نوشته‌ات‌من‌رو‌یادِ‌علی‌شریعتی‌انداخت. ممنون‌ازت..

روزی قطعاً به دیدنت می‌آیم، برایم چایِ گل‌سرخ دم کن ، و منتظرم بمان.

کتابی که تا ابد دلتنگش میمانم، حتی بعد از هر بار خواندن. دلم برای استادِ توی کتاب تنگ می‌شود ،درست یادم می ‌آید وقتی برای اولین بار داشتم‌می‌خواندم، او را دیوانه خطاب کردم، و نویسنده را احمق! همچون استاد که با مرگ همراهی میکرد رفته رفته من نیز همراه شدم، با هر دفعه از سختی دم و بازدم‌ش من نیز نفسم سخت می‌آمد. کتاب های زیادی که محتوای قوی تر و شاید ارزشمند تر، و حتی کتاب هایی داخلی با ادبیات فارسی برای خواندن و وقت صرف کردن موجودند. اما این معجزه است. و سه‌شنبه هایی با بوی خوشِ مرگ . 《سه‌شنبه‌ها‌باموری》

Keep laughing.