مِموریه اسنپ‌چتم یه عکسایی رو همش نوتیف می‌کنه که واقعا دردم میاد.

سین، مثل ستاره.

آغوشت را برایم باز کن. طعم تلخ قهوه میدهد رنج هایم. همانقدر خوش عطر و بو. همانقدر خوش رنگ. اما اعتیاد آور. فنجان شو برایم دیوار امنم باش آنگونه، که فرو نریزم سپس؛ ما برای هم میشویم اَنیس نویس.

13.13

الهی به امید تو.

اومدم سوره ی طور رو بخونم. به یه جایی می‌رسه که دیگه زیادی ناز و ذوق داره. خدای متعال رو می‌کنه به متقین و آدمای خوب و میگه " بخورید و بنوشید، نوش جونتون" :))))))) {کُلو و اشربُو هَنِیا ... }

ویرانِ ویرانم، ولی تو آبادم تصور کن.

قشنگه وجداناََ ،اما امتناع میکردم‌از ارسال کردنش، چون من با خودم یه نمه لجم.

این پادکست یکی از بهترین ها بود و من این رو رزق میبینم. و دقیقا زمان هایی توجهم رو جلب می‌کنه که نیازش دارم. مثل همین الان که تکیه داده بودم به دیوار و لب پنجره ایستاده بودم؛ و یهو توی گوشم‌خوند: اگر ذخیره شادمانی هایت دارد تمام می‌شود، باید بروی پشت پنجره، و به آسمان نگاه کنی؛ آنقدر منتظر بمان و به آسمان‌نگاه کن، تا بالاخره خدا از آنجا رد بشود، آن وقت صدایش کن...