برد. 🔹 کریسمن می‌گوید هر معلم ادبیاتی حالا باید پاسخی جدی برای این سوال پیدا کند که «ارزش کار من در چیست؟» خود او پاسخ واضحی دارد: «من عاشق ادبیات و درس‌دادن آنم. و فکر می‌کنم همۀ بچه‌ها باید فرصت این را داشته باشند که ادبیات بخوانند». اگر این پاسخ از نظرتان کافی نیست، باید بحث بزرگتری را باز کنیم: چه شد که به اینجا رسیدیم که «‌درس و کار» را صرفاً چیزهایی بدانیم که باید هر چه زودتر از دستشان خلاص شد تا به «اهدافی دیگر» برسیم؟ و آن‌وقت آن اهداف چیستند؟ سفر به مریخ یا دانلودکردن سریع‌تر. ⚠️ واقعیت دیگری هم وجود دارد: دسته‌ای از مخالفان علوم انسانی را هیچ‌وقت نمی‌توانید راضی کنید. منظور آن‌هایی است که زیبایی، غنا یا نیکی برایشان اموری غریبه و مبهم است، و فقط سرعت و بهره‌وری را می‌فهمند. کریسمن اسم آن‌ها را «نهلیست‌ها» می‌گذارد و می‌گوید حتی افلاطون هم در نهایت نتوانست نهلیست‌ها را قانع کند. 🔄 بنابراین در دنیایی که هر روز زمام امور بیشتر به دست نهیلیست‌ها می‌افتد، طرفداران علوم انسانی هم باید غیر از تلاش برای توضیح‌دادن خودشان و اثبات ارزشمندی کارهایشان، به راه‌های دیگری متوسل شوند. شاید بد نباشد معلمان ادبیات سری به دانشکده‌های کسب‌و‌کار بزنند و از تاریخ غنی نهفته در آثار ادبی، «راه‌های مذاکره و فروش» بیرون بکشند. یا شاید بتوانند دوره‌هایی برای ثروتمندانی برگزار کنند که می‌خواهند تمایز اجتماعی‌شان را با سواد ادبی نشان دهند. یا شاید هم باید با تمام توان جلوی این مسیر سودمحور‌شدن همه‌چیز، از جمله دانشگاه، بایستند. 📌 آنچه خواندید مروری کوتاه است بر مطلب «آیا تدریس ادبیات و نوشتن آینده‌ای دارد؟» که در سی‌وچهارمین شمارۀ مجلۀ ترجمان علوم انسانی منتشر شده است. این مطلب در تاریخ ۶ اسفند ۱۴۰۳ در وب‌سایت ترجمان نیز بارگذاری شده است. این مطلب نوشتۀ فیل کریسمن است و فرشته هدایتی آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخه کامل این مطلب و دیگر مطالب ترجمان، به وب‌سایت ترجمان سر بزنید. 🔗 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید: b2n.ir/r22680 #راهنمای_نویسندگی #اهمیت_نویسندگی #معرفی_مجله #ترجمان ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 میدان و دیپلماسی؛ پیوند ناگسستنی در هندسهٔ دفاع ملی 🔍 تقابلی واهی میان برخی از مردم و حتی نخبگان شکل گرفته است: جداسازی میدان و دیپلماسی. برخی گمان می‌کنند وقتی میدان وارد عمل می‌شود، دیپلماسی باید سکوت کند، و زمانی که دیپلماسی سخن می‌گوید، میدان حق حضور ندارد. اما درک نمی‌کنند که این دو، مقوله‌هایی جداناشدنی هستند؛ مانند دو لبه‌ی یک قیچی که تنها با هم کارآمد می‌شوند. افسر ارتش، سرباز نظام است و دیپلمات ارشد نیز سرباز نظام است، هر دو با تمام وجود برای میهن تلاش می‌کنند. این دوگانه‌سازی نادرست، ریشه در نادانی و کج‌فهمی دارد، چراکه میدان و دیپلماسی، دو بازوی یک حاکمیت هستند و یکدیگر را تکمیل می‌کنند. 🔰 رهبر انقلاب در این باره فرموده‌اند: «بدانند همه، سیاست خارجی در هیچ جای دنیا در وزارت خارجه تعیین نمی‌شود. سیاست خارجه در مجامع بالادستی وزارت خارجه مشخص می‌شود. البته وزارت خارجه هم مشارکت دارد، اما تصمیم‌گیری تابع وزارت خارجه نیست. وزارت خارجه مجری است. کشور ما هم به همین شکل است. نباید جوری حرف بزنیم که گویی سیاست‌های کشور را قبول نداریم، جوری نباشد که دشمن را شاد کنیم.» 🌍 ایران به دلیل موقعیت ویژه‌ی ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک، ناگزیر است در عرصه‌های گوناگون حضور یابد تا از تمامیت ارضی و منافع ملی خود دفاع کند. در واقع، مهم‌ترین مأموریت دیپلماسی، صیانت از حریم کشور است. با این وصف، دوگانه‌انگاری میدان و دیپلماسی اساساً نادرست است و جبهه‌گیری علیه یکی به نفع دیگری، رویکردی نابخردانه خواهد بود. به‌ویژه در شرایط کنونی که رژیم صهیونیستی با واکنش‌های نمایشی، حضور ایران در ژنو را به بهانه‌ی «نقض حقوق بشر» زیر سؤال برده است، ارزش حضور سربازان نظام در عرصه‌ی بین‌المللی بیش از پیش آشکار می‌شود. 🤝 بنابراین میدان و دیپلماسی نه رقیب، که هم‌پیمانان استراتژیک هستند. دیپلماسی قوی، پشتوانه‌ی میدان است و میدان مقتدر، پشتیبان دیپلماسی. در این مسیر، وحدت رویه میان تمام نهادهای نظام، ضامن حفظ امنیت و عزت ملی است. ✍️ جواد جعفری #روایت_صادق #یادداشت ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh 🌐 http://revayatesadegh.ir

🔰کربلا و قدرتِ زبان: از فریادِ حسین(ع) تا فریبِ یزید 🗣️ هر جامعه‌ای، خواه متمدن یا غیرمتمدن، نظام ارزشی خاص خود را به نسل آینده منتقل می‌کند. این ارزش‌ها در زبان متجلی شده و تقویت می‌شوند. از همین روست که گفته می‌شود زبان واقعیت را می‌آفریند یا احیا می‌کند. زبان ساختاری گسترده و پنهان است که در روح و جان انسان نفوذ می‌کند. روش استفاده فرد از زبان، تحت تأثیر دامنه واژگان و کاربردهای آن قرار دارد. 🗣️ کاربردهای زبان در پنج دسته جای می‌گیرد: ۱. کاربرد عاطفی: بیان احساسات و عواطف. ۲. کاربرد سازنده: تقویت روابط میان افراد. ۳. کاربرد ادراکی: انتقال اطلاعات و دانش. ۴. کاربرد معنایی: تأثیرگذاری بر افکار و رفتارها. ۵. کاربرد مشخص‌گر: تبیین دقیق مفاهیم و موضوعات. 🔍 مشخص‌سازی صرفاً به نامیدن چیزی خلاصه نمی‌شود، بلکه شیوه‌ای است که افراد را معرفی می‌کند و بر واکنش‌های ارتباطی آنان اثر می‌گذارد. ⚔️ در سال ۶۱ هجری، پیش از واقعه عاشورا، نمایندگان دربار یزید برای گرفتن بیعت از امام حسین (ع) آمدند تا سلطه یزید بر مسلمانان تثبیت شود. اما امام (ع) با تکیه بر اراده الهی و با انگیزه حق‌طلبی، مبارزه با بی‌دینی و ظلم، از بیعت سر باز زد و راه کوفه را در پیش گرفت. ⁉️ اما چگونه مردمی که خود امام حسین (ع) را دعوت کرده بودند، پس از چندی او را مرتد و کافر خواندند و این فاجعه هولناک را بر خاندان پیامبر (ص) روا داشتند؟ 🧠 نقش زبان مشخص‌گر در تحریف حقایق: گروه‌های سلطه‌گر همواره خود را برتر از آنچه هستند جلوه می‌دهند و رقبا را پست‌تر و ضعیف‌تر از واقعیت معرفی می‌کنند. آنان با استفاده از زبان مشخص‌گر، القاب تحقیرآمیز بر مخالفان می‌نهند تا ظلم و ستم خود را توجیه کنند. این القاب نه‌تنها حقوق انسانی گروه مظلوم را نادیده می‌گیرد، بلکه جرأت مقاومت را نیز از آنان سلب می‌کند. ⚠️ منشأ بسیاری از واژگان توهین‌آمیز، حس برتری‌جویی عده‌ای است که می‌کوشند خود را گروه برتر جا بزنند. این تحقیرهای زبانی، به‌مرور گروه تحت ستم را در معرض خطر قرار می‌دهد و به ابزاری برای توجیه ستم‌های جسمی و روحی تبدیل می‌شود. 😔 در واقعه عاشورا، دشمنان با تحقیر، تهدید، تطمیع و فریب، چنان فضایی ساختند که حتی دوستداران امام حسین (ع) به‌ناچار یا از ترس، در جنایتی بی‌سابقه علیه امام زمانشان شرکت کردند. در زیارت اهل‌بیت می‌خوانیم: «"قتل الله من قتلك بالأيدي و الألسن» (خدا بکشد کسی را که تو را با دست و زبان کشت) 🕊️ بررسی تاریخ به ما می‌آموزد که حق و باطل را از هم تشخیص دهیم و در دام نیرنگ دنیاطلبانی که با زبان فریبنده و ابزارهای مادی به فریب می‌پردازند، نیفتیم. کُلُّ یَومٍ عاشورا، وَ کُلُّ أرضٍ کَربَلا. هر روز عاشوراست و هر سرزمینی کربلا. ✍️ #فاطمه_تجویدی #روایت_صادق #کربلای_ایران #یادداشت ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh 🌐 http://revayatesadegh.ir

🔻«شهدا، شاهد بر باطن و حقیقت عالمند و هم آنانند که به دیگران حیات می‌بخشند.» «قرن‌هاست زمین انتظار مردانی اینچنین را می‌کشد تا بیایند وکربلای ایران را عاشقانه بسازند و زمینه‌ساز ظهور باشند، آن مردان آمدند و رفتند، فقط من وتو ماندیم و از جریان چیزی نفهمیدیم…»🔺 ✍️سید مرتضی آوینی #نقل_قول #شهید_آوینی #نویسنده_متعهد ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh