🎙| فایل صوتی کامل | جلسه ۱۵۲ #شرح_مثنوی_معنوی (دفتر دوم) ⬜️با ارائه حجت الاسلام والمسلمین دکتر قاسم کاکایی 🗓تاریخ جلسه : سه شنبه ۷ مرداد ۱۴۰۴ 🕝 مدت زمان ۶۱ دقیقه و ۱ ثانیه #شرح_شعر #مولانا ✅ @ghkakaie

درسگفتار  شرح مثنوی معنوی، دفتر دوم، ابیات ۱۲۸۴ تا ۱۳۳۳: چشم خاکی را به خاک افتد نظر بادبین چشمی بود نوعی دگر اسپ داند اسپ را کو هست یار هم سواری داند احوال سوار چشم حس اسپست و نور حق سوار بی‌سواره اسپ خود ناید به کار پس ادب کن اسپ را از خوی بد ورنه پیش شاه باشد اسپ رد چشم اسپ از چشم شه رهبر بود چشم او بی‌چشم شه مضطر بود چشم اسپان جز گیاه و جز چرا هر کجا خوانی بگوید نی چرا نور حق بر نور حس راکب شود آنگهی جان سوی حق راغب شود اسپ بی راکب چه داند رسم راه شاه باید تا بداند شاه‌راه سوی حسی رو که نورش راکبست حس را آن نور نیکو صاحبست نور حس را نور حق تزیین بود معنی نور علی نور این بود نور حسی می‌کشد سوی ثری نور حقش می‌برد سوی علی زانک محسوسات دونتر عالمیست نور حق دریا و حس چون شب‌نمیست لیک پیدا نیست آن راکب برو جز به آثار و به گفتار نکو نور حسی کو غلیظست و گران هست پنهان در سواد دیدگان چونک نور حس نمی‌بینی ز چشم چون ببینی نور آن دینی ز چشم نور حس با این غلیظی مختفیست چون خفی نبود ضیائی کان صفیست این جهان چون خس به دست باد غیب عاجزی پیش گرفت و داد غیب گه بلندش می‌کند گاهیش پست گه درستش می‌کند گاهی شکست گه یمینش می‌برد گاهی یسار گه گلستانش کند گاهیش خار دست پنهان و قلم بین خط‌گزار اسپ در جولان و ناپیدا سوار تیر پران بین و ناپیدا کمان جانها پیدا و پنهان جان جان تیر را مشکن که این تیر شهیست نیست پرتاوی ز شصت آگهیست ما رمیت اذ رمیت گفت حق کار حق بر کارها دارد سبق خشم خود بشکن تو مشکن تیر را چشم خشمت خون شمارد شیر را بوسه ده بر تیر و پیش شاه بر تیر خون‌آلود از خون تو تر آنچ پیدا عاجز و بسته و زبون وآنچ ناپیدا چنان تند و حرون ما شکاریم این چنین دامی کراست گوی چوگانیم چوگانی کجاست می‌درد می‌دوزد این خیاط کو می‌دمد می‌سوزد این نفاط کو ساعتی کافر کند صدیق را ساعتی زاهد کند زندیق را زانک مُخلِص در خطر باشد ز دام تا ز خود خالص نگردد او تمام زانک در راهست و ره‌زن بی‌حدست آن رهد کو در امان ایزدست آینه خالص نگشت او مُخلِص است مرغ را نگرفته است او مُقنِص است چونک مُخلَص گشت مُخلِص باز رست در مقام امن رفت و برد دست هیچ آیینه دگر آهن نشد هیچ نانی گندم خرمن نشد هیچ انگوری دگر غوره نشد هیچ میوهٔ پخته با کوره نشد پخته گرد و از تَغیُّر دور شو رو چو برهان محقق نور شو چون ز خود رستی همه برهان شدی چونک بنده نیست شد سلطان شدی ور عیان خواهی صلاح الدین نمود دیده‌ها را کرد بینا و گشود فقر را از چشم و از سیمای او دید هر چشمی که دارد نور هو شیخ فعالست بی‌آلت چو حق با مریدان داده بی گفتی سبق دل به دست او چو موم نرم رام مهر او گه ننگ سازد گاه نام مهر مومش حاکی انگشتریست باز آن نقش نگین حاکی کیست حاکی اندیشهٔ آن زرگرست سلسلهٔ هر حلقه اندر دیگرست این صدا در کوه دلها بانگ کیست گه پرست از بانگ این کُه گه تهیست هر کجا هست او حکیمست اوستاد بانگ او زین کوه دل خالی مباد هست کُه کآوا مثنا می‌کند هست کُه کآواز صدتا می‌کند می‌زهاند کوه از آن آواز و قال صد هزاران چشمهٔ آب زلال چون ز کُه آن لطف بیرون می‌شود آبها در چشمه‌ها خون می‌شود زان شهنشاه همایون‌نعل بود که سراسر طور سینا لعل بود جان پذیرفت و خرد اجزای کوه ما کم از سنگیم آخر ای گروه ✅ @ghkakaie

