.
🖋معمای هستی
زمانی که واژهی صادراتی را می شنیدم، احساس بدی وجودم را فرا میگرفت زیرا صادرات اصولأ توان کشور واردکننده را میگیرد و امید برای جوانها به ناامیدی تبدیل میشود؛ اما با "طوفان الاقصی" واژهی صادرات برایم بازخوانی شد. آری انقلاب اسلامی به گونهای در سرزمین قدس صادر شد که توان مضاعف و غیرقابل وصفی در کوی و برزنش ایجاد کرد که ظهورش در کودکانی که با نوشتن اسمهایشان بر دستها به استقبال شهادت میروند و مادرانی که چنین استقبالی را با تحسین به نظاره مینشینند، شیرزنانی که جوانان خود را تقدیم میکنند و میگویند خون فرزندم رنگینتر از خون حسن و حسین "علیهما السلام" نیست و چنین ذبح شدنی را آبیاری درختی میبینند که میوه هایش با صبر و مقاومت در هم تنیده شده است.
پدری که در چنین شرایطی به دختربچه اش قرآن میآموزد و با اینکه بمباران دختربچه را میترساند اما دوباره ميخواند به امید روزی که فرزندان شهید از دامنش تقدیم چنین انقلابی شود.
نوجوانی که با چنان آرامشی روی تخته سنگی که اطرافش ساختمانهای فروریخته و ماشینهای آتش گرفته از بمباران رژیم غاصب است؛ چنان آیات الهی را تلاوت میکند گویی که با پوست و گوشت و استخوانش، حقانیت آیات را چشیده..
نوجوانی که آنچنان شهامت از چشم هایش میبارد که انسان یاد حاج قاسم، سردار دلها میاندازد؛ بخصوص زمانی که میگويد:"بیایید، بکشید ما را، جوان های ما را بکشید، نسل بعدی متولد میشود"
به راستی چقدر این جملات شبیه جملات امام خمینی "رضوان الله علیه" رهبر فرزانه انقلاب اسلامی است که از حلقوم نوجوانی به این زیبایی به گوش دل میرسد آیا این زبان، زبان وجود نیست؟
اگر ساحت شهادت اینگونه است که زبان الکن از بیان است و اشکها بیاختیار فرو میریزد از گرمای صورتت متوجه اشکها میشوی، ساحت غیب و بطن این ظهور چیست؟
🇵🇸 @gaze_karbala
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
.
🖋 نقطهجیم
[گروه تشنگان در پچپچ افتادند:
دیگر این
همان ابر است کاندر پی هزاران روشنی دارد ؟
و آن پیر دروگر گفت با لبخند زهرآگین:
هوا را تیره میدارد ولی هرگز نمیبارد] (میم_امید)
اسرائیل همه نشانههای ابر باردار را با خود دارد
لبخند میزند
بال رحمت میگشاید
و با رعد وعده و وعیدش گوش همه را پر میکند
ولی بجای آب رحمت آتش خشم و کینه بر سر میریزد.
اسرائیل را ما جابجا در زندگیمان دیدهایم.
و پیر دروگر ما که زمانه را خوب میشناخت و ابر و دود را از هم تمیز میداد بههمه ما این تحذیر را داده است که مبادا فریب شباهت این ابر عقیم را بخوریم.
و حال اگر کسی دل به آرزوها داده و نمیخواهد از این ناپدری بد ذات دل بکند خوب است ماهیت او را در این تصاویر ببیند
شاعر زمستان چشیده ما گفته است که این ابر در پی روشنی ندارد. راست میگوید! ابر دروغین اسرائیل جز تباهی و سیاهروزی دنباله دیگری ندارد!
ولی انشاالله این دودهایی که اهالی غزه هیچگاه فریبش را نخوردهاند با روشنی های پس از صبر و استقامتشان مواجه خواهند شد.
🇵🇸 @gaze_karbala
.
نمیشود قصه فلسطین و مقاومت را به یاد آورد ولی به واژههای "خانه" و "خانمان" و "زادگاه" نیندیشیم.
آنگاه که تشکیل رژیم صهیونیستی در فلسطین اشغالی به رسمیت شناخته شد، کسی چه میدانست که آیا میتوان امید داشت که در آینده، کار مردم فلسطین، فقط در زمینِ بارور و زادگاهشان به سامان خواهد رسید!
یقینا تشکیل اسرائیل نیز طبق رسم رایج مدرن یک تقدیر یقینی تاریخی بوده و طبق برنامهریزیها و محاسبات و سازماندهیهای آنها قرار دائمی بر موجودیت اسرائیل گذاشته شده بود.
آیا میتوان در این بین به زن فلسطینی اندیشید آنگاه که کلید خانه مادری و زادگاهش را در دستانش نگه میدارد و امیدوارانه بر خلاف همه تفکراتِ حسابگرانه دنیای ظلم و زور میایستد؟
او میداند که تعلّق بشر به زادگاهش و ریشه داشتنِ او در زمینی که بر آن زندگی میکند، از بیخ و بن در معرض خطر که نه، از بین رفته است!!
زن فلسطین درک کرده که از دست دادن ریشه، تنها ناشی از یک حادثه یا یک تصمیم مبتذل نیست؛ بلکه از دست دادنِ ریشهها ناشی از روح زمانهای است که به سبب آن در عالَمی متفاوت قرار گرفته است.
او خوب میداند که باروری شعر و هنر و انسانیت، فقط در اعماقِ زادگاهِ حیاتبخش انسان مقدور و ممکن است تا بتواند بر ریشهاش تکیه کند و به بوم و بَرِ آن دلبسته باشد.
مقاومت در برابر این حملات سهمگین فقط روح مادرانهای را میطلبد که در وضع موجود که انسانها اسیر و افسون قدرت و سیاستِ مدرن گشته و غفلت نیز چیره شده، با حیرت و نمیدانمهایش بیندیشد و شجاعتی یابد که حقیقت همه پیشفرضها و غایات هرچند جهانی برایش رنگ بازد.
برای این زن، هرگز نقطه پایانی متصور نیست و انقلاب خمینی همان نقطه آغازی بود که زن فلسطینی را برای بارور شدن نهال فرزندانش در در زمین زادگاهشان امیدوار کرد و او را به تجدید عهدی فراخواند که با ریشههای خود میتوان دوباره سر از خاک برکشید و شکفت و ثمر داد.
آری! انقلاب خمینی، تدارک همان راهی است که پایان ندارد.
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 هدهد
پوست پرتقال را یواش یواش میکنم. عطر پرتقال میپیچد. بابا وقتی پرتقال پوست میکنیم، پوستهایش را میگذارد روی بخاری تا عطر پرتقال خانه را بردارد. خانه پر از زندگی شده و عطر شیرینِ دلچسبی از بخاری بلند شده است.
همان بخاریای که در خانههای غزه روشن نیست.
پرتقال من پر آب است؛
اما غزه آب خالی هم ندارد.
مامان دارد توی غذا آب میریزد که نسوزد.
غذا روی همان گازیست که در غزه نیست.
میخواهم بروم حیاطمان را آب و جارو کنم که حس زندگی در رگهای خانه جریان پیدا کند و برای پرندهها ظرف آبی بگذارم پشت پنجره.
اما چطور میتوانم باور کنم که در غزه آب نیست، زندگی نیست ............
چطور از غزه رد شوم و کنار بیایم؟............
🇵🇸 @gaze_karbala
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
.
📻 بچهها میگویند
ممنون امدادگران ممنون امدادگران
امدادگر میگوید: بگو یارب
و آندو هم شروع میکنند:
یارب یارب یارب
🇵🇸 @gaze_karbala
.
فرار از غزه
🖋 محمدحسین پورعلیرضا
در این چند روزه همه کم و بیش خبرهایی از جنگ درگیریهای کشور فلسطین شنیدهاند و هرکس هم بهموافقت و یا مخالفت با آن نظر هایی نوشته و یا در سر پرورانده است.
عدهای علاقههای سیاسی دارند و بیشتر به این موضوع در ذهن خود پرداخته و یا ابراز کردهاند.
عموم هم گوشهای در کار های روزمرهی خود ابراز احساساتی کرده و به کار خود ادامه دادهاند.
اما سوال اینجاست که نسبت ما با فلسطینیان و اسرائیلیها چیست؟
گویی این اتفاق، صرفا یک امر سیاسی است و ما میتوانیم در حد نظر دادنی همانند نظرمان درباره شرایط اقتصادی و یا سیاسی یک کشور و یا نظرمان درباره عقاید و سلایق چگونه لباس پوشیدن و چه خوردن و... باشد. یکی رنگ فرهنگی داشته باشد و یکی رنگ دینی و یکی هم مثل فلسطین رنگی سیاسی/دینی و اندکی احساسی.
بله! وقتی زندگی به مجموعهای از زیستِ مادی، عقاید مذهبی، تمایلات اجتماعی سیاسی و اخلاقیات و ... ، که هرکدام از هم فاصلهها دارند و آدمهایی که هرچه این مجموعه را کاملتر داشته باشند در صدر کمال انسانی به حساب آید، تبدیل شده باشد، دور از انتظار نیست که ما هم در توهم خود به زندگیمان ادامه دهیم و نسبتمان با فلسطین را نهایتا در حد موافقت و یا مخالفتی به بینمکی یک نظر و یا بهشوری یک گریهی حسابی باشد.
میخواهم از این توهم صحبت کنم که ماها انگار از این زمین جدا شدهایم و هریک در گوشهای بهکار خود مشغولیم و تنها نسبتمان با بیرون از خودمان به علایق و سلایق تبدیل شده و درکی از عالم نداریم. حالِ غزه و وجود بمب اتم و کرونا و حالِ همسایه و... در مزه غذایمان بیتاثیر شده و برای هرکدام دقیقهای و شاید لحظهای توجه کرده، نظری میدهیم و در ادامه به برنامهی خودمان میرسیم.
اجازه دهید تا مثالی از فیلم سیونه پله بزنم.
دختری به یک پسری که متهم بهقتل است دستبند شده است و آن دخترِ گیرافتاده مدام در پی اثبات قاتل بودن پسر است، اما در صحنهای پسر دست دختر را میکشد و در چشمانش نگاه میکند و بهاو یادآور میشود که اگر من قاتل باشم اولین کسی که خلاص میشود( کشته میشود) خود تو هستی و سوال میپرسد که تلاش تو برای چیست؟
آری این قصهی ماست! که بند بودن دست خود را بهعالم نمیبینیم و یادمان رفته که قصهی اسرائیل قصهی ماست و اگر متوجه این قصه بودیم یا تا به حال دق کرده بودیم و یا آستین بالا زده، شب خوابمان نمیبرد.
اما وقتی درک از عالم برای انسان وجود نداشته باشد و پیوندی با آن نبیند در گوشهای بهزندگی خود ادامه میدهد و بهجای اینکه حوادث، به عنوان نشانهای رخت خواب از زیر خواب سنگینش بکشد مایهای میشود تا با گریه و موافقت یا مخالفت بهزندگی و خواب سنگینش ادامه دهد.
اما امید بهآن است که همهی این تصاویر و فیلمها و خبرها آن لحظهی کشیدن دستمان باشد وبا قصهمان چشم در چشم شویم و قصه را به یاد بیاوریم و دست بندمان را ببینیم.
آری قصهی غزه قصهی هر روزی ماست و زندگیای که، آدمها برایمان انقدر کم ارزش شدهاند که سرکردن با دیگری را عوض دقیقهای با گوشی سر کردن مبادله میکنیم، برای ما بچهدار شدن در عداد معادلات اقتصادی قرارگرفته است و اگر صدای انفجار از خانهی همسایهای بلند شد به فکر خواب خودمان دلگیر از بیفرهنگی همسایهمان هستیم. و غزه که هیچ! اگر تمام عالم و آدمهایش نابود شوند در دل ما خبری نخواهد شد ...
آری مردم غزه که خوب قصه را فهمیدهاند فرصتهای چندین سالهی مهاجرت به خانههای امن و خواب شیرین را، خودکشی دیده اند و محکم ایستاده اند تا یادآور قصهی زندگی و عالم جدید شوند. مادری کودک بهدست، یادآور بی مادری مان میشود و پدری که خانه اش بعد از چندین سال زحمت، خراب شده، دادِ همه اش فدای فلسطین سر میدهد تا بیخانمانیمان و بیشوق زندگی کردنمان را بهیادمان بیآورد.
آری! اسرائیل بمبباران میکند و خانهها را خراب میکند و آدمها را قتلِعام میکند و پیش میرود. شاید بهظاهر، مردم غزه بتوانند از این معرکه فرار کنند اما به کجا فرار کنند؟
این ماجرا آنجایی به اوجش میرسد که ما فکر میکنیم از اسرائیل فاصله داریم و میتوانیم خارج از قصه در گوشهای به زندگی خودمان ادامه دهیم و تلاشهای پیدرپی، برای زندگیای در آرامش داشته باشیم و آینده آنرا هم خوب بیمه کنیم و حساب و کتاب همهچیزش را بکنیم. پنبهای در گوش کرده و صدای بمبها را نشنویم، بمبهایی که دود آن سراسر زندگیمان را گرفته است. عدهای شبها به کاوارهها و عیش و نوش و یا بازی وسرگرمی فرار میکنند و مذهبی هایمان هم بههیاتی فرار کرده خوب گریه کرده تا روزی دیگر را تاب بیاورند. فارغ از لحظهای که بمبی میان خانهمان فرود آید و ببینیم که حتی فرزندمان راهم دوست نداریم،
آن لحظه ما به کجا فرار میکنیم؟
🇵🇸 @gaze_karbala
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
.
📻 من برایت ۳ کارتن شیر آوردم، فکر کردم میخواهی زندگی کنی.
همهی پسرها و همسرش شهید شدهاند
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋نقطهجیم
میگویند شبهای قدر غزه
شب قدر چیست؟ نمیدانم
ولی فکر نمیکنم از ماه رمضان سالی که گذشت و یا حتی در شب قدر گذشته که خیلی هم شلوغ شده بود اینقدر دست بهسوی آسمان رفته باشد و همهجای شب را صدای یارب یارب پر کرده باشد
شب قدر چیست ؟
نمیدانم ولی چشمهای من هم خیس اشک شده است و دلم میخواهد همنوای اینها یارب یارب بگویم
دلم میخواهد روی پشتبام بروم و داد بزنم الله اکبر
راستی یارب اینها از سر تعارف نیست!
اینها خود را در بلای طوفان میبینند
مردم غزه حالا چیزی جز خدا ندارند!
مسئله ویرانی و آتش نیست
مسئله آب نیست
برای پسرش شیر خریده نه فقط برای امروز بلکه امید داشته او را سه روز دیگر هم ببیند ولی حالا ....
گفتهاند تعبیر شیر در خواب، صبر است
و او حالا باید سه روز خون دل بخورد
راستی که مردم غزه خوابیدهاند
خوابی که به اصطلاح خوابش را هم نمیدیدند
دنبال آتش میگشتند و حالا آتش اننی انا الله میگوید
همهشان پیامبر شدهاند
شب و روز انتظار بلا میکشند
همه با هم آشنا شدهاند
هم را پیدا کردهاند و چقدر من و مردم شهرم غریبهایم
چقدر من و برادر و پدرم غریبهایم
مردم غزه همه دستگیر همند
همه منتظرند و دنبال یک کار میدوند
همه به یک چیز نگاه میکنند گویی از یک مادرند
اجناس رایگان است
دکانی نیست و همه صبح و شب بیدارند
واااای که چه روزگاری دارند !
وااااای که این منم که آواره ام !
که اینها از آوار شکایت نمیکنند
این منم که شبهایم تاریک است ...
که قصه رنج برای آنها مثل روز روشن است.
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 هدهد
غزه یک شیشهی عطر است...
عطری که درش گم شده باشد.
دیگر هیچکس نمیتواند جلوی عطر آن را بگیرد.
پیچیده،
حتی تا ناف آمریکا.
آن را نفس میکشیم.
میکِشند.
و میکُــشند!
یک خطای محاسباتی احمقانهی نظام سرمایهداری!.....
یک پایان زیبا برای اسرائیل ...
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 نقطهجیم
عجیب است که شب قدر تعبیر به سیدهالنسا شده است.
کسانی هستند که نمیتوانند در جوار قرآن و یا ذکر اسما اهل بیت پا دراز کنند و دراز بنشینند!
خاطرهای برایتان نقل کنم:
دوست دانشجویی داشتم. او میگفت وقتی به دانشگاه میرفتم کمی چشمچران میشدم. ماجرا را برای پدرش گفته بود و ایشان همه توصیه کرده بودند که بابا ده بار لاحول و لاقوه الا بالله بگو
دوستم میگفت میدانستم که اگر بگویم همهچیز از چشمم میافتد و نگاه نمیکنم و از آن ببعد گفتن لاحول سختترین کار ممکن بود! او تازه میفهمید چقدر خواهان است و حالا باید دل بکند!
برای من همیشه مایهی تذکر بوده است که چگونه رهبران مقاومت در جهان، اولاد فاطمه سلامالله علیها هستند! و فقط اینهایند که از پا نمینشینند و دشمن درجه یک اسرائیل میشوند!
رزمندگان دفاع مقدس و سربازان حزبالله هم هنگام شلیک موشک به مواضع اسرائیل ذکر یازهرا میگویند.
میشود دیوانه شد و پا به خواست و میل داد و بینی دشمن را یکشبه بخاک مالید و سینهها را از عقده خالی کرد ولی اینگونه جهانی ساخته نمیشود!
گرچه امروز این سادهترین کار است اما این زهراست که تا آن نقطه پیش رفته که با آتشِ مهر مادریاش همه را میسوزاند و شبها امت پیامبر را دعا میکند تا اهوا و خشم و کینه را در هم شکند و اینگونه است که قدر او و قدر آدمی پدیدار میگردد و سوره انسان نازل میشود و چشم مردمان هم به نحو دیگری از زیستن باز میشود بقول مولوی:
بازگو! دانم که این اسرار هوست
زانکه بیشمشیر کشتن کار اوست!
بلای اسرائیل فقط با ذکر و اسم یازهراست که تاب آورده و فتح میشود!
آنجا که شما با صبر و مقاومت و آرزوی مرگ خود منتظرید تا حقیقت آشکار شود و حق بیاید و باطل برود!
واگرنه جنگ ۸ سالهای خواهد بود که روایت فتح ندارد! مثل همه پیروزیهایی که تمام گشته و از یاد رفتند و یا شکستهایی که هیچ و پوچ تلقی شدند و سبب ناامیدی گشتند.
زمین مردم فلسطین توسط کسانی غصب شده است و وقتی خواهان حقشان شدند و بر درهای نفهم کوبیدند از آدم و انسان خبری نبود! و اکنون در زیر آتش مظلومیت میسوزند
آیا فلسطین همانند فدک نیست که بر انسان و حق او ترجیح داده میشود و در راه رسیدن به آن همهچیز پایمال میشود؟ و خانه و نخلستانها در آتش خواست نابحق میسوزد؟
میسوزد تا امت ضعیفِ مسلمان، شیطان را در پشت پرده ببینند که در گوششان آیات میخواند و ببینند چه برسرشان آمده است!
امت ترکیب کلمهی (ام) بمعنی مادر و ( ه =تا)بمعنای وحدت و یکی است و مردانی که اهالی یک خانه و از یک مادر نیستند حق دارند بجان هم بیافتند تا آنکه بفهمند بیمادراند.
تا آنکه بفهمند از یک مادراند و مادر و دلسوز و شافع همهشان که در این دنیا خود را مانند پرستویی در آتش انداخت و در قیامت هم مانند مرغی که به دانه حریص است پرپر میزند و بهدادشان میرسد همان امابیهاست و این جهان بسوی او و شناخته شدن قدر او پیش میرود که رهبری قیام مهدی عج همانگونه که میبینیم به پرچمداری و رهبری ایشان است و همه رهبران انقلاب اسلامی به او و راه او تمسک کردهاند که پایانش ملاقات با خداست.
در شان ایشان گفتهاند کانت علیها السلام صدیقه الکبری و بر معرفت ایشان است که قرون اولی گذشت.
سخن ابراهیم علیه السلام را نقل کنیم:
پروردگارا این بتها گروه بسیاری از مردمان را سرگشته ساخته است پس هرکه پیرو من شود از من است و هرکه از من سرپیچد تو پوشاننده و بس مهربانی!
و سخن عیسی علیه السلام:
اگر عذابشان دهی که بندگان تواند و اگر از ایشان بگذری باز تو پوشاننده و بس مهربانی!
این همان عزمی نیست که ما در میان سخنان پیامبرانمان میبینیم؟
آنچه که از شناخته شدن قدر فاطمه علیها السلام در قرون گذشته میفهمم همین بود
انشاالله همه باهم بزودی در قدس شریف نماز بخوانیم و قدر فاطمه آشکار و آشکارتر شود
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 در انتظار خورشید
غزه، گویا تو امروز مصداق مقاومت تاریخ انسانیتی، آری تو بلندترین غزوه پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله و سلمی؛
چه عجیب است به تو اندیشیدن و امشب هر چه به تو میاندیشم، جز حیات و شور و شعف مستانه برای بودنی ماندگار در عرصه تاریخ نمییابم.
چطور میشود بدون تو امروز انسان و انسانیت را معنا کرد؟ چطور میشود بدون تو امروز قرآن خواند و نفس کشید؟ چطور میشود به تو چشم دوخت و گذشت و روضهی مقاومت نخواند؟ گویا امروز تو چنان حیرانِ روی حقی و در حرارتِ عشق او گرمی که عالم به وجود تو روشن و گرم شده است و عصر یخبندان را که با قیام خمینی کبیر و استقامت خامنهای عزیز تَرَکها برداشته بود و با نوای او و خون فرزندانش احساس شکستگی میکرد، تو مردانه شکستی و ذوب کردی، ای امیدِ چشمان منتظران تاریخ برای نجات بشریت از یخبندان و ظلمت تاریخ...
گویا هر چه شعر حیاتبخش سروده شده در وصف توست. تو فرزند مقاوم بدر و احد و حنین و احزابی. تو جوانمرد جمل و صفین و نهروانی. تو شیر میدان کربلا و شام تاریخی. مادر هستی به ایستادگیات در امتحان عشق میبالد و گویا صدای توست که با شور مستانه خویش میسراید:
من مست مي عشقم هشيار نخواهم شد
وز خواب خوش مستي بيدار نخواهم شد
امروز چنان مستم از باده دوشينه
تا روز قيامت هم هشيار نخواهم شد
تا هست ز نيک و بد در کيسه من نقدي
در کوي جوانمردان عيار نخواهم شد
آن رفت که مي رفتم در صومعه هر باري
جز بر در ميخانه اين بار نخواهم شد
از توبه و قرايي بيزار شدم، ليکن
از رندي و قلاشي بيزار نخواهم شد
از دوست به هر خشمي آزرده نخواهم گشت
وز يار به هر زخمي افگار نخواهم شد
چون يار من او باشد، بييار نخواهم ماند
چون غم خورم او باشد غم خوار نخواهم شد
تا دلبرم او باشد، دل بر دگري ننهم
تا غم خورم او باشد، غمخوار نخواهم شد
چون ساخته دردم، در حلقه نيارامم
چون سوخته عشقم، در نار نخواهم شد
تا هست عراقي را در درگه او باري
بر درگه اين و آن بسيار نخواهم شد
آری تو از فریاد صلح بیدادگونه اشعریها رهیدهای، تو امیدت از مسلماننماها و سازمانهای نمادین حقوق بشر آزاد شد، تو آزادهای آزاده از همهی شعارهای مضحک انساننماهای تاریخ، بخوان که نوای شیرینت، قلبهای خوابزده و گمگشتهی بیتاب را به سمت میخانهی عالم عشق میکشاند.
ادامه بده که نوای همهی انبیاء و اولیاء و عشاق عالم در آوای شیرین و سوزناکت شنیده میشود.
چه کسی دردهای تو را میفهمد؟! تو چطور ایستادی که درد عشق و حمل آن مولود پاک بیبدیل شدی؟
غزه، مادریات مبارک؛ آری تو مادری! تو نالههای بیتالاحزان حضرت زهرایی، تو صدای حضرت زینبی که در شام بلای عالم، خطبه میخوانی و فرزندان اسیر در چنگال فریب گرگان گوسفندنما را مادری میکنی و میرهانی... همه فکر میکنند تو محتاج کمکی ولی گویا قصه برعکس است، همه نیازمند مقاومت تواَند تا دیگر بار انسان متولد شود آن هم انسانی از جنس آخرین. سالهاست انتظارهایمان درهم پیچیده و اما قصهی مادری پر از ایمان و یقین تو ادامه دارد و راهت راهی است که از کوثر گرفتهای.
لبیک به تو و آن مادری که حیات از او گرفتهای...
🇵🇸 @gaze_karbala
32.05M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
.
#ببینید
🎥 وعدهی صادق
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 نقطهجیم
خانهشان مثل باد در هواست
بالهای ملائکه
زیر پایشان پهن گشته است
کاینچنین برقرار میروند
خانهشان،
برسر دشمن ذلیل و خسته و کلافهشان
ریخته است
ذکرشان
این دو نوجوان
این دو نوگلِ کنون
از درون آتش آمده
داغِ داغ، ذکر پاک یارب است
نُقلشان
این دو طوطیِ از قفس
پرکشیده
قند و شکّرِ
شکر و حمد و امتنان
سوی شهر میوزند
تا خنک کنند
هرم و التهاب شهر را و
گرچه خاکیاند
لباس رزم پوشیدهاند و جنگیدهاند
بین دود و نور و آتشاند
خلیلزادهاند
از درون باغچه
سوی باغ میروند
گرچه ظاهرا
بچهی کلاس اولند شاعرند
پشت میز نیستند
روی تخته میروند و
مشقِ امشباند
مردِ عشق و عاشقند
زبانشان بازِباز
درس عشق میدهند
سوی کوه میروند
کوه آتشفشان
بسکه از سینهی مادرانشان
جای شیر خشک
شیر مرگ و صبر را
کردهاند نوش جان
جای مزه هم
شهادتین دادهاند خوردشان
فتح میکنند
کارهای نکرده را
چیزهای ناشنیده را
🇵🇸 @gaze_karbala
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
.
📻 پیام یک فلسطینی که در یک برنامه زنده ترکی خوانده شد:به کشورهای مسلمان بگویید برای ما نماز میت نخوانند.مازنده ایم وشما مرده
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 نقطهجیم
امروز یک عالِم
قبلش یکی مرد هنرپیشه
همراهِ همسر
نقل و حدیثها هم زیاد است
دیروز هم حتما
یک مرگ معمولی
یا سکتهای مغزی
با چهرهی مغموم یک جراح که ناگاه
دستها را طبق عاداتی که مرسوم است
با یک تکان سر میافشانَد
و آهسته
جوری که آن همراه بیماری که حالا گشته وارث
باور کند که هر دو مغموماند
عذر میخواهد
چندین زن و مرد کهنسال
یا بچهای کوچک
بر زیر یک تایر
در زیر تیرآهن
در گوشهای ناگاه
شاهد فراوان است ...
هر چه بگویم باز کم گفتم
تازه نگفتم خودکشیها را
بیخیالش
آری عزیزان!
هرکس که از ما زنده مانده
وقتی که میبیند کسی مرد
با خود میاندیشد:
خدا رو شکر که من زنده هستم
و سفت میچسبد
دنبالهی این زندگی را
تا آنکه میمیرد
و باز تکرارِ:
خدا را شکر او مرد
من زنده هستم
یاد حیات وحش افتادم
آنگاه که یک دسته از گوران
خود را کشانده از میان دشتهای خشک
طبق عاداتی که از خلقِ زمین مرسوم بوده است
بر پای یک برکه که آبش چرک و گندیده است
وآن تشنگان ناچار
که زندگیشان بسته بر آن آب گندیده است
حمله می آرند سویش
و آرزوی هر یک از آنها
البته میدانیم گوران هیچ رویایی
آرزویی خام یا پخته
در دل و یا در سر ندارند
ولی هربار میدیدم که
یک گور جوان یا پیر در چنگ یک صیاد افتاده است
من حرص میخوردم
که چرا آن جمعیت
( آن گلهی در سردی و گرمی همیشه پابپای هم
پشتِ سر هم تا ابد
از آن زمانی که زمین بوده است)
از هم جدا گشتند؟
هان چرا ؟
آنها که باهم پشت هم یا در کنار هم مثل یک کوهند
باز یادم رفت کآن گوران
هیچ رویایی
یا آرزویی خام یا پخته
در دل و یا در سر ندارند
شاید فقط زان خیل جمعیت یکیشان پیش خود گوید
خدا رو شکر او مرده
من زنده هستم
و سفت میچسبد
دنبالهی این زندگی را
تا برکهای دیگر
بازهم تکرار بازهم تکرار ...
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 م.ا
آیا امروز میتوانیم با خود کمی خلوت کنیم و از خود این پرسش را داشته باشیم که در پس تمام این هیاهوها و فضاسازیهای دنیای امروز، ما چه صدایی را در خود می شنویم؟
همه ما شنیده ایم که میگویند ارزش هرکس به تقوای اوست! اما سوال این جاست که این تقوی چیست؟
آیا می توان گفت ارزش و تقوای هر انسانی در نسبت با صدایی است که از هستی میشنود و با آن انس دارد!؟
در این موقعیت است که هیچچیزی به کمک انسان نمیآید. چرا که هر چیز جز در نسبت با آن صدا خواهد رفت.
با این توصیف اگر خواستیم رسانه یا مبلغی باشیم که از پایگاه انقلاب اسلامی حرف میزند چه کار باید بکنیم ؟
آیا میتوانیم یک کلمه باشیم اما واقعی؟ یا آنکه دل به اوهام بسپاریم و همچون رسم رایج رسانههای امروز مطالب و سخنانی را بر زبان جاری کنیم که هیچ انعکاس و پژواکی در دل و جان ما ندارد.(شاید راه دوم همان معنای حبط عملی است که در معارف دینی بیان شده)
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 بینام
آری... این او نبود، این من بودم، او آینهی من بود.
نه در میانهی جمع و در میانهی میدان، اما در طلب و در آرزوی راه دادنش...
وصلهای ناجور در میانِ جمع خوبان، چیزی شبیه به تباکی که نه در آن آه و سوزی هست و نه تو بیرون افتاده از این عالمی... در میانهی درد، اما درد بیدردی...
به کمرِ خمیده و گردنِ آویختهاش نگاه کن!
پیداست که مدتهاست وجب به وجب این شهر را قدم زده و همچون دیوانهای سرگشته و از همه جا طرد شده، پناه به در خانهی این مجلس آورده است...
حال کیست که او را اینگونه در آغوش کشیده و در این ظلمت سرد، پناه داده است؟ او کسی غیر از حضرت روح الله است؟
چه کسی این آدمیان را اینگونه غریب، گرد هم آورده است؟ تا در عین غربت، به وسعت نور اندک خود، چراغی کوچک در این شهر ظلمتزده بیافروزند...
غربت و مظلومیتشان را میبینی؟ ادامه بودن خرازیِشان را میبینی؟ باکری و حاج احمد و متوسلیان بودنشان را میبینی؟
جز نور روحالله است؟ جز دست حاج قاسم؟
چه باک اگر مثل یاران کربُبلا تعدادشان اندک باشد؟
چه باک وقتی این نور به قدری عالمگیر است که جهانی را زنده میکند؟
تو این را میبینی؟ به آنها درست نگاه کن! آنها را دوباره ببین...
کربلا بودنِ اینجا را میبینی؟
گلستان شهدا، آری! دوباره کربلا گشتهست...
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋مصیر
در روزگاری به سر میبریم که برای هر اتفاق و رویدادی، علتهای مختلف بیان میشود و چشمها و گوشها با فهمیدن جریانات پشت صحنهی هر چیزی، احساس امنیت ذهنی میکنند و اگر به این اطلاعات دست نیابند به هیچ ندای قلبی توجه نخواهند کرد و اینگونه است که در دنیای امروز هر رویدادی که میتواند امکان محقق شده یا انتظارِ به نتیجه رسیدهای باشد، تبدیل به اتفاقی عادی و قابل محاسبه میشود، به عبارت دیگر شکوه و عظمت هر رویداد، قابل دسترس و کوچک میشود و شاید بتوان گفت اینگونه است که طی کردن مسیر بیمعنی و امری فرساینده میشود. گویا هیچ روزنهای برای حیات انسان بر روی زمین وجود ندارد و هر روز باید در روالی تکراری، بار سنگین زندگی را به دوش بکشد و روزها را تا نقطهی پایان یکی پس از دیگری طی کند و حال آنکه اگر نتوان نقاط درخشانی که خود را به صورت غیر قابل انتظار نمایان میکند، همانطور که هست ببینیم هیچگاه نخواهیم توانست وسعت انسانی خود را به ظهور درآوریم.
واقعهی طوفان الاقصی نیز جهتی رخداد گونه دارد، به نحوی که در جاییکه به فکر کسی نمیرسید، و همهی بشر مأیوس و کرخت نسبت به همهی قوانین بین المللی، بدون آنکه بدانند میتوانند زیر بمباران بیوقفه، حرف از امید بشنوند و در کنار مرگ، زندگی را ببینند، ظهور انسانی را به نظاره نشستند که در مقابل حرکات جنونزدهی یک قوم، چنان مقاومت کنند و لحظهای از موطن خود پا پس نکشند، که ما ساکنان سرزمین خزانزدهی وجود را نیز به حرکت در آورند و دوباره ماجرای زندگی را به یادمان آورده و چه بسا برای ما ایرانیان داستان آشنای انقلاب را به نحوی دیگر به چشم بیاورد تا بدانیم انقلاب اسلامی نیز رخدادی عظیم و غیر قابل محاسبه بودهاست.
در دنیایی که ارادهی معطوف به قدرت، چهرهی مخوف و بیرحم خود را پشت تئوریهای سیاسی پنهان کردهبود، محور مقاومت نیز به صورت رخدادگونه تبدیل به شبکهای شده تا در نقاط مختلف منطقه، مردمی که نام جهان سوم را یدک میکشید و نمیتوانست توان خود را ببیند، با تمام قوا قدم به قدم و طول مسیر و به مرور توان خود را بازیابد و به استقبال فتح تاریخ خود برود و به خودآگاهی تاریخی دست یابد.
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋نقطهجیم
چشمان من
این تیلههای مات
بیگانه با دستان من
نا آشنا باهم
این چشمهای بیتفاوت
تا چند فصل پیش
با دستهایم آشنا بودند
چشمان من همداستان
دستان من بودند
چشمان من
بر آشنایی
عاشقترین بودند
پیوسته میگشتند
انگار
در کوچهها بین خیابان
گم کرده بودند
یکبار دیگر لذتِ لمسِ لطافت را
تا لمس میکردند
روی علف را
آرام میگشتند
تا چند فصل پیش
چشمان من از صخرههای قلب من پیوسته میجوشید
چون آبشارِ گیسوانِ بازِ بیتابی
بر التهابِ صخرههایِ نیمهبازِ شانههای هرچه میخواست
محکم فرو میریخت
در نیمههای شب
در بین تاریکی
وقتی نمیدیدند چشمان سیهروزم ...
من دست، بر دیوار میگشتم!
چشمان من دیوار را شفاف میدیدند
تا چند فصل پیش
چشمان من شب را بسان روز میدیدند
اما چهشد!؟ ای وای!
این سالهای بیبهارِ بیخبر از برف و از باران
بر جای دستانِ نوازشگر
ذهنها آوار میگردند بر
هر آنچه دلخواه است یا نه
هرچه تنخواه است
این ذهنهای بیحیا دستی که میکوبند
بر روی علف ها
این ذهنهایی که نمیفهمند نور آشنایی را
بیگانه با هر دست
نشناخته هرگز
طعم جدایی را
ای نازنینم
گمکردهای آغوش مادر را !
شکر خدا که تشنه هستی
دستان محتاجی برای جرعهای آغوش داری
با چشمهایی که میگریند و میگردند
روی زمین را
شکر خدا روی زمین گمکردهای داری !
من چند سالی میشود ای نازنینم!
گم کردهام چشمان خود را لابلای این
علفهای بلندِ هرزپروردهی هوای شوم و مسمومی
که از گندِ لجنزار، آب مینوشند و میپوشند
سوی دیدگانم را
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋 سعید صاعدی
افتاده است روی زمین پیکر شهید
جا مانده است جای دگر هم سر شهید
با بوسه های بر رگ حنجر بریده ای
تکرار کربلا شده از مادر شهید
در بزم عشق اسلحه ی جنگ ، گریه است
خون گریه کرد گوشه ی چشم تر شهید
پروانه روی شمع به آتش کشیده شد
آتش زدست عشق ، به بال و پر شهید
"معشوق" ، آخرین سخن عاشق است و بس
پس یا حسین شد سخن آخر شهید
🇵🇸 @gaze_karbala
.
🖋نقطهجیم
خواب بودم
خواب دیدم
راستی خواب شگرفی بود
خوابی که میترسد زبان از گفتنش
اما در آخر
دلنشین تعبیر آن بر چشم و هم مینوشدش گوش ؛
وانگه یکی باغ
یک باغ سیمانی
تا چشم میدید
روییده در هرجا
درختان بلندِ آسمانِدل خراشی
خاکستری رنگ
زبر و زمخت و مرده و بیگانه با هر دست
جز دست سیمانی
[که نشناسد بجز کوبیدن و در هم شکستن هیچ هنجاری]
من از وحشت به سویی میدویدم باز از سویی به دیگر سو
اگر میشد درون خاک بگریزم
چنین میکردم اما وای
جای خاک
[جای آن خاکِ پذیرنده
خاکِ دلزنده که میرویید از دامان آن
برگ و درخت و غنچه و سرسبز میکرد و میپوشاند
روی زمین را]
یکی فرش سیاهِ پهن گشته زیر پایم بود
تار و پودش سنگ و قیراندود
گوئیا با غیظ با نفرت
خاک را مام وطن را مومیایی کرده باشند
یا پهن کرده دامن خود را بجای مهربانمادر
یکی عفریتهای منحوس یک ناخوب نامادر
گیسوانش دود جای ابر
با چشمهایی که بجای نور، نفرین میچکید از آن
آری عجب خواب عجیبی بود
ناامید از هرچه و هرجا که میدیدم
دویدم باز سویی زیر یک سقف زمخت سفت و سیمانی
خواب است حتما
[با خودم میگفتم این]
خوابی است شیطانی
که من پا میشوم از آن
پا شود از سینهام ای کاش این بختک
تا آنکه یکلحظه به یکباره
انگار سقف آسمان شد باز و همچون ابر
خورشید رخشنده
آن پر حرارت،گرمرو یک لحظه بارید
یک لحظه گرمم شد
تا اینکه تابید
یک شعله از آن مهر تابنده
بر پیش پایم خورد و یکباره زمین وا گشت
خاکِ پذیرنده
آن مهربان مادر
آغوش خود را باز کرد وآن بشارت را پذیرا گشت
ناگه گلی جوشید خونین رنگ و میشد
ریشههایش پهن
بکرداری که با برگ درختان میکند پاییز
سقفهای اسکلتهای بلند سفت و سیمانی فرو میریخت
ناگهان غوقا قیامت شد
مردمان هم مثل من ترسیده بودند و به دورش جمع میگشتند
دستهای سفت سیمانی
میشکست و
باز میشد سوی هم آغوشها
من شاد بودم شاد
با اینکه میترسیدم اما
نزدیکتر رفتم
و دست بردم سوی آن ناگه نفهمیدم چه شد
انگار پذیرا خاک
آن مهربانمادر
مرا همچون بشارت
در خود فرو میبرد
خواب دیدم خواب
راستی خواب شگرفی بود
خوابی که دانم راست گوید راست
🇵🇸 @gaze_karbala