تاسبتون را به یاد داری؟ گفتم عاشقت هستم و ما خوشبخت بودیم. پاییز را چه؟ که تو نیز گفتی عاشقم هستی و ما خوشبخت بودیم. زمستان را که فراموش نکردی؟ ما هر روز بیشتر عاشق یکدیگر می‌شدیم و خوشبخت بودیم. و بهار. بهار را هیچگاه فراموش نمی‌کنم. گفتم عاشقت هستم اما تو نگفتی منم همینطور. فریاد زدم دوستت دارم، اما تو نگفتی منم همینطور. اشک ریختم و التماست کردم پاسخم بدهی، ولی تو حتی لب‌های خشکت را از هم باز هم نکردی. بهار را فراموش نخواهم کرد، زمین جان گرفته بود و تو جان از دست داده بودی. ما بدبخت بودیم. من بدبخت بودم.

گفت:《تو چه می‌دانی درد چیست؟》 گفتم:《تو با گِل ساخته شدی من با درد. تو چه می‌دانی درد چیست؟》 پاسخ داد:《تو با درد ساخته شدی من درد را تنفس می‌کنم.》

عادتش بود با کلمات بازی کند. روزی گفت:《درد را از هر طرف بخوانی از رنجش نمی‌کاهد.》 روز دیگر گفت:《نمی‌دانم چرا مردم از مرگ هراس دارند، مرگ را که بر عکس کنی گرم می‌شود.》 و فردایش گفت:《برعکس گنج، جنگ است. همانطور که همه سرش جنگ می‌کنند.》

نمی‌توانی تا ابد مرا دوست بداری. هرکس مرا دوست داشت نابود شد، و به محض آنکه از دوست داشتنم رها شدند رشد کردند. من آفتم، مانع رشدم.

شخصیت‌هایی خواهم ساخت هرکدام با یک درد و هر کدام نمادی از انسان‌های گم‌شده در این جهان. شخصیت‌هایی خواهم ساخت که در جهان هیچکس به آنها توجهی نمی‌کنند، می‌سازم و به دیگران نشان می‌دهم که باید به آنها هم توجه کنند! کار من این است... کار یک نویسنده این است...