🍂
🔻 سرداران سوله 9⃣6⃣
🔹 دکتر ایرج محجوب
⊰•┈┈┈┈┈⊰•
🔻هفده آذر ماه ۱۳۶۵ بود که برای خدمت یک ماهه از طریق ستاد اعزام پزشکان به جبهه خوزستان اعزام شدم. چند نفر از پزشکان همراه را از قبل می شناختم. از همه رشته های تخصصی در اتوبوس بودند. به اهواز رسیدیم و ما را به ساختمانی که محل خوابگاه و ستاد اعزام بود بردند. حداقل صد و پنجاه پزشک دیگر از جمله دکتر اخلاقی هم در آن جا بودند. عده دیگری هم رسیدند. کسانی که قبلا رسیده بودند تخت های دو طبقه را اشغال کرده بودند. به بقیه نفری دو پتو و یک بالشت دادند که در همان کف خوابگاه استراحت کنند. ما مشغول سلام و احوال پرسی با همکارانی که آشنا بودند، شدیم. شام هم به صورت سلف سرویس صرف شد. آن شب فکر می کنم ساعت حدود یک یا دو نیمه شب بود که خوابیدم.
من و دکتر اخلاقی زیر یک پتو خوابیدیم. صبح ساعت شش ما را از خواب بیدار کردند. چای و نان و پنیر هم به صورت سلف سرویس صرف شد. سپس به ما گفتند که وسایل خود را جمع کرده و به داخل حیاط برویم. حیاط بسیار بزرگی بود و تعداد زیادی مینی بوس و آمبولانس و یکی دو تا هم اتوبوس آن جا پارک کرده بودند. حدود نیم ساعت بعد، مرد جوانی با یک سری کاغذ روی ایوان آمد. چاق بود و نیمی از شکمش از لبه زیر پیراهنی پیدا بود. یک جفت دمپایی پلاستیکی پوشیده بود.
با لحن تقریبا غیر مؤدبانه شروع به خواندن اسامی پزشکان کرد. حتی از به کار بردن کلمه دکتر نیز ابا داشت، می خواند: آقایان فلان و فلا و فلان و .... اندیمشک با مینی بوس زرد. آقای فلان و فلان و فلان، اهواز، بیمارستان فلان، مینی بوس سبز رنگ.
یکی از پزشکان به آن شخص اعتراض کرد و گفت: «برادر عزیز! این عده ای که اینجا جمع شده اند همگی پزشک هستند. قدری مؤدبانه تر صحبت کنید، حین خواندن اسامی حداقل بگوید آقای یا دکتر فلانی نه فقط فلان و فلان. آن هم با این طرز لباس پوشیدنش. انگار شما هیچ احترامی برای پزشکانی که عازم جبهه هستند قائل نیستید.»
جوان پاسدار که کنارش بود معذرت خواهی کرد. آن شخص را که گویا زیر دست او بود، به داخل فرستاد و خودش به خواندن بقیه اسامی ادامه داد.
محل اعزام بر حسب نیاز به متخصصین اطفال و زنان و جراح و بیهوشی و غیره در نظر گرفته شده بودند. دل توی دلمان نبود که به کجا اعزام می شویم. فقط می دانستیم که محل اعزام ما داخل شهر نیست. بالاخره نوبت نام ما رسید. نام من و دکتر فرهادی (متخصص بیهوشی) و سه پزشک عمومی دیگر که نامشان را به یاد ندارم را خواند و گفت جزیره مجنون، آمبولانس سفید.
حقیقتا از شنیدن نام جزیره مجنون پشتم لرزید. چون در اخبار رسانه های داخلی و خارجی شنیده بودم که پس از نبرد سنگینی، با تلفات زیاد از هر دو طرف، عراق جزیره مجنون را تصرف کرده بود، مدتی در تصرف آنها بود و ایران پس از مدتی برای باز پس گرفتن آن، حمله عظیمی را آغاز کرد. این حمله مجروح و شهید زیادی به جای گذاشت. ولی سرانجام جزیره را باز پس گرفت و نیروهای عراقی را به عقب راند.
بعد از خواندن اسامی آخرین نفرات، گفت حکم های ما در دفتر آماده است و برای گرفتن آن به دفتر مراجعه کنیم.
دکتر فرهادی گفت: «من بیماری قلبی دارم، نمی توانم به جزیره مجنون بروم. محل من را عوض کنید.»
او گفت: «هیچ تغییری در محل ها داده نمی شود. شما اگر نمی خواهید بروید با مسئولیت خودتان به تهران برگردید.»
برای گرفتن حکم نزدیک دفتر ایستاده بودیم. حکمهای هر گروه را قبلا دسته بندی کرده و خیلی سریع به آنها می دادند. در این بین راننده آمبولانسی که قرار بود ما را به جزیره ببرد، نزدیک آمد و گفت پزشکان جزیره مجنون چه کسانی هستند. من خود را معرفی کردم. از اوضاع آن جا پرسیدم. گفت: «شانس آوردی دکتر، فعلا در جزیره مجنون خبری از گلوله باران و بمب باران نیست. یکی از امن ترین محل هاست. مرتب به آنجا میرم و برمی گردم، به شما دروغ نمیگم، خیال تون راحت باشه.»
⊰•┈┈┈┈┈⊰•
پیگیر باشید
#سرداران_سوله
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🍂
🔻 ملازم اول، غوّاص (۱۰۳)
🔸 خاطرات محسن جامِ بزرگ
•┈••✾❀🔹❀✾••┈•
چهره مظلوم دوستان شهیدم در مقابل چشمانم بودند، مصیب مجیدی، نادر فتحی، محمد علی جربان، عزیز امرالله رمضان مصباح، ذوالفقار کنعانی، عباس صالحی، هانی تکلّو، حسن یاری، محمد شهبازی، منصور احمدی پور، خدا رحمی، غلام شهبازی، عبدالله ترکمان، سعید پور ماه سلطان، علی مینایی، محمد مصباح، ناصر فتحی، نقی قوی دست، مهدی قراگوزلو و ...
بیت الله الحرام، شب و روز به روی بندگان خدا باز بود، عزیزیه پنج از حرم خیلی دور بود و باید با اتوبوس می رفتیم و می آمدیم. نماز ظهر و عصر را که می خواندیم، بر می گشتیم منزل و در اتاق نماز مغرب و عشا را می خواندیم و گاه چرتی می زدیم و نمی زدیم و عازم حرم می شدیم. طواف و زیارت و نماز و دعا و نماز صبح را می خواندیم و برمی گشتیم منزل. صبحانه و خواب دم ظهر و دوباره حرم و ...
گاهی بعد از صرف شام با آسانسور به بالاترین طبقه مسجدالحرام می رفتیم. آنجا نسیم خنکی می وزید و چشمانمان گرم خواب می شد ولی شرطه ها اجازه خواب نمی دادند. نکته جالب این بود که مامور پله های برقی و آسانسورها عرب نبود. با اینکه یک نفر عرب سعودی هم کنار او نشسته بود آن غیر عرب به او اجازه نمی داد که دکمه حرکت پله یا آسانسور را بزند! گاهی که با عرب ها درباره آمریکا بحث می کردیم، همین دلیل را می آوردیم که شما نوکر آنها هستید، زیرا اختیار دکمه آسانسور هم در دست شما نیست. آنها می گفتند: این طور نیست، آنها نوکر ما هستند. ما هر ماشینی و امکاناتی بخواهیم، می دهیم آنها می سازند و ما استفاده می کنیم. پس آنها نوکر ما هستند!
آن سال آیت الله احمد جنتی، حجت الاسلام قرائتی و حاج صادق آهنگران هم در حج حضور داشتند.
در مراسم راهپیمایی برائت از مشرکان، همچنان ما مسئول صوت بودیم و با وزیر شعار همراهی می کردیم. سایر مسلمانها نیز در راهپیمایی برائت شرکت می کردند. برای دور ماندن غیر ایرانی ها از چشم ماموران گماشته کشورهایشان، قرار بر این شد که آنها را به وسط جمعیت برسانیم و دورشان را محاصره کنیم.
از لذیذترین خاطرات من در حج، تشرّف به غار حرا بود. گفته ها و توضیحات شفاهی ما را راضی نکرد. می خواستیم برویم و از نزدیک سنگ های خانه وحی بر پیامبر خدا را لمس کنیم. تعدادی کارگر و بنّای افغانستانی مشغول ساخت پله در مسیر حرا بودند. شیرین اینکه هر پنجاه متر توضیح می دادند که ما داریم برای غار پله می گذاریم پس شما به ما پول بدهید. این هم گدایی به سبک جدید بود!
تقریباً در اوج قلّه جبل النّور و نزدیک غار، فقیری افغانی با دو پای قطع گوشه ای کز کرده و گدایی می کرد. معلوم نبود او چه جوری به آنجا آمده است، ما که پا داشتیم از پا افتادیم. احتمال زیاد بعضی او را کرایه و گماشته بودند تا خودشان نیز از در آمد بالای او سهمی ببرند. انبوه گداهای رنگارنگ جورواجور در ابعاد مختلف و معلولیت های گوناگون این ظن را قوی می کرد که جایی با کسانی از روی برنامه آنها را در منطقه مسیر حجاج مستقر کرده اند تا حاجیان با دادن صدقه از ثواب زیاد آن بهره مند شوند!
نفس زنان به اولین نقطه مهبط وحی رسیدیم. تخته سنگی سیاه بزرگ بر روی دو پایه طبیعی افتاده بود. از لا به لای سنگ ها عبور کردیم تا به غار رسیدیم. همان جایی که پیامبر(ص) سالی چند ماه در آن خلوت و عبادت می کرد. غار گنجایش فقط یک نفر را داشت. سوراخی تقریباً در مقابل دیدگان نفر قرار می گیرد که مکه از آن به خوبی دیده می شود و اینجا همان جایی است که پیام آور وحی می ایستاده و چشم به کعبه می دوخته و اشک می ریخته و مستقیم با خود خدا حرف می زده.
•┈••✾❀🏵❀✾••┈•
پیگیر باشید
#ملازم_اول_غوّاص
کانال حماسه جنوب
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🍂 برتری نظامی
رزمندگان اسلام
#نکات_تاریخی_جنگ
┄┅┅❀💠❀┅┅┄
🔻ناتوانی عراق در بازپس گیری فاو و تأثیرات منفی از دست دادن این منطقه از نظر روحی وسیاسـی و نظامی، مهمترین محرك عراق در اتخـاذ «استراتژی دفـاع متحرك» بود. تاکتیـک نیروی زمینی سـپاه برای عبور از رودخـانه ارونـد و غـافلگیری قوای عراقی موجب گردید که آنان در وضـعیت دشواری قرارگرفته و برای باز پسگیری منطقه ناتوان شدند. درچنین شرایطی عراق دو راه مشکل در پیشرو داشت که انتخاب هر یک از آنها میتوانست تأثیرات نامطلوبی را برای این کشور در پی داشته باشد، بدین معنی که اگر از یکسو برای بازپس گیری فاو پافشاری میکرد، میبایست به تلفات سـنگین تن در دهد. زیرا موقعیت و نحوه حضور رزمندگان اسـلام و وضـعیت رزمی نیروهای عراقی امیدی برای دشـمن باقی نمیگذاشت. متقابلا بهخاطر اهمیت سیاسی- نظامی منطقه، چشمپوشی از آن و قبول تسلط ایران بر آنجا نیز برای عراق میسر نبود.
بـدین ترتیب، عراق بـا بنبست سـختی روبرو بود و برای خروج از این وضـعیت میبـایست الزامـا استراتژی جدیـدی اتخاذ میکرد.
اظهارات صدام در آنزمان، بخشی از ابعاد وضعیتی را که عراق گرفتار آن شده بود بیان میکند:
«پاره ای از دوسـتان توصیه کردهاند که شما چه اصراری دارید در حالیکه ایرانیها نیروهای خود را در (فاو) متمرکز ساختهاند به آن منطقه حمله کنیـد. اهداف دیگری را غیر از شـهر فاو در طول مرز ۱۲۰۰ کیلومتری تعیین و به نیروهـای ایران حمله کنیـد. حال ما به این نتیجه رسـیده ایم که اگر ارتش ما حمله نکنـد، نیروهای ایران حمله میکننـد و اگر در یک منطقه پدافنـد کنیم، پس از چند روز همان اندازه تلفات میدهیم که معمولا در حمله میدهیم. بنابراین راه در این یافتیم که فعلا از فاو صرفنظر کنیم و در سایر جبهه ها به نیروهای ایرانی حمله کنیم.»
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
4_702924891808071926.mp3
1.27M
🍂 نواهای ماندگار
این جبهه اسلام است
دل شور دگر دارد
دل شور دگر دارد
🔸 حاج صادق آهنگران
🔻 شعر: حبیب اله معلمی
🔻محل اجرا: شوش دانیال
قبل از عملیات فتح المبین
🔻 زمان اجرا: سال (۱۳۶۰)
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🍂
🔻 سرداران سوله 0⃣7⃣
🔹 دکتر ایرج محجوب
⊰•┈┈┈┈┈⊰•
🔻خود را به دکتر فرهادی رساندم. هنوز مشغول چانه زدن بود. بعد از معرفی خود، صحبت های راننده را برای او بازگو کردم و گفتم طبق گفته او الآن امن ترین جا همین جزیره مجنون است. در حین رفتن به آنجا با پزشکان عمومی که یکی از آنها دارو ساز بود و برای داروخانه آنجا آمده بود، آشنا شدم. باران هم باریدن گرفت و خاک و شن نرم کنار جاده را که محلی ها به آن رمل می گویند به وسط جاده کشانده بود. جاده بسیار ليز و لغزنده شده بود. راننده خیلی با احتیاط رانندگی می کرد. برای ما از خاطرات خود در زمانی که نبردهای سنگین در این جزیره اتفاق افتاده بود تعریف کرد. گفت راننده های ناشی اغلب سربازانی هستند که حتی گواهینامه رانندگی هم ندارند. مجروحین و پرسنل را جابه جا می کنند. در اثر بی احتیاطی و سرعت زیاد اتومبیلهای آنها چپ شده و حوادثی را به وجود می آورند.
بالاخره بعد از مدتی به پادگان یا بهتر بگویم به بیمارستان محل خدمت خود رسیدیم. در و دیواری اطراف آن نبود. سیم خاردار محدوده آن را مشخص می کرد. محوطه بسیار وسیعی، شاید چندین هکتار و خاکی که آن موقع پر از گل و لای بود. آمبولانس ما را تا نزدیک سولهای که محل بیمارستان بود رساند. روی سوله را با خاک پوشانده بودند و تقریبا شبیه یک تپه بود. اطراف آن و به فواصل مختلف، آنقدر خاکریزهای بلند و مختلف ساخته بودند که تشخیص بیمارستان از بیرون به سختی میسر بود. ما پیاده شدیم و به داخل رفتیم.
سولهای بسیار بزرگ، تمیز و مجهز بود. چند اتاق عمل بزرگ، سرویس های بهداشتی، چند حمام و آب گرم و یک درمانگاه بزرگ داشت. داروخانه مجهز و یک کانتینر که یونیت دندان پزشکی داخل آن نصب شده بود. اتاق نشیمن هم بسیار بزرگ و در ضمن خوابگاه ما هم بود. اطراف آن را تخت های سربازی دو طبقه گذاشته بودند. پس از ورود متوجه شدم که سه پزشک عمومی دیگر هم در آن جا مشغول هستند. به اضافه یک دکتر دندان پزشک و تعدادی تکنسین اتاق عمل و ظاهرا مدتی بود که جراح و متخصص بیهوشی نداشتند.
پرسنل جلو آمدند و به هم معرفی شدیم. به ما خوش آمد گفتند. فرماندهی آن جا جوان پاسداری بود به نام آقای زرلقی، بسیار مؤدب و دوست داشتنی و صمیمانه با ما رفتار کرد. همین طور رفتارهای بعدی او که هرگز از یادم نمی رود. من را به یاد آقای صیادی که رئیس شورای مساجد آبادان بود و سروان ابراهیم خانی و دوست دیگرم محمد می انداخت. دستور داد برای ما چای و بیسکویت آوردند. به ما خوش آمد گفت و سپس گفت باید لباس های مان را عوض کنیم و لباس مخصوص جبهه بپوشیم.
الباسی مانند لباس سربازها بود. یک جفت کفش کتانی به اضافه لباس بادگیر سیاه رنگ و یک ماسک ضد گاز شیمیایی که در فیلمهای سینمایی آنها را دیده بودیم به ما داد. توصیه هایی کرد و گفت: «مرتب به شما سر میزنم و اگر کاری داشتی با من در میان بگذار.»
گفتم: «فقط می خواهم با زن و بچه ام در تهران صحبت کنم.»
گفت به مسئول تلفن خانه می گوید که شماره ما را بگیرد و صحبت کنیم. ولی نباید بگویم کجا هستم. فقط آنها را از سلامتی خود با خبر کنم.
راننده حقیقت را گفته بود. از سروصدای جنگ در آن منطقه خبری نبود. آن روز بعد از صرف ناهار و خواب مختصر، با پوشیدن لباس های مخصوص به اتفاق همکاران به خارج از سوله رفتیم تا گشتی در محوطه بزنیم. چند ساختمان کوچک تر نیز در اطراف سوله ساخته شده بود. یکی از آنها مسجد و دیگری اتاق فرمانده و دیگری مخابرات و بقیه را نمیدانم به چه منظوری بود. محوطه بسیار بزرگ و گل آلود بود. همین مقدار بسنده کردیم و به داخل سوله برگشتیم.
⊰•┈┈┈┈┈⊰•
پیگیر باشید
#سرداران_سوله
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🍂
🔻 خاطرات اسارت
🔹 محسن حیدری
در مقابل بازجویی مزدوران گروهك كومله سكوت كردم. بازجوی زندان پرسيد: پاسدار هستی؟ گفتم: نه. ناباورانه با چشمانی از حدقه درآمده نگاهم كرد و گفت: به من دروغ نگو. اگر پاسدار نيستی، پس چرا ريش داري؟
لبخندی زدم و گفتم: اگر ريش داشتن دليل پاسدار بودن است پس فيدل كاسترو هم بايد پاسدار باشد!
کانال حماسه جنوب،
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🍂 استراتژی
دفاع متحرک عراق
#نکات_تاریخی_جنگ
┄┅┅❀💠❀┅┅┄
🔻 ناتوانی عراق در بازپس گیری فاو و تأثیرات منفی از دست دادن این منطقه از نظر روحی و سیاسی و نظامی، مهمترین محرک عراق در اتخاذ «استراتژی دفاع متحرک» بود. تاکتیک نیروی زمینی سپاه برای عبور از رودخانه اروند و غافلگیری قوای عراقی موجب گردید که آنان در وضعیت دشواری قرار گرفته و برای باز پس گیری منطقه ناتوان شدند. در چنین شرایطی عراق در راه مشکل در پیش رو داشت که انتخاب هر یک از آنها می توانست تأثیرات نامطلوبی را برای این کشور در پی داشته باشد، بدین معنی که اگر از یکسو برای باز پس گیری فاو پافشاری می کرد، می بایست به تلفات سنگین تن در دهد، زیرا موقعیت و نحوه حضور رزمندگان اسلام و وضعیت رزمی نیروهای عراقی امیدی برای دشمن باقی نمی گذاشت. متقابلا به خاطر اهمیت سیاسی - نظامی منطقه، چشم پوشی از آن و قبول تسلط ایران بر آنجا نیز برای عراق میسر نبود. بدین ترتیب، عراق با بن بست سختی روبرو بود و برای خروج از این وضعیت می بایست الزاما استراتژی جدیدی اتخاذ می کرد. اظهارات صدام در آن زمان، بخشی از ابعاد وضعیتی را که عراقی گرفتار آن شده بود بیان می کند: بارها دوستان توصیه کرده اند که شما چه اصراری دارید در حالی که ایرانیها نیروهای خود را در فاو متمرکز ساخته اند، به آن منطقه حمله کنید. اهداف دیگری را غیر از شهر فاو در طول مرز ۱۲۰۰ کیلومتری تعیین و به نیروهای ایران حمله کنید. حال ما به این نتیجه رسیده ایم که اگر ارتش ما حمله نکند، نیروهای ایران حمله می کند و اگر در یک منطقه پدافند کنیم، پس از چند روز همان اندازه تلفات می دهیم که معمولا در حمله می دهیم، بنابراین راه را در این یافتم که فعلا از فاو صرفنظر کنیم و در سایر جبهه ها به نیروهای ایرانی حمله کنیم.».
اظهارات صدام بیانگر سیاست جدید نظامی عراق و توضیح اهداف این کشور در اتخاذ استراتژی دفاع متحرک بود.
