📪 پیام جدید منو یاد شمع توی دل شب میندازی. حس تاریکی به ادم میدی انگار که دنیایی که توش زندگی میکنی همیشه شب هست اما از طرفی اون تاریکی از تو نیست .زنده بودنت به روشن بودنت بستگی داره اما روشن بودن شمع تو روز اون نمود ومعنایی که بایده رو نداره. میتونستم بگم مثل ماه هستی اما ماه نمیتونه اون حس زنده بودنی رو که از تو دریافت میکنم داشته باشه. ماه اون بالاست ولی شمع همین پایین روی یه نلبکی و کنار یه استکان و کتاب هست.گاهی باد میزنه بهت و باعث میشه به مرز خاموشی برسی اما باز روشن میمونی تا با نور کوچیکت دنیا رو کشف کنی و به کسایی که بهت نیاز دارن کمک کنی. #دایگو

نوشته‌ات‌من‌رو‌یادِ‌علی‌شریعتی‌انداخت. ممنون‌ازت..

روزی قطعاً به دیدنت می‌آیم، برایم چایِ گل‌سرخ دم کن ، و منتظرم بمان.

کتابی که تا ابد دلتنگش میمانم، حتی بعد از هر بار خواندن. دلم برای استادِ توی کتاب تنگ می‌شود ،درست یادم می ‌آید وقتی برای اولین بار داشتم‌می‌خواندم، او را دیوانه خطاب کردم، و نویسنده را احمق! همچون استاد که با مرگ همراهی میکرد رفته رفته من نیز همراه شدم، با هر دفعه از سختی دم و بازدم‌ش من نیز نفسم سخت می‌آمد. کتاب های زیادی که محتوای قوی تر و شاید ارزشمند تر، و حتی کتاب هایی داخلی با ادبیات فارسی برای خواندن و وقت صرف کردن موجودند. اما این معجزه است. و سه‌شنبه هایی با بوی خوشِ مرگ . 《سه‌شنبه‌ها‌باموری》

Keep laughing.