🎓 فرصت ویژه ارتقای مهارت و امتیاز آموزشی چنانچه در فراخوان «ِمثلِی لا یُبایعُ مِثلَه» ویژه محرم ۱۴۰۵ سامانه اشراق اعلام گردید؛ آموزش یکی از بخش های این فراخوان است که مشارکت در آن دارای امتیاز ویژه است. اگر در عرصه کنشگری دینی در رسانه های نوین فعالیت می‌کنید، این فرصت را از دست ندهید. 🔰به همت مرکز آموزش‌های کاربردی دفتر تبلیغات، مجموعه‌ای از دوره‌های آموزشی معرفتی، علمی و مهارتی به‌صورت رایگان و آفلاین در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است. 🔹 امتیاز ویژه فراخوان شرکت‌کنندگان با گذراندن حداقل ۱۰ ساعت آموزش از هر یک از دوره‌های موجود در سامانه، می‌توانند امتیاز بخش آموزش را در ارزیابی نهایی فراخوان به خود اختصاص دهند. ✨ دوره‌های ویژه فعالان عرصه رسانه و فضای مجازی: ✍️ مؤثرنویسی مبلغین در رسانه‌های نوین ویژه نویسندگان، مبلغین و تولیدکنندگان محتوا استاد سیدمحمدسیدی❤️ 🎨 شروع مسیر خلاقیت در تصویرسازی ویژه طراحان و فعالان حوزه گرافیک و هنرهای تجسمی استاد مجتبی مجلسی❤️ 📱 سواد فعالیت در فضای مجازی برای مبلغین ویژه علاقه‌مندان به کنشگری و فعالیت مؤثر در فضای مجازی استاد محسن باقری❤️ 📚 همچنین دورهای آموزشی دیگر در موضوعات معرفتی، تبلیغی، مهارتی و فرهنگی و تبلیغی برای شرکت‌کنندگان در دسترس است. ✅ آموزش کاملاً آفلاین ✅ بهره‌مندی از اساتید برجسته ✅ دریافت گواهینامه پایان دوره ✅ امکان کسب امتیاز آموزشی فراخوان 🔗 ثبت‌نام و مشاهده دوره‌ها: https://20l.ir/EDU https://20l.ir/EDU 🤍 اشراق | مسیر تبلیغ نوین ✨ @tablighnovin

🔻دشت بلا؟ کوه غم نبود مگر آنجا؟ نمی‌شود نوشت؛ چشم‌ها سخت قطرات اشک را در آغوش گرفته‌اند؛ مبادا که بلغزند و این کیمیای مطهر از دست برود. قلم که می‌خواهد سر بلند کند غم امانش نمی‌دهد. تاب نمی‌آورد. از کربلا چگونه می‌توان نوشت؟ اصلا این نوشته که خاتمه‌ای ندارد. جوهره‌ی احساس بی‌انتها از کجا باید یافت‌؟ آری آن خون‌های تا ابد جاری؛ اما قلم خونین که دست امثال من نمی‌دهند. راستش را بخواهی قلم به دست بودن کافی نیست؛ قلم به جان باید بود. ✍🏻 راضیه واحدی –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 روضه‌ی مادرانه ادب و اطاعت عباس را که خوب می‌دانستی، دیده‌بودی بارها ام‌البنین در گوشش نجوا می‌کرد: عباسم، حسین امام توست، آقا و سرور توست، مبادا برادر بخوانی‌اش، مبادا خودت را چون او فرض کنی. عباسم، شیرم حلالت، تو پسر فاطمه‌ی کلابیه‌ای و او فرزند زهرای اطهر، ما غلام این خاندان هم نیستیم. می‌دانستی به عباس بگویی میدان نرود، نمی‌رود. بگویی مشک آبی بیاور، بی لحظه‌ای تردید، می‌رود. ولایت‌پذیری عباس نیازی به اثبات نداشت؛ تو، نگران بودی. نگران زینب که برای بازگشت محرمی نداشته‌باشد، نگران رقیه که شب بی نور ماه عشیره، راه گم نکند، نگران رباب که امیدش ناامید نشود؛ همین شد که حلقه‌های اشک را در چشمان به خون نشسته‌ی عباس دیدی و باز گفتی: اهل حرم تشنه‌اند. حالا او نشسته کنار آب، اشک‌هایش آب را متلاطم کرده، آب را قسم می‌دهد او را شرمنده‌ی کودکان نکند. آب را قسم می‌دهد، تو را پی جرعه‌ای به لشگرگاه دشمن روانه نکند. عباس نباشد و صدای مُنُّوا عَلی ابنِ المُصطَفای حسین را نشنود. آب، بیا و سرکشی نکن، جرعه‌ای از تو، عمری حسرت به دلی را از رباب می‌گیرد. جرعه‌ای از تو، جگر پاره‌پاره‌ی حسین را التیام می‌دهد. تو مگر مهریه‌ی فاطمه نیستی؟ مهر مادر بر پسر حرام است مگر؟ بیا و خون تازه‌ای باش در رگ‌های لشگر حسین. حسین در انتظار ماست، تو را به دست سکینه بدهم و راهی میدان شوم و برای مولایم جان دهم. بیا برویم که عباس بیش از این‌ها جان‌فشانی دارد در راه حسین. حسین جانم بلند شو مادر. من کنار عباسم می‌مانم، سرش را به دامن می‌گیرم و جای تمام قصه‌های کودکی که نبودم بر بالینش بخوانم، برایش از مدینه می‌گویم. بلند شو. زینب تنهاست، صدای هلهله‌ی کفر، گوش کودکان را کر می‌کند و ترس می‌ریزد به جانشان. سال‌ها منتظر بودم تو را برادر بخواند و مادری کنم برایش. خون از چشم‌های زیبایش به آب دیدگانم می‌شویم، دست‌هایش را بوسه‌باران می‌کنم، با هم به ملاقات رسول خدا می‌رویم. حسین جانم بلند شو، عباس را بگذار کنار من بماند، زینب فرق شکافته زیاد دیده و برادر به خون غلتیده بسیار. ما کنار پدرت در انتظار می‌مانیم، تو اشک نریز که عالمی باید برای تو ضجه بزند. تو کمر خم نکن که داغ تو کمرها می‌شکند. برو حسین جانم، من برای عباس مادری می‌کنم و ساعتی بعد در کنار تو... پیش از رفتن اما بیا یک‌بار دیگر گلویت را ببوسم ✍🏻 سعیده اجتهادی –تحریریه بهانش #روضه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته 🎬 علمــــدار و دست‌های بریــده حالا تمامِ عباس، یک مشک است. آب که به خیمه برسد، دیگر هیچ از خدا نمی‌خواهد. ناگاه، تیری بر مشک می‌نشیند. امید، چکه‌چکه روی خاک می‌ریزد. عمود آهنین بر فرق ماه فرود می‌آید. سواری که دست ندارد تا سپرِ صورت کند، چگونه به زمین بیفتد؟ «یا اخا ادْرِکْ اخاک...» ◀️ مشاهده با کیفیت بالاتر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌کتاب‌های جنگ برای نویسندگان 🎙️ مسعود فراستی #معرفی_کتاب 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚬 یه نخ سیگار ابالفضلی بخش ۱/۳ از آنهایی‌ست که صدای کلفتش توی محوطه‌ی پایین هیئت دو سه بار اکو می‌شود. لباس مشکی آستین کوتاه، دمپایی‌های بندی و موهای ژولیده. شب‌های دهه، کارهای هیبتی را به او می‌سپارند. اسمش شده مردِ هیبتی؛ مثلا اینکه بچه‌های تخسِ مراسم را که گروهی توی مردانه می‌نشینند و وسط سینه زنی کشتی می‌گیرند، می‌سپارند دستش. آنقدر ماهرانه آنها را به صف، پایین هیئت می‌نشاند که هرکس نداند فکر می‌کند هرکدام یکبار ضرب دستش را چشیده‌اند. اما آنها که می‌شناسندش، می‌دانند اهلش نیست. چراغ‌ها که خاموش می‌شود صدایش را می‌اندازد پس سرش و می‌گوید بشینید جایی نرید. صدا که توی پارکینگ دوسه بار اکو می‌شود، بچه‌ها می‌نشینند روی لبه ی نردبان و به جای کُشتی و اردنگی زدن بهم، توی گوش هم ریز ریز حرف می‌زنند و می‌خندند. او هم هر از چندگاهی جلویشان رژه می‌رود تا یادشان بیاید صاحب صدای بلند، هنوز هم هست. وسط این رژه رفتن‌ها هم، خودش هرجا لازم باشد دست می‌رساند. مثلا کولر خانم‌ها که دیواره‌اش برق دارد و کسی تنظیمش نمی‌کند غیر از او. یا از آن کارهایی که کسی توی دستگاه امام حسین قبولش نمی‌کند. مثل نقش شمر تعزیه می‌ماند بعضی کارها، قبولش کنی تف و لعن می‌شوی و قبولش نکنی هم کار مراسمِ آقا زمین می‌ماند. یکی از این کارها بستن در هیئت است وقتی که تمام ظرفیت بالا و پارکینگ پر می‌شود. یک لباس مشکی می‌دود و توی سروصدای مداح با اشاره ی دست و سر به پله ها، به او می‌فهماند که آنقدر غلغله هست روی پله ها هم نشسته‌اند و قربانِ دست و پایت. 