وگای عزیزم. روزها عادی سپری می‌شوند، گاهی احساس میکنم که چقدر‌ زمان به بطالت می‌گذرد، اما همین است که هست. دوری و نزدیکی خیلی مهم نیست، دل آدم مهم است. در واقع من از نزدیک های دور می‌ترسم. راستش را بخواهی، تاب و توان زندگی را همین چیزهای کوچکِ اطرافمان می‌سازد. شاید هم همین دورهای بسیار نزدیک. از دست هامان گفتی؛ دست هایِ سرد و کمی چروکیده؛ اما مادر میگوید نباید عیب روی کار خدا بگذارم. کمی از دلم بگویم؛ اقیانوس نیست، اما اندازه‌ی خودش بزرگ است و مقدس. کوچک است اما زیبا. این ها من نیستم، اینها کلماتند و شاید اندکی از آدم‌ها. حرف بسیار است اما انرژی اندک. بگذاریم برای بعد؟ #برای_وگا .

‌

صبح بیدار شده، همه دلتنگی... صفحه ۱۲۶.

در هجر وصل باشد؟ واسه‌ی ما هیچی نبود.

منو‌ تو که یادمونه هنوز... .

قم هی ابری میشه هی نمیباره مثل من.

اینجوری نمیشه زندگی کرد. باید برم حرم.

یا لطیف، اِرحم عبدک الضَعیف.