📣 انجمن علمی - دانشجویی دانشکده الهیات دانشگاه شیراز برگزار می کند:📣 💠 دوره شرح مثنوی معنوی💠 ✅ با ارائه حجت الاسلام والمسلمین دکتر قاسم کاکایی جلسه: ۱۵۳ ⏳زمان برگزاری : سه‌شنبه، ۱۴مرداد ۱۴۰۴ _   ساعت ۱۷ 🖇️لینک شرکت آنلاین در دوره : https://vroom.shirazu.ac.ir/elmi23 📌(شرکت برای عموم آزاد است ) ✅ @ghkakaie

🎙هم اکنون کلاس درحال برگزاری است . 📎لینک ورود : https://vroom.shirazu.ac.ir/elmi23 ✅ @ghkakaie

🎙| فایل صوتی کامل | جلسه ۱۵۳ #شرح_مثنوی_معنوی (دفتر دوم) ⬜️با ارائه حجت الاسلام والمسلمین دکتر قاسم کاکایی 🗓تاریخ جلسه : سه شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۴ 🕝 مدت زمان ۶۵دقیقه و ۱۵ ثانیه #شرح_شعر #مولانا ✅ @ghkakaie

درسگفتار  شرح مثنوی معنوی، دفتر دوم، ابیات ۱۳۳۳ تا ۱۳۸۵: جان پذیرفت و خرد اجزای کوه ما کم از سنگیم آخر ای گروه نه ز جان یک چشمه جوشان می‌شود نه بدن از سبزپوشان می‌شود نی صدای بانگ مشتاقی درو نی صفای جرعهٔ ساقی درو کو حمیت تا ز تیشه وز کلند این چنین کُه را بکلی بر کنند بوک بر اجزای او تابد مهی بوک در وی تاب مه یابد رهی چون قیامت کوهها را برکند بر سر ما سایه کی می‌افکند این قیامت زان قیامت کی کمست آن قیامت زخم و این چون مرهمست هر که دید این مرهم از زخم ایمنست هر بدی کین حسن دید او محسنست ای خنک زشتی که خوبش شد حریف وای گل‌رویی که جفتش شد خریف نان مرده چون حریف جان شود زنده گردد نان و عین آن شود هیزم تیره حریف نار شد تیرگی رفت و همه انوار شد در نمکلان چون خر مرده فتاد آن خری و مردگی یکسو نهاد صبغة الله هست خُم رنگ هو پیسها یک رنگ گردد اندرو چون در آن خُم افتد و گوییش قُم از طرب گوید منم خُم لا تلم آن «منم خُم» خود انا الحق گفتنست رنگ آتش دارد الا آهنست رنگ آهن محو رنگ آتشست ز آتشی می‌لافد و خامش وشست چون به سرخی گشت همچون زر کان پس انا النارست لافش بی زبان شد ز رنگ و طبع آتش محتشم گوید او من آتشم من آتشم آتشم من گر ترا شکیست و ظن آزمون کن دست را بر من بزن آتشم من بر تو گر شد مشتبه روی خود بر روی من یک‌دم بنه آدمی چون نور گیرد از خدا هست مسجود ملایک ز اجتبا نیز مسجود کسی کو چون ملک رسته باشد جانش از طغیان و شک آتش چِه آهن چِه لب ببند ریش تَشبیه مُشبه را مخند پای در دریا منه کم‌گوی از آن بر لب دریا خمش کن لب گزان گرچه صد چون من ندارد تاب بحر لیک می‌نشکیبم از غرقاب بحر جان و عقل من فدای بحر باد خونبهای عقل و جان این بحر داد تا که پایم می‌رود رانم درو چون نماند پا چو بطانم درو بی‌ادب حاضر ز غایب خوشترست حلقه گرچه کژ بود نی بر دَرست؟ ای تن‌آلوده بگرد حوض گرد پاک کی گردد برون حوض مرد پاک کو از حوض مهجور اوفتاد او ز پاکی خویش هم دور اوفتاد پاکی این حوض بی‌پایان بود پاکی اجسام کم میزان بود زانک دل حوضست لیکن در کمین سوی دریا راه پنهان دارد این پاکی محدود تو خواهد مدد ورنه اندر خرج کم گردد عدد آب گفت آلوده را در من شتاب گفت آلوده که دارم شرم از آب گفت آب این شرم بی من کی رود بی من این آلوده زایل کی شود ز آب هر آلوده کو پنهان شود الحیاء یمنع الایمان بود دل ز پایهٔ حوض تن گِلناک شد تن ز آب حوض دلها پاک شد گرد پایهٔ حوض دل گرد ای پسر هان ز پایهٔ حوض تن می‌کن حذر بحر تن بر بحر دل بر هم زنان در میانشان برزخ لا یبغیان گر تو باشی راست ور باشی تو کژ پیشتر می‌غژ بدو واپس مغژ پیش شاهان گر خطر باشد به جان لیک نشکیبند ازو با همتان شاه چون شیرین‌تر از شکر بود جان به شیرینی رود خوشتر بود ای ملامت‌گر سلامت مر تو را ای سلامت‌جو رها کن تو مرا جان من کوره‌ست با آتش خوشست کوره را این بس که خانهٔ آتشست همچو کوره عشق را سوزیدنیست هر که او زین کور باشد کوره نیست برگ بی برگی ترا چون برگ شد جان باقی یافتی و مرگ شد چون تو را غم شادی افزودن گرفت روضهٔ جانت گل و سوسن گرفت آنچ خوف دیگران آن امن تست بط قوی از بحر و مرغ خانه سست باز دیوانه شدم من ای طبیب باز سودایی شدم من ای حبیب حلقه‌های سلسلهٔ تو ذو فنون هر یکی حلقه دهد دیگر جنون داد هر حلقه فنونی دیگرست پس مرا هر دم جنونی دیگرست پس فنون باشد جنون این شد مثل خاصه در زنجیر این میر اجل آنچنان دیوانگی بگسست بند که همه دیوانگان پندم دهند ✅ @ghkakaie

📢اعلام برنامه 💡 سلسله نشست هایِ (طلب و اخلاق طلبگی) 🎤حجت الاسلام و المسلمین دکتر قاسم کاکایی 🎥بستر های پخش از فضای مجازی : ۱ http://Dastgheibqoba.info/live ۲ https://www.aparat.com/dastgheib/live 🗓️زمان : پنجشنبه ها هر دو هفته یک بار پس از نماز مغرب و عشاء جلسهٔ شصت و نهم ۱۶مرداد ۱۴۰۴ 🕌مکان : شیراز_ مسجد قبا (آتشیها) ✅ @ghkakaie

هم اکنون در حال پخش می‌باشد. https://www.aparat.com/dastgheib/live ✅ @ghkakaie

🎙️|فایل صوتی کامل| 💡 #سلسله_نشست_ها_طلب_و_اخلاق_طلبگی 🎤حجت الاسلام و المسلمین دکتر قاسم کاکایی جلسهٔ ۶۹ 🗓️تاریخ برگزاری : ۱۶ مرداد ۱۴۰۴ ⏳ مدت زمان : ۴۰ دقیقه و ۵۵ ثانیه ✅ @ghkakaie

📣 انجمن علمی - دانشجویی دانشکده الهیات دانشگاه شیراز برگزار می کند:📣 💠 دوره شرح مثنوی معنوی💠 ✅ با ارائه حجت الاسلام والمسلمین دکتر قاسم کاکایی جلسه: ۱۵۴ ⏳زمان برگزاری : سه‌شنبه، ۲۱مرداد ۱۴۰۴ _   ساعت ۱۷ 🖇️لینک شرکت آنلاین در دوره : https://vroom.shirazu.ac.ir/elmi23 📌(شرکت برای عموم آزاد است ) ✅ @ghkakaie

🎙| فایل صوتی کامل | جلسه ۱۵۴ #شرح_مثنوی_معنوی (دفتر دوم) ⬜️با ارائه حجت الاسلام والمسلمین دکتر قاسم کاکایی 🗓تاریخ جلسه : سه شنبه ۲۱ مرداد ۱۴۰۴ 🕝 مدت زمان ۶۰دقیقه و ۴۹ ثانیه #شرح_شعر #مولانا ✅ @ghkakaie

درسگفتار  شرح مثنوی معنوی، دفتر دوم، ابیات ۱۳۸۶ تا ۱۴۳۵: بخش ۲۷ - آمدن دوستان به بیمارستان جهت پرسش ذاالنون مصری رحمة الله علیه این چنین ذالنون مصری را فتاد کاندرو شور و جنونی نو بزاد شور چندان شد که تا فوق فلک می‌رسید از وی جگرها را نمک هین منه تو شور خود ای شوره‌خاک پهلوی شور خداوندان پاک خلق را تاب جنون او نبود آتش او ریشهاشان می‌ربود چونک در ریش عوام آتش فتاد بند کردندش به زندانی نهاد نیست امکان واکشیدن این لگام گرچه زین ره تنگ می‌آیند عام دیده این شاهان ز عامه خوف جان کین گره کورند و شاهان بی‌نشان چونک حکم اندر کف رندان بود لاجرم ذاالنون در زندان بود یکسواره می‌رود شاه عظیم دَر کف طفلان چنین دُرّ یتیم دُرّ چِه؟ دریا نهان در قطره‌ای آفتابی مخفی اندر ذره‌ای آفتابی خویش را ذره نمود واندک اندک روی خود را بر گشود جملهٔ ذرات در وی محو شد عالم از وی مست گشت و صحو شد چون قلم در دست غداری بود بی گمان منصور بر داری بود چون سفیهان‌راست این کار و کیا لازم آمد یقتلون الانبیا انبیا را گفته قومی راه گم از سفه انا تطیرنا بکم جهل ترسا بین امان انگیخته زان خداوندی که گشت آویخته چون بقول اوست مصلوب جهود پس مرورا امن کی تاند نمود چون دل آن شاه زیشان خون بود عصمت و انت فیهم چون بود زر خالص را و زرگر را خطر باشد از قلاب خاین بیشتر یوسفان از رشک زشتان مخفی‌اند کز عدو خوبان در آتش می‌زیند یوسفان از مکر اخوان در چهند کز حسد یوسف به گرگان می‌دهند از حسد بر یوسف مصری چِه رفت؟ این حسد اندر کمین گرگیست زفت لاجرم زین گرگ، یعقوب حلیم داشت بر یوسف، همیشه خوف و بیم گرگ ظاهر گِرد یوسف خود نگشت این حسد در فعل از گرگان گذشت رحم کرد این گرگ وز عذر لبق آمده که انا ذهبنا نستبق صد هزاران گرگ را این مکر نیست عاقبت رسوا شود این گرگ بیست زانک حشر حاسدان روز گزند بی گمان بر صورت گرگان کنند حشر پر حرص خس مردارخوار صورت خوکی بود روز شمار زانیان را گند اندام نهان خمرخواران را بود گند دهان گند مخفی کان به دلها می‌رسید گشت اندر حشر محسوس و پدید بیشه‌ای آمد وجود آدمی بر حذر شو زین وجود ار زان دمی در وجود ما هزاران گرگ و خوک صالح و ناصالح و خوب و خشوک حکم آن خو راست کان غالبترست چونک زر بیش از مس آمد آن زرست سیرتی کان بر وجودت غالبست هم بر آن تصویر حشرت واجبست ساعتی گرگی در آید در بشر ساعتی یوسف‌رخی همچون قمر می‌رود از سینه‌ها در سینه‌ها از ره پنهان صلاح و کینه‌ها بلک خود از آدمی در گاو و خر می‌رود دانایی و علم و هنر اسپ سُکسُک می‌شود رهوار و رام خرس بازی می‌کند بُز هم سلام رفت اندر سگ ز آدمیان هوس تا شبان شد یا شکاری یا حرس در سگ اصحاب خویی زان وفود رفت تا جویای الله گشته بود هر زمان در سینه نوعی سر کند گاه دیو و گه ملک گه دام و دد زان عجب بیشه که هر شیر آگهست تا به دام سینه‌ها پنهان رهست دزدیی کن از درون مرجان جان ای کم از سگ از درون عارفان چونک دزدی باری آن دُر لطیف چونک حامل می‌شوی باری شریف بخش ۲۸ - فهم کردن مریدان کی ذاالنون دیوانه نشد قاصد کرده است: دوستان در قصهٔ ذاالنون شدند دوستان در قصهٔ ذاالنون شدند سوی زندان و در آن رایی زدند کین مگر قاصد کند یا حکمتیست او درین دین قبله‌ای و آیتیست دور دور از عقل چون دریای او تا جنون باشد سفه‌فرمای او حاش لله از کمال جاه او کابر بیماری بپوشد ماه او او ز شر عامه اندر خانه شد او ز ننگ عاقلان دیوانه شد او ز عار عقلِ کُندِ تن‌پرست قاصدا رفتست و دیوانه شدست ✅ @ghkakaie