📌 #ادامه_دارد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚬 یه نخ سیگار ابالفضلی بخش ۲/۳ در هیئت را ببند، غذا کم بیاید و ندهیم، شرمنده‌ی سینه‌زن‌های آقا میشویم. آنجاست که دمپایی‌های بندیش را لخ‌لخ روی زمین می‌کشد و به طرف در بزرگ چوبی می‌رود. یک لنگه را می‌بندد و بعد کمی دور می‌زند، جلوی بچه ها رژه می‌رود و چپ چپ نگاهشان می‌کند. بلندگو و سیم‌هایش را جابجا می‌کند بدون اینکه تغییری توی صدا ایجاد شود، یک سر توی آشپزخانه می‌رود و بعدتر یک هیسِ بلند توی محوطه می‌گوید تا سکوت باشد و صدای مداح خوب بپیچد. توی این مدت حداقل از همان یک لنگه در بیست سی نفر آمده‌اند تو. نوبت بستن لنگه‌ی دوم در است. توی پیاده رو را نگاه می‌اندازد و با همان صدای اکو دار، داد می‌زند: کسی بیرون نمونده؟ می‌خوام در رو ببندم. بعد آرام آرام در را پیش می‌کند، آنقدری که فقط اندازه‌ی دوتا چشم بتواند بیرون را نگاه کند. از اینجا به بعد تا پایان هیئت هیچ مسلمان و شاید غیر مسلمانی پشت در نمی‌ماند. چون مردِ هیبتی چشم هایش را از در می‌اندازد بیرون و هر سیاه پوشی که رد میشود لنگه ی در را عقب می‌کشد. جوری که بعضی ها فقط عابر بودند و از خجالت مرد هیبتی، توی هیئت آمده‌اند. بانی روی قیافه‌اش حساب باز کرده و مسئولیت در را سپرده دستش، از دلش خبر ندارد لابد. از وقتی که باید در بسته بشود تا آخر هیئت، جمعیت ورودی مساوی است با همان وقتی که در باز بوده. 📌 #ادامه_دارد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚬 یه نخ سیگار ابالفضلی بخش ۳/۳ مردِ هیبتی دل محکمی دارد. وسط روضه، آن جاهایی که هر آدمی آرزو می‌کند کاش بمیرد و دیگر جمله‌ی بعدی روضه خوان را نشنود، سبد بدست می‌دود توی آشپزخانه و تندتر برمی‌گردد دنبال کاری دیگر. دل گُنده است دیگر. شاید هم گوش نمی‌کند و سرش گرم کار است. شب نهم روضه خوان از فرات گفت و حضرت عباس. مردِ هیبتی سرش را از در برده بود بیرون و نگاه می‌کرد. صدای جمعیت بلند شد. زن‌ها ضجه می‌زدند و مردها فریاد. روضه خوان رسیده بود به تیر و بازو و چشم... مرد هیبتی در را باز کرد. حسین رسید بالای سر عباس، روی دو زانو نشست. مرد هیبتی دست هایش را بالا برد. دو بار سینه زد، محکم، کلافه بود انگار. روضه خوان داد زد: انکسر ظهری و انقطع رجائی. مرد هیبتی دست توی جیب کرد. سیگار و فندکش را بیرون آورد. توی پیاده رو قدم زد و روشنش کرد. یحتمل داشت آرزو می‌کرد بمیرد و خط‌های بعدیِ بعد از عباس نباشد. ✍🏻 زینب جلالی –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته 🎬 شب دهم؛ عصر تنهاییِ خدا ◼️ آسمان روی زمین افتاده است. شمشیرها به استراحت رفته‌اند و نیزه‌ها دهان باز کرده‌اند. گودال... خنجرِ کُند... و خورشیدی که از مشرقِ نیزه طلوع می‌کند. 🔗 مشاهده با کیفیت بالاتر #روضه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh