پارتنرم رهام کرد... . -خدا رهات نکنه.

من چرا قبل نقطهٔ پایان یه «پارتنر خر کیه» هم می‌بینم.

[ شب، سکوت و پیاده‌رو ] - - - نیمکتِ خالیِ اسکلهٔ خلوتِ دریا شده بود همراهِ شب‌های سکوت‌م؛ کلمه وُ صدا وُ کلمه وُ صدا وُ کلمات و صداهای زیادِ ذهنِ لبریز از فکر و خیالِ سرم، ذره ذره انرژیِ باقی‌ماندهٔ ساعت‌شنیِ وجودم را صرفِ تلاشم برای پرت کردن حواسم و بسته نگه داشتن چشم‌هایم و گرفتنِ گوش‌های دلم میکرد . خسته بودم ؛ خسته‌ای که خواب برای صد‌ها روز هم که شده باز برایش فایده‌ نمی‌کرد. خسته‌ای که نیازَش تاریکی اتاق نبود و شیرینیِ قند هم نه؛ شاید کمی دیدنِ آدمی که نمی‌شناسم اما دوستش دارم را می‌خواستم و حرف زدن‌ش راجبِ خودم و جای من کشف‌کردن حس و حالم و نوازش‌های بدونِ لمