eitaa logo
حماسه جنوب،خاطرات
5.1هزار دنبال‌کننده
11.1هزار عکس
2هزار ویدیو
69 فایل
سرزمین عشق، جایی جز وادی پر جریان دشت عاشقی نیست بشنویم این قصه ناگفته ی انسان های نام آشنای غریب را ------------------ ادمین: @Jahanimoghadam @defae_moghadas2 (کانال‌دوم (شهدا 🔸️انتقال مطالب با لینک بلااشکال است.
مشاهده در ایتا
دانلود
🔴 خاطرات آقای رضا پورعطا از رضا حسینی تا شهادت ایشان که در روند خاطرات قبلی حذف شده بود، تمام و کمال ارسال گردید. نحوه پیدا کردن او در تفحص قبلا از نظر شما دوستان گذشت. با توجه به پیوستگی این دو قسمت از خاطرات، این چند سطر مجددا ارسال می‌شود.❣
🍂 🔻 ۱۲۱ خاطرات رضا پورعطا به رضا چه می توانم بگویم؟ اگر از من پرسید بی معرفت، چرا آن شب من را تنها گذاشتی؟ چه جوابی دارم بدهم. بغضم ترکید و اشک چون جاری آب زلال از چشمانم جاری شد. دستی به گونه های خیسم کشیدم و بغضم را فرو خوردم بچه ها خودشان را به من رساندند و پشت سرم ایستادند. صدای علی در گوشم پیچید که رضا معطل چی هستی؟ نمی خواستم آن‌ها چشمان خیسم را ببینند. نمیدانم شاید هم حال مرا فهمیده بودند. همگی سکوت کردند. در این دشت مقدس، گریه کردن عادی به نظر می آید. این‌جا همان جایی بود که دو شب، بعد از عملیات والفجر مقدماتی من و محمد و رضا حسینی همراه با گردان دانش شوشتر عمل کردیم. همان نقطه ای که او را گم کردم. لحظه ای چشمان منتظر مادر رضا پیش رویم نمایان شد. وقت و بی وقت در خانه ما می آمد و سراغ پسرش را از من می گرفت. من و رضا یک روح در دو کالبد بودیم. یعنی هر جا یکی‌مان بود حتما آن یکی هم حضور داشت. بالاخره دلم را به دریا زدم و حرکت کردم. هر چه بیشتر می رفتم، سفیدی استخوان‌های شهدا نمایان تر می شد. خدایا چه می بینم...! دشتی پر از پرهای سفید فرشتگان آسمان که در شب عملیات بر روی زمین ریخته بود. بچه ها با دیدن انبوه شهدا صلوات فرستادند. دیگر کسی به انتظار من نماند. با دیدن استخوان ها از هم سبقت گرفتند و دور شدند. پاهایم سست و ناتوان شد. آن قدر سست که گویی نایی برای رفتن نداشتم. نگاهی به کاسه سرهای شهدا که مورد اصابت تیرهای تیربارچی قرار گرفته بود انداختم و ماتم گرفتم. سرهایی که به مانند جام هایی پر از شراب کهنه عشق بود. چه صحنه باشکوهی!. می دانستم رضا در کدام نقطه روی زمین افتاده است. مستقیم به همان سمت کشیده شدم. انگار من را صدا می زد. لحظه ای بعد، بالای سر مقداری استخوان ایستادم و به اسلحه فرسوده ای که لابه لای استخوان ها افتاده بود خیره شدم. همه چیز در گذر زمان فرسوده و مضمحل شده بود. یاد آن لحظه ای افتادم که در آن ازدحام نیروها پا روی سر رضا گذاشتم و صدای آخ او را در آوردم. پیش استخوان‌ها نشستم و آخرین درددل را با او کردم. به او قول داده بودم بر می گردم اما از آن روز تاکنون ده سال می گذشت. جز سری که به نشانه شرمندگی و احترام در مقابل استخوان‌های او خم کنم کاری نمی توانستم بکنم.. علی جوکار در کنارم ایستاد و گفت: این کیه؟ گفتم: رضا حسينيه! زانو زد تا خاک‌ها را غربال کند. شاید پلاک یا مدرکی از او به دست آورد. گفتم رضا پلاکی نداشت. می گفت: پس بر چه اساس می‌گی رضاست؟ سکوت سنگینی بین من و علی و دیگر بچه ها که به ما پیوسته بودند حاکم شد. خم شدم و ربن فرسوده ای را که هنوز مقداری از استخوان پایش در آن مانده بود برداشتم و گفتم: این ربن ها شاهد حرف منه. شبی که از چادرها راه افتادیم، پاش کرد. خودش می گفت از چادر تدارکات گرفتم. همه به حرفهای من گوش می دادند. نداعلی با شک و تردید گفت: کاش مدرک مهم تری پیدا می کردیم. سپس رو به من گفت: مطمئنی که پلاک نداشت؟ گفتم: در آن عمليات من و محمد هم پلاک نداشتیم. اما این نقطه دقیقا همان جاییه که آخرین بار دیدمش. در ضمن ربن هاشو خوب می شناسم. هرگز تصویرشون از ذهنم نمی ره. نداعلی گفت: مگه وقتی دیدیش، شهید شده بود. گفتم: نه. اما آن قدر آن صحنه وحشتناک بود که مطمئنم همان جا شهید شد. اشاره ای به پیشانی تیر خورده اش کردم و گفتم: این جمجمه سوراخ شده دلیل دیگه حرفمه. چون تعدادی که از کانال بالا اومده بودن، مورد اصابت تیر مستقیم تیربارچی قرار گرفتن. رضا هم بین همین شهدا کپ کرده بود.. پیشانی تیر خورده اش را بوسیدم و اشک ریختم و طلب مغفرت کردم. سپس از او خواستم در روز قیامت شافع من شود. یکی از بچه ها با عجله خودش را به من رساند و گفت: رضا سرباز عراقی داره علامت میده... باید برگردیم.... والا بنده خدا توی دردسر میفته.. نمی توانستم از رضا دل بکنم. ده سال با رؤیای او زندگی کرده بودم. ده سال تنهایی که همه موهایم را سفید کرده بود. چاره ای نداشتیم. به سرباز عراقی قول داده بودیم قبل از آمدن گشتی‌ها برگردیم. قرار شد فردا کمی زودتر بیاییم و شهدا را جمع کنیم. آن روز هوا ابری بود. آسمان همراه من آماده گریستن بود. علی جوکار نگاهی به من و چشمانم انداخت. گفت: وقت برای گریه کردن زیاده... عجله کن... الان گشتی هاشون می‌رسن، به سمت سنگر عراقی ها برگشتیم، به خاطر اینکه آذوقه برایشان آورده بودیم، پذیرایی خوبی از ما کردند. چای غليظی خوردیم و آماده برگشتن شدیم. سرباز عراقی که به نظر می رسید شیعه باشد، قبل از دور شدن ما گفت: اگر خواستید جنازه ها رو جمع کنید، صبح زود بیایید. همراه باشید @defae_moghadas 🍂
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
نمایش در ایتا
🍂 🔻 ۴__گردان‌کربلا ۱۹ حسن اسدپور شب سختی بود! انگار آن شب سحری نداشت. در طول خط این سو و آن سو، به تمام سنگرها سرک می کشیدیم! سنگر ۱۰۶ سری زدم، علی بهزادی که به سختی مجروح شده بود، دستش را دراز کرده بود و همچون بالشی زیر سر سعید سرخانی (شهید) قرار داده بود! سنگر از بچه های مجروح و شهید، پر بود! به طوری که " محمدیان" را در راهروی سنگر قرار داده بودند! درب سنگر ۱۰۶ بودم که متوجه یک سر و صدایی شدم! یکی از بچه های گروهان قدس ۹ اسیر آورده بود و گفت فلانی دستور داده باید به عقب منتقل شوند. یکی از بچه ها گفت: "خوب ، آوردی؛ بفرما برو"! و خشاب پر از من خواست!! او فهمید و مانع اعدام آنان شد! بگو مگویی بین شان پیش آمد و نتیجه اینکه دو نفر با کلاش ها ... و آن ساعت کار عقلانی همین بود! اوضاع برای انتقال اسراء نه فقط مناسب نبود بلکه ممکن نبود! ما در انتقال مجروحین و پیکر شهدا مشکل داشتیم ، چگونه ۹ افسر عراقی را اداره کنیم؟! اجساد آنان روبروی سنگر ۱۰۶ (مجروحین) رها شد. بسوی احمدرضا که در سنگری بود رفتم. درب سنگر یک جسدعراقی با چشم های باز به شکلی نشسته بود که هر که عبور می کرد با فرض به اینکه زنده است، دو سه تیر در او خالی می کرد! من هم با شلیک چند تیر به جسم آن عراقی نگون بخت وارد سنگر شدم و شاید دو سه نفری که به ما ملحق شدند به همین صورت داخل آمدند! ساعتی بعد درخواست پتو کردند، برای مجروحین، من و احمدرضا برای پیدا کردن پتو به سنگرها سرک می کشیدیم، هر چند کار خطرناکی بود! در یکی از این پرسه زدن ها سیدباقر را دیدم که زیر نور منورها با تکه چوبی قصد دارد ساعت یک جسد را باز کند!!! من به او ملحق شدم و بدون چوب برایش ساعت را باز کرده و تحویل‌اش دادم. سید، اشاره به انگشتر طلای انگشت جسد کرد و گفت: " اینو هم برا خودت ببر "! انگشتر خوب و درشتی بود با نقش و آرم ارتش حزب بعث (عقاب) من هم از بردن انگشتر امتناع کردم و طوری نشان دادم که انگشتر را نمی‌خواهم ! 🧐 و سید هم رفت. با پا جسد را روی دست و انگشترش چرخاندم تا فرصت مناسبی بر گردد .... صبح که برگشتم ، انگشتر طلا نبود !!! 🤨 ای سیدباقر زرنگ ! 😬 @defae_moghadas 🍂
هدایت شده از حماسه جنوب،خاطرات
دوس دارم سر نهد.mp3
776.7K
🔴 آهنگران|قدیمی دوست دارم دست خود را گه به صورت گه به سینه گاه بر پهلو بگیرم @defae_moghadas 🍂
«انتقام سخت» به وقوع پیوست/ مشت سپاه بر سر آمریکایی‌ها شلیک ۳۰ موشک‌های بالستیک ایرانی به سمت پایگاه عین‌الاسد در عراق که محل استقرار نیروهای آمریکایی است، حضرت آقا مستقیم فرماندهی عملیات را برعهده دارد✌🏻🇮🇷🇮🇶
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
نمایش در ایتا
🍂 🔻 ۱۲۲ خاطرات رضا پورعطا دستی تکان دادیم و با کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین به سمت مرز خودمان حرکت کردیم. در طول مسیر به رضا و خاطرات سال‌ها دوستی‌مان فکر می‌کردم. می دانستم که مادرش از شنیدن خبر پیدا شدن جنازه رضا خوشحال خواهد شد. قطرات باران به شیشه جلو ماشین می خورد. سکوت سنگینی در ماشین برقرار بود. هیچ کس حرفی نمی زد. راننده ماشین مجبور شد برف پاک کن ها را روشن کند. تیغه های برف پاکن تند و تند قطرات باران را کنار می زد. شدت بارش باران هر لحظه تندتر می شد. سرم را به شیشه کناری تکیه دادم و دشت را از نظر گذراندم. ناگهان حرف على مرا از فکر بیرون آورد. گفت: خدا کنه فردا بتونیم بیایم.... دلم لرزید. چون حرکت ماشین در گل چسبنده دشت غیر ممکن بود. بارش هر لحظه شدیدتر می شد و سرعت ماشین کمتر. نگاهی به تپه های اطراف انداختم. دلم می‌خواست تنها بودم و روی یکی از تپه ها می ایستادم و رو به آسمان ابری فریاد می کشیدم که ببار... ببار تا دنیا را آب ببرد. فردای آن روز همان طور که علی پیش بینی کرده بود، به دلیل بارندگی شدید نتوانستیم به منطقه برویم اما روز بعدش هوا آفتابی شد و ما صبح زود برای انتقال شهدا حرکت کردیم. وقتی به منطقه رسیدیم، همه جا خیس بود. به محض حرکت در مسیر پاسگاه عراقی ها، متوجه رد پاهای دیگری شدیم که تازه تازه بود. تردیدی در دلم ایجاد شد. على را صدا زدم و پرسیدم: این رد پاها مال کیه؟ گفت: نمیدونم شاید بچه های تعاون زودتر از ما اومدن. همین طور هم بود. چون وقتی به نقطه مورد نظر رسیدیم، خبری از شهدا نبود. دشت خالی تر از همیشه در نسیم باد، غربت بچه ها را فریاد می زد. بچه های تعاون اهواز همان روز بارانی آمده بودند و همه شهدا را جمع آوری کرده بودند. مادر رضا مشتاقانه با اسپند و عود منتظر ورود رضا به شهر بود. سراسیمه به سمت محل استخوان های رضا دویدم اما اثری جز ربن خسته رضا بر جای نمانده بود. آهی از دل کشیدم و روی زمین زانو زدم. علی خودش را به من رساند و گفت: متأسفانه همه را منتقل کردن. با اشاره به محل شهادت رضا گفتم: ده سال به انتظار آمدن من تکان نخورد اما... بغض گلویم را فشرد و نتوانستم ادامه دهم. علی گفت: آنجا که چیزی نیست خم شدم و لنگه کفش به جا مانده رضا را برداشتم و گفتم: این ربن رضاست، اونو خوب می شناسم. به کفش خیره شدم. سپس آن را در آغوش کشیدم و زار زار گریه کردم. @defae_moghadas 🍂
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
نمایش در ایتا
🍂 🔻 ۴__گردان‌کربلا ۲۰ حسن اسدپور دوباره به احمدرضا ناصر ملحق شدم ، ساعتی در سنگر به سرما گذشت. درب سنگر یک مجروح وخیم عراقی افتاده بود که خون از دهانش بیرون می ریخت! ناله کنان با خود مویه می کرد! و چون من و احمدرضا اهل آخراسفالت و کوت عبدالله بودیم (عربی را می فهمیدیم)، از جملات دردناک و شکوه او، دلمان به درد می آمد. به احمد گفتم: " گناه دارد، تمامش کن "! احمدرضا ، کلاش را گرفت و رفت بالای سرش اما دلش نیامد و منصرف شد! مجبور شدیم دوباره سنگر را عوض کنیم ! سحر نزدیک بود، از احمد برای موعد اذان پرسیدم ، احمد آستین لباس غواصی را کمی بالا زد و به ساعت زیبا و طلایی رنگش نگاه کرد! گفتم ؛ عجب ساعتی ! یکی هم برای من پیدا کن .... مچ دست دیگرش را نشان داد که ساعت قشنگی بر آن هم بسته بود و گفت: " این هم برای تو "! 😳😳 چون دستانم گلی بود، نگرفتم، گفتم؛ بذار بعدا دوباره بسوی سنگر ۱۰۶ رفتم. درب سنگر با بچه ها صحبت می کردم که علی بهزادی صدایم را شنید و مرا صدا زد. از من خواست که درب سنگر مواظب باشم چرا که رفته رفته به صبح نزدیک می شدیم و ممکن بود نیروهای عراقی از نیزار بیرون آمده و داخل سنگر نارنجک پرتاب کنند! کلاشی پیدا کردم و درب سنگر ایستادم ! بچه های مجروح کف سنگر خوابیده و با هم گپ و گفت می کردند! " سهیل ملک زاده " و " سیدطه احمدی ثناء" ، "محمد و علی بهزادی" و.... در حالی که پیکر شهدا در کنارشان آرام خوابیده بودند! اذان صبح فرارسید و موعد نماز شد! با همان سر و صورت گلی، با همان سر مملو از خون خشکیده، در حالی که پست می دادم، شروع به نماز صبح کردم! در همان دورکعت به دفعات با انفجار خمپاره ها خود را به داخل سنگر پرتاب می کردم و یادم می رفت کجای نماز بودم و نماز را دوباره از اول شروع می کردم! شفق صبحگاهی در افق پدیدار شد در حالی که سکوت نسبی همه جا حاکم شده بود! هیچ خبری از قایق های پشتیبانی و هیاهوی نیروها نبود! و این ناامید کننده و تلخ بود! به اجساد عراقی که دیشب بچه اعدام کرده بودند، خیره شدم ! به نظرم رسید یکی شان زنده است و تلاش می کند که بسوی نیزار حرکت کند! بدون اینکه به او نزدیک شوم ، از کنار مجروحین که نیمه چرت بودند، کلاش را گرفته و یک تیرخلاص شلیک کردم !! 🤨 همه سراسیمه چرت از چشم‌شان پرید، علی بهزادی به آرامی به زبان محلی پرسید: "چه بید؟"! گفتم : " بعثی بید، تیر خلاص زدوم"! علی هم با کنایه گفت: " خسته نباشی"!! ☺ @defae_moghadas 🍂
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
نمایش در ایتا
1_28476058.MP3
1.28M
🔴 نواهای ماندگار مثنوی خون حاج صادق آهنگران ❣ بوی خون می آید از این سرزمین بوی خون می آید از این سرزمین بوی شبنم های مدفون در زمین بوی هجران ،بوی غم، بوی فراق از سوی یک قبر بی شمع و چراغ ای زمین بوی غریبی میدهی بوی قران های جیبی میدهی @defae_moghadas 🍂
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
نمایش در ایتا
🍂 🔻 ۱۲۳ خاطرات رضا پورعطا من ماندم و تعداد زیادی تابوت و سالنی با سکوتی سنگین که حامل شهدای گمنام بود. فضای معنوی و آسمانی بر سالن حاکم شده بود. گویی همه ملائک در سالن بودند. دیگر از هیاهوی شب های عملیات خبری نبود. شروع به قدم زدن لابه لای تابوت ها کردم. مثل دیوانه ها با آنها حرف زدم. ناگهان زمزمه رمز آلودی در گوشم طنین انداخت که من هم اینجا هستم. ایستادم و به تک تک تابوتها نظر افکندم. این صدا را خوب می شناختم. فهمیدم که صدای یکی از تابوت هاست. رضا مرا به خود می خواند. او هم پلاک نداشت. در دو روز گذشته مادر رضا هم بی تابی می کرد و پسرش را از من می خواست. نجواکنان با رضا صحبت کردم و از او خواستم خودش را به ما نشان دهد. گفتم: آخه بی معرفت جواب مادرت رو چی بدم. به او قول دادم که تو رو به خانه برگردونم... مادرت در انتظار بازگشت تو عود و اسپند روشن کرده و همه محل رو چراغانی کرده.... کاش او هم با من می آمد و این صحنه را می دید. با خود گفتم آخر این چه رازی ست که بین زمین و آسمان معلق مانده و انسان خاکی قادر به درک آن نیست. لحظه ای بعد سرباز معراج مرا صدا زد و گفت: برادر پورعطا می‌خوام در معراج رو ببندم.  آخرین نگاه را به شهدای گمنام کردم و درود بر حماسه رزم آنها فرستادم و از معراج خارج شدم. 👈 پایان @hemasehjonob1 🍂
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
نمایش در ایتا
🍂 🔻 ۴__گردان‌کربلا ۲۱ حسن اسدپور بالاخره صبح سنگین عملیات فرارسید! صبح تلخی بود که از شور و نشاط جلوه‌ای نداشت! نه صدای قایق های پشتیبانی، نه هیاهوی نیروهای تازه نفس، خاموش و سرد! با آمدن صبح انگار هرآنچه در شب قبل گذشت، خواب و خیال بود! چه خواب پریشانی! دلم یکجا بند نمی‌شد. دوباره به سنگری که "شهیدکجباف" در آن بود، سری زدم. علی ساعدی که امدادگر با تجربه ای بود، جسم شهید سعید حمیدی اصل را زیر تخت پنهان کرده بود تا روحیه مجروحین تحلیل نرود! اما جسم کجباف را با همان پتویی که رویش بود، پوشانده بودند! دلم خیلی گرفت! خوش و بش سردی با علی ساعدی کردم و سنگر را ترک کردم ! (علی ساعدی در کربلای ۴ مفقودالاثر شد) به سوی سنگرهای پایین رفتم ، سیدکربلایی را دیدم و خوش بشی کردیم، سعی می کرد نگرانی خودش را پس لبخند سردش پنهان کند! از من خواست چیزی برای خوردن پیدا کنم! من هم از سنگرها، تخم مرغ پخته، نان تنوری و ... سبدی و سفره ای پیدا کردم و آوردم. صادق نوری، سینه خاکریز (سیل بند) بی حوصله و خسته نشسته بود و سیدحسن با او صحبت می کرد، سفره برایشان پهن کردم، یادم نمی آید که صادق لقمه ای خود یا نه ! آفتاب هم سلانه سلانه بالا می آمد. اگر چه سرما را از جسم ما می زدود اما روشنی و صاف بودن آفتاب، همه به سود دشمن و علیه ما بود! 👇👇👇👇
هیچ خبری از پشتیبانی نبود! این عملیات هیچ شباهتی به والفجر۸ نداشت! این هوای صاف، زمینه را برای پوشش هوایی دشمن مهیا کرده بود! هلی کوپترها در آسمان ظاهر شدند، بی هیچ پدافند و مزاحمتی ، هر جا را که می خواستند، هدف قرار می دادند! اگر که آتشی سوی محل استقرار ما نبود اما موج زخمی ها که بسوی ما می آمد، خبر از وخامت اوضاع در خطوط درگیری داشت! دسته دسته مجروحین بسوی معبر می آمدند تا به خیال خود با قایق ها به عقب منتقل شوند! اما دریغ از قایق ها و پشتیبانی! گه گاه سروکله قایقی پیدا می شد که جان را کف دست گرفته و زیر برد موشک هلی کوپترها خود را به معبر می رساند! یک قایق و فوجی از مجروحین! مجروحینی که حالشان وخیم تر بود! اما رفته رفته ، موج مجروحینی که به سوی معبر می آمدند، بیشتر و بیشتر می شد! لحظات بی تکلیف و دستور سپری می شد! غواصان باید به مجروحینی که برای عقب رفتن می آمدند، کمک می کردند و مجروحین را از گل و لای ساحل و سیم خاردار عبور می دادند و.... رفته رفته ، دشمن نیروهای ما را از دو سو (جناحین) تحت فشار قرار می داد تا معبر را قیچی کند! آتش توپخانه دشمن نیز گام به گام بر معبر متمرکز می شد و این معنای بدی در پی داشت! گروه ما دوباره با هم شده و بسوی آخرین سنگر پاکسازی شده (ترانس برق) رفتیم تا در برابر پیش روی دشمن بایستیم! @defae_moghadas 🍂