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
❣ پل بعثت
مسیر مقاومت و پیروزی
#کلیپ
#نماهنگ
#والفجر_هشت
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🍂
🔻 ملازم اول، غوّاص (۱۰۴)
🔸 خاطرات محسن جامِ بزرگ
•┈••✾❀🔹❀✾••┈•
من و آقا ولی هر کدام دو رکعت نماز در آن مکان مقدس (غار حرا) و بی نظیر خواندیم. از اینکه همان جایی ایستاده ایم که پیامبر ایستاده و همان جایی که پیامبر پا گذاشته است پا گذاشته ایم، احساسی پاک از عمق دل داشتیم. صف انتظار مشتاقان جهانی حضور در غار چندان مجال نمی دهد که بیشتر درنگ کنیم. نماز را خواندیم و بیرون آمدیم و کمی آن طرف تر بیرون غار، چشم انداز نورانی شهر مکه و کعبه در قلب آن، به وجد می آورد آدمی را. شهر یک پارچه نور است و نور و کعبه به نگینی می ماند که شهر آن را در آغوش گرفته است و اینجا قلب عالم است که به آسمان نور می دهد.
با شروع مناسک حج، به قول آل احمد، خسی می شوی در میقات و قطره ای در اقیانوس عرفات.
محرم بودیم و لذت این احرام ناگفتنی است. در اینجا خطوط قرمز بندگی قدم به قدم همراه توست و اگر تو لحظه ای کوتاهی کنی یا قدمی کمتر یا بیشتر برداری اعمالت باطل می شود. اینجا شکوهی در تو می دواند تا فقط بنده باشی و در بنده بودنت با بی همتای عالم چانه نزنی، این است رسم بندگی و عاشقی. از مشعر که به منا می آیی، جاده ای این دو را از هم جدا می کند و تا وقتی آفتاب سر نزده تو حق نداری از این طرف به آن سوتر بروی. عرفات آوردگاه معرفت است تا تو خود را بیابی چنان که آدم و حوّا(ع) خود را یافتند. حال و هوای ملکوتی دعا، چنان روح فزاست که جانت را تا به آسمان می رساند.
برای سهولت رسیدن، معمولاً حجاج یک روز زودتر به عرفات وارد می شوند. با اتوبوس، شبانه به طرف مشعرالحرام حرکت کردیم. به جهت ازدحام بیش از حد حجاج، باید بقیه راه را پیاده به ابتدای بزرگ راه منا وصل می کردیم. و از مشعر به منا میشتافتیم. تمام شب بچه ها مشغول راز و نیاز و دعا وگریه بودند و تو گویی آنان در کندوی زنبور عسلی هستند که شهد معرفت از زبانشان بر کندوی زندگی شان می ریزد. شبانه سنگ ها را جمع کردیم و پیدا کردن سنگ در آن محشر عظیم مثل یافتن دُرّ و مروارید است در بیابان پُر سنگ! فردای صبح آن روز به منا رفتیم.
دوستان با تجربه گفتند: اگر حال و توانش را دارید همین الان برویم و رمی کنیم، زیرا بعد از استراحت ازدحام زیاد می شود و کار خیلی مشکل می شود....
به جمره اول رسیدیم. روحانیون سفارش کرده بودند که از طبقه پایین و از نزدیک سنگ ها را پرتاب کنیم. من و ولی به ستونِ شیطان نزدیک و نزدیک تر شدیم. حالا به خوبی از خوردن سنگ ها به هدف مطمئن می شدیم، اما از عقب تر هم این امکان وجود داشت! در این نقطه هم سنگ می زدیم و هم می خوردیم! سنگ های نفرات عقبی به ما می خورد و ما خود نیز ستون شیطان شده بودیم! در این ازدحام ناگهان سنگی بر پیشانی بلند من نشست و خون کمی جاری شد. نمی دانم شاید قلبم شکست و باید که برخودم نهیب می زدم که نکند تو هم شیطان باشی! نکند وسوسه های رنگ رنگِ زندگی بر استوانه جانت بنشینند و تو پیرو شیطان باشی...! به سرعت سنگ ها را پرتاب کردم تا از آن معرکه جان سالم به در ببرم. به سرعت و زحمت از آن ازدحام سنگ و آدم بیرون آمدم و دست چپ را روی پیشانی گذاشتم تا خون جاهای دیگر را نجس نکند.
فردا به جلو نرفتیم و از همان عقب هدف می گرفتیم و رد سنگ را تا برخورد به هدف دنبال می کردیم.
سه روز توقف در عرفات و انجام حَلق، یعنی سرتراشیدن و سپس ذبح قربانی به تاسّی از حضرت ابراهیم (ع) مناسک بعدی بود. باید حَلق می کردیم. موهای سر من نرم بود و کم، ولی موهای حاج ولی خیلی زبر بود، برای همین سر او از سر من خونی تر شد. ماشین های قدیمی و تیغ تیز و دست ناشی، ثمره اش خونین و مالین شدن کله مردان در عرفات بود که آن هم زیبایی خودش داشت. در حج باید از همه چیزت می گذاشتی، جای زیبایی موی سرت!
بعد از تقصیر و حَلق برای انتخاب قربانی به قربان گاه رفتیم. دو تا گوسفند چاق و چله انتخاب کردیم. حاج ولی بچه روستا بود و به فن قصابی آشنا، او دو گوسفند را قربه" الی الله قربانی کرد.
برای طواف و طواف نساء و نماز طواف باید به مسجدالحرام مشرف می شدیم. در همه مناسک توجه داشتیم حتی المقدور به کسی برخورد نکنیم. کسی را هل ندهیم و حالا همین روش در طواف و ارتماس حجرالاسود در نظرمان بود.
خواستم از برآمدگی های لبه کعبه که به آن شاذُرون می گویند، کمک بگیرم تا نوبتم به حجرالاسود برسد، ولی دیدم با این کار برای اعمال دیگران مزاحمت ایجاد می شود. راهی اندیشیدم! خودم را رها کردم. آرام آرام و بدون فشار به نرمی حرکت آب خود را به کناره دخانه خدا رساندم و رود جمعیت مرا به یک متری حجرالاسود رساند. شرطه ای کنار در و حجر به وسیله دستگیره ای پارچه ای آنجا ایستاده بود و مثل ضبط صوت می گفت: حرام! حرام!
•┈••✾❀🏵❀✾••┈•
پیگیر باشید
#ملازم_اول_غوّاص
کانال حماسه جنوب
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🔸 رحم الله والدیک
#طنز_جبهه
#طنز_اسارت
•┈••✾💧✾••┈•
به اسارت كه درآمديم، همهمان را در يك جا جمع كردند. يكی از رزمندگان اسير كه در جبهه از خود شجاعت فراوانی نشان داده و تقريباً مسنترين افراد در آن جبهه بود، احساس تشنگی كرد و از سرباز عراقی كمی آب خواست. عراقیها در آن شرايط در به در دنبال ايرانیهای عرب میگشتند تا اطلاعات بگیرند.
وقتی رزمنده پير گفت ماء، عراقیها دور او جمع شدند. يكی از آنها كه چند كلمه فارسی میدانست، گفت: انت عربی دانست؟ پيرمرد گفت: نه به خدا؛ تنها همين يك كلمه را دانست. بعد از كمی جرّ و بحث افسر عراقی دستور داد كمی آب برايش آوردند.
وقتی پيرمرد آب را نوشيد، رو به عراقی ها كرد و گفت:«رَحِمَ الله والِدَيْكَ» (رحمت خدا بر پدر و مادرت ) اين جمله را پيرمرد از مجالس فاتحه و روضه ياد گرفته بود. در اين جا بود كه افسر عراقی با خشم فرياد زد: « والله انت عرب » پيرمرد دستپاچه جواب داد: باور كنيد تنها همين را دانست. بعد حسابی او را كتك زدند تا اقرار كند. ولی وقتی با انكار پيرمرد روبه رو شدند، او را رها كردند. يكی از برادران به شوخی به او گفت: تو را به خدا تا همه ما را به كشتن ندادهای، اين قدر عربی حرف نزن. پيرمرد كه حسابی از جريان پيش آمده و حرف برادرمان ناراحت شده بود، تا شهر العماره عراق كلامی نگفت و جان همه ما را نجات داد.
•┈••✾💧✾••┈•
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂
🍂
🔻 سرداران سوله 1⃣7⃣
🔹 دکتر ایرج محجوب
⊰•┈┈┈┈┈⊰•
🔻 چند نفر افراد نسبتا مسن که گویا از طرف بسیج اعزام شده بودند، مسئول نظافت سوله و دستشوئی ها و سایر قسمت ها بودند. شبها در گوشه و کنار سالن روی پتو می خوابیدند. یک سرباز وظیفه هم، مسئول نظافت اتاق پزشکان و درست کردن چای و شستن ظرف های غذا بود. یکی از آنها چون متأهل بود، پنج شنبه و جمعه ها مرخصی داشت. صبح پنج شنبه که میشد به ما می گفت: «من دارم میرم مرخصی خرج راه و پول سوغاتی من رو بدید.»
دوستان هم نفری ده تومان به او می دادند. یک روحانی هم آنجا بود که بسیار جوان به نظر می رسید. حداکثر بیست سال داشت. هنوز ریش و سبیل در نیاورده بود. جوان خوش مشرب و مهربانی بود. گاهی شبها به اتاق ما می آمد. یک ساعتی می نشست و با هم از مسائل مختلف صحبت می کردیم.
یک فرد چهل، پنجاه ساله ای هم بود که تقریبا یک شب در میان با یک گونی جلوی در اتاق می آمد. پس از سلام و احوال پرسی چند قوطی کمپوت و آب میوه همان دم در می گذاشت، خداحافظی می کرد و می رفت. گویا مسئول پخش دسر در قسمتهای مختلف بود.
روز بعد از ورودمان هوا آفتابی بود. صبح لباس پوشیده و از سوله خارج شدیم. حدود یک کیلومتر از سوله تا قسمت ورودی راه بود. دو تپه نسبتا کوتاه نزدیکی آن درست کرده بودند. روی هر یک مسلسل ضدهوایی مستقر بود ولی کسی پشت مسلسلها نبود. اطراف تپه تعداد زیادی پوکه های خالی گلوله های ضدهوایی ریخته بود. فضای محوطه به قدری پر از قطعات منفجر شده خمپاره و گلوله توپ بود که شاید در هر متر مربع آن حدود ده بیست تا از قطعات و پره قسمت عقب خمپاره ریخته بود. سراسر آن منطقه شاید به وسعت چند کیلومتر مربع، مملو از این قطعات بود و نشان از نبردهای سنگینی میداد که قبلا در آن منطقه به وقوع پیوسته بود. یک گودال بسیار بزرگ و عمیق شاید به طول سیصد، عرض دویست و عمق سی، چهل متر وجود داشت که نمی دانم به چه علتی حفر کرده بودند. داخل آن مقدار زیادی آب باران جمع شده بود. تعدادی مرغ دریایی نیز روی آبها نشسته بودند. گاهی پرواز می کردند و دوباره به جای خود باز می گشتند. خلاصه تفریح و گردش روزانه ما در محوطه بود. مدتی کنار این گودال آب به تماشای مرغان دریایی وقت می گذراندیم. ولی از حمله هوایی و یا گلوله باران هیچ خبری نبود. یکی از بچه ها نیز چند عکس از گروه گرفت.
بیشتر مراجعین ما سربازان بودند که سرما خوردگی و یا بیماریهای خفیف دیگر داشتند. پزشکان عمومی درمانگاه آنها را معاینه کرده و برایشان دارو تجویز می کردند.
پادگانی در چند کیلومتری ما بود که مقر این سربازان بود. چون اما بارندگی بود و جاده لغزنده، چندین بار تعدادی مجروح در اثر چپ شدن خودروها به سوله اوردند. همان طور که راننده آمبولانس گفته بود راننده ها ناشی بودند و رعایت نمی کردند. بیشترشان ضربه مغزی یا دچار شکستگی اندام ها شده بودند. پس از کمکهای اولیه آنها را به اهواز می فرستادیم، یکی دو بار پادگان مزبور مورد حمله قرار گرفت. چند مجروح به بیمارستان آوردند و برخی از آنها جراحت چندانی نداشتند.
⊰•┈┈┈┈┈⊰•
پیگیر باشید
#سرداران_سوله
http://eitaa.com/joinchat/2045509634Cf4f57c2edf
🍂