•I hope I go to heaven, so I see you once again 🌅 My life was kinda short, but I got so many blessings ✨ Happy you were mine, 💙 it sucks that it’s all ending•

•Let’s take both of our souls And intertwine. 🔗 When it comes to you Don’t be blind Watch me speak from my heart 🫀 •

•You know, you’re bright as the morning, 🌤 as soft as the rain 🌧 Pretty as a vine, as sweet as a grape. 🍇 •

برای۲۸ژوئن۲۰۲۵.

کاش می‌شد از انسان بودن مرخصی گرفت، و درخت بود. نه مِن بابِ دلزدگی از -اشرف مخلوقات- بودن نه از ناتوانی در کشیدن بارِ انسان بودن و قدرتِ بی نهایت آدمی؛ نه... تنها کمی خسته ام. خستگی ای که آدم را از خودش بیرون می‌کند. در این وقت ها، وقتی به چیزی به غیر از انسان بودن فکر می‌کنم ، درخت ها از ذهنم گذر می کنند. ساکت اند، نفس می‌دهند، سیاست نمی‌دانند ، با گنجشک ها رفیق اند، پناه اند، مهربان اند، سبز اند و ایستاده اند با ریشه ای محکم. خوش به حال درخت‌های سیب و توت. سیب هایی که پای‌سیب می‌شوند و توت هایی که مربا. یا درخت‌هایی که شاخه‌های تنومندشان، طناب تاب می‌گیرند و می‌شوند شادیِ کودکان. یا آن هایی که با شاخه ها بلند و برگ هایی انبوه می شوند ، سایه! درخت، یکی از موجوداتی است که فی الذاته آسیب ندارد. و شاید این فقط درباره درخت نباشد ،هر چیزی که انسان در آن دخیل ندارد، مهربان‌تر است. طبیعت ذاتِ مهربان دارد. کافی‌ست زخمی شوی، تا بفهمی طبیعت چطور با دستانِ ظریفش مرهم می‌گذارد. شاید کمی رویایی باشد؛ اما خداوند دریا، جنگل، صحرا ودشت را درمانِ آدمی ‌قرار داد تا کمی به سکوتِ پرمعنای طبیعت پناه ببریم ، فرار کنیم به آغوش نرم طبیعت. طبیعت نیازِ طبیعی انسان است - انسان هایی که آن را پشت دیوار های بتنی، پنجره های بسته و پرده های ضخیم گم کرده- و خود دخیل در چیزهایی‌ست که با آن در منافات است. کاش می‌شد از انسان بودن مرخصی گرفت... و برای مدتی، فقط درخت بود؛ آرام، بی‌صدا، مهربان‌.