انجمادِ خون بر خاک #لبنان و ما در برزخِ معنای #مذاکره! 📸 سارا زینلی ✍🏻 پردیس قاسمیان –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 او رفت به دستور پدر شاید حضرت عبدالله بن حسن، در حالی که سراسیمه گرد عمو می‌گشت، زمزمه‌های عاشقانه شهادت در دالانِ جان و روحش جاری بود و می‌رفت و می‌آمد. آنجا که دید عمو در گودال تاریکِ قتلگاه، در انتظار شهادت است و بدن مبارکش آماج تیر و نیزه‌ها شده، و عده‌ای دیگر—نه از روی حرص و کینه، که گویی از روی لذت و تفریح—در زمین و آسمان ضرب می‌زنند، دیگر نتوانست طاقت بیاورد. شاید امام حسن در ایام قنداقش، چیزهایی در گوشش زمزمه کرده بود که حالا او را چون جنگجویی دلاور، برای کمک به عموی‌ش روانه کرد. ‌ زمزمه‌های امام حسن در گوش‌های نرم و نازک پسرکش این بود: «مهم نیست کوچک باشی یا بزرگ، قوی باشی یا ضعیف؛ تو را به چشم یک دلاور ببینند یا یک کودک، به تو بخندند یا از دیدن تو اشک بریزند، تو کمک کن و نگذار مثل من باشی. من مأمور به صبر بودم جان بابا؛ من موهایم سفید شد و کمرم از غم‌ها خم شد. شب‌ها خواب‌های بد می‌دیدم و کمتر حرف می‌زدم. کودکی‌ام در غمی عمیق و بدحالی گذشت، آن‌جا که دیدم مادرم پیش چشمانم از مردی سیلی خورد و حالش بد شد. قدم کوتاه بود، خواستم بپرم اما نشد و او از بالای سرم رد شد. جان بابا تو نکن، برو کمک عمویت؛ حتی اگر شهید شوی، من از آن‌بالا به تو افتخار می‌کنم...» ‌ شاید برای همین بود که او شتاب‌زده دوید کنار گودال و فریاد زد: «به خدا قسم از عمویم جدا نمی‌شوم...» شمشیر که کشیدند و می‌خواست بر جان عالم فرود آید، دست‌های کوچکش را جلو آورد؛ به یاد پدرش که نتوانسته بود، او رفت تا نشان دهد حتی یک کودک هم فدای ولیِّ خدا می‌شود. امام حسن از آن بالا نگاه می‌کرد و حتماً به پسرش افتخار می‌نمود و ریزریز اشک می‌ریخت؛ برای درد پسرش و برای گذشته‌ی تلخ خودش و مادرش؛ اما عبدالله در آغوش او می‌خندید… می‌خندید و می‌گفت: «بالاخره جان فدا شدم.» ✍🏻 ابوالفضل گلستانی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته 🎬 شب ششم محرم؛ دانِ دو شهادت سر بالا می‌گیرد. چشم در چشمِ تاریخ: «أحلی مِنَ العَسَل... شیرین‌تر از عسل.» می‌رود. رجز. شمشیر. ناگاه گرد و خاک بلند می‌شود. نعلِ تازه‌ی اسب‌ها. صدای در هم شکستنِ سینه. عمو می‌دود. می‌رسد. دیر شده است. قاسم زیرِ سمِ اسب‌ها قد کشیده. ◀️ مشاهده با کیفیت بالاتر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

✍🏻 شهید دکتر مصطفی چمران من سخت‌ترین کار زندگی‌ام درس خواندن است! از درس متنفرم! اما چه می‌شود کرد… که این درس خواندن تکلیف من است. و قطعاً همه تکلیف‌های انسان سخت و طاقت‌فرساست… پس من برای مبارزه با نفسم، می‌جنگم و درس می‌خوانم. و این تلخی و سختی را تحمل می‌کنم تا تکلیفم را انجام داده باشم. 🕊۳۱خرداد، شهادت چمرانِ‌جان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌دوگانه تعهد و فرم؛ ساده‌سازی یک مسئله 🎙️ استاد #علیرضا_سمیعی به همت مدرسه نگاه #سلوک_نوشتن 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 ولایت؛ ستون راهبردی انقلاب اسلامی ▫️انقلاب اسلامی ایران را نمی‌توان صرفاً یک تحول سیاسی یا جابه‌جایی قدرت دانست؛ این انقلاب بر مبنای یک نظریه عمیق در باب رهبری اجتماعی و هدایت تاریخی شکل گرفت که در ادبیات سیاسی اسلام از آن با عنوان «ولایت» یاد می‌شود. ▫️ولایت در این معنا نه یک امتیاز شخصی، بلکه سازوکاری برای صیانت از جهت‌گیری الهی جامعه و جلوگیری از انحراف حرکت عمومی است. ▫️تجربه تاریخی جوامع نشان می‌دهد که بسیاری از انقلاب‌ها پس از پیروزی، به دلیل فقدان رهبری مشروع و مقتدر، گرفتار اختلافات داخلی، نفوذ جریان‌های فرصت‌طلب و در نهایت استحاله اهداف اولیه خود شده‌اند. انقلاب اسلامی از این جهت دارای ویژگی متمایز است که از آغاز تا امروز، عنصر ولایت نقش قطب‌نمای راهبردی آن را ایفا کرده است. ▫️ ولایت توانسته است میان آرمان‌خواهی و واقع‌گرایی، میان ارزش‌های دینی و ضرورت‌های حکمرانی، و میان مطالبات مردمی و مصالح کلان کشور تعادل برقرار کند. ▫️از منظر نظری، ولایت فقیه امتداد اصل امامت در عصر غیبت است؛ یعنی جامعه اسلامی نمی‌تواند بدون مرجع هدایت‌کننده و تصمیم‌ساز، مسیر تحقق عدالت و پیشرفت را طی کند. ▫️از منظر عملی نیز تجربه چهار دهه گذشته نشان داده است که هر جا پیوند میان مردم و رهبری تقویت شده، کشور از بحران‌ها با موفقیت عبور کرده و هر جا این پیوند تضعیف شده، زمینه سوءاستفاده دشمنان و بروز شکاف‌های اجتماعی افزایش یافته است. ▫️کاربرد امروز این بحث آن است که ولایت را صرفاً در سطح یک مفهوم سیاسی نبینیم، بلکه آن را به‌عنوان عامل انسجام ملی، حفظ هویت انقلابی و تضمین‌کننده تداوم حرکت تمدنی انقلاب اسلامی مورد توجه قرار دهیم. ▫️ در واقع، ولایت برای انقلاب اسلامی نه یک مسئله حاشیه‌ای، بلکه ستون اصلی حفظ جهت و هویت آن است. ✍🏻 رضا واوسری –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩#خیمه_های_برافراشته 🎬 شب هفتم؛ درختِ مهربان عبا را کنار می‌زند. قنداقه‌ای سفید. شش‌ماهه. روی دست می‌گیرد: «اگر من گناهکارم، این طفل چه گناهی دارد؟» لب‌ها خشک. گلو، نازک. پوست، شفاف. کسی آب نمی‌آورد. کمان کشیده می‌شود. تیری سه‌شعبه. هم‌وزنِ کینه. زه رها می‌شود. گلو می‌درد. خون، دست‌های پدر را پر می‌کند. خون را به آسمان می‌پاشد. آسمان، قطره‌ای پس نمی‌دهد. #روضه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔳 عظمت یک رهبر 💢نترسیدن از عظمت پوشالی دشمن است که یک آدم‌ را، یک رهبر را، یک ملت‌ را عظمت می‌بخشد. 💢در ایام محرم و صفر، ملت عزیز ما باید روح حماسه را، روح عاشورایی را، روح نترسیدن از دشمن را، روح توکل به خدا را، روح مجاهدت فداکارانه در راه خدا را در خودشان تقویت کنند و از امام حسین علیه‌السلام مدد بگیرند. 🗓 ۱۳۷۱/۴/۱۰ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻یا علی‌اکبرِ حسین! ◾️به حق همان عبایی که پیکر إرباً إربای تو را پناه داد… تن‌های ما بی‌زخم است؛ اما روح‌مان هزار پاره است! در بازار دنیا، هر تکه از جان‌مان را جایی جا گذاشته‌ایم. ما إرباً إربای غفلتیم! ▫️عبای شفاعتی بیاور و پاره‌های پراکنده روح‌مان را جمع کن. ما را به حرم امن حسین برسان، پیش از آنکه در تاریکی دنیا، برای همیشه گم شویم. ✍🏻 #محمدحسین_نجفی –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻بعد از جنگ ١٢روزه اینستاگرام رو پاک کردم و تلگرام و تویتر هم خیلی کم می‌رفتم. به قدری که هجدهم دی‌ماه سال گذشته اصلا خبر نداشتم قرار گذاشتن برای کودتا و شورش خیابونی... ▪️ عصر ١٨دی رفته بودم سمت بلوار کشاورز. غرفه‌های کنار بوستان لاله رو هم رد کردم. چیز غیر‌عادی‌ای نبود. حتی بعد که بهم گفتن امشب قراره معترضین جمع بشن باز هم چون چیز غیر‌عادی‌ای ندیده بودم نگران نبودم! ▫️ بعد از نماز مغرب و عشا با دختر یک و نیم‌ساله‌ی خودم رفتم حرم حضرت عبدالعظیم. یه ساعت نشده بود که خانومم تماس گرفت و گفت: صدای شعار‌ دادن از بیرون میاد و زود برگرد. منم با دخترم راه افتادم... ▪️ نزدیک خونه یه آن خودم رو بین یه جمعیت عصبی دیدم که چهره‌هاشون رو پوشوندن و شعار‌های رکیک می‌دن. فضا پر بود از دود و آتیشی که از سطل زباله‌ها و لاستیک‌ها بلند می‌شد... ▪️ ترافیک قفل بود. نمی‌شد توی کوچه پیچید یا دنده عقب گرفت. بی‌اختیار گفتم: «یاحسین!» سریع شیشه‌های ماشین رو بالا کشیدم و در‌ها رو قفل کردم... ▪️ دخترم که همیشه روی صندلی شاگرد می‌شینه پریده بود بغلم و بهت زده بیرون رو نگاه می‌کرد. یه دستم به فرمون بود و یه دستم سر بچه رو گرفته بودم. آماده بودم اگه شیشه رو شکستن، گاز رو بگیرم و کلاج رو رها کنم! ▫️ یهو یکی از اونا که صورتش رو پوشونده و چماق دستش بود خودش رو انداخت جلوی ماشین. با دست چند ضربه به کاپوت ماشین زد و بعد اشاره کرد بیا. بقیه رو کنار زد و راه ماشین رو باز کرد و اشاره کرد که برو... ▪️ نمی‌دونم امشب کجاست؟ اصلا اعتقادی به روضه و امام حسین علیه السلام داره یا نه؟ اما امشب براش دعا کردم که خدا دستش رو بگیره... ▪️ من روضه‌ی حیرت سیدالشهدا علیه السلام، بعد از شهادت علی اصغر و موقع برگشتن از میدون رو شنیده بودم اما طاقت نداشتم برای خودم اتفاق بیفته! خدایا چه کردی با دل حسینت؟ آجرک‌الله یا صاحب الزمان فی مصیبة جدک! ✍🏻 ابراهیم کاظمی‌مقدم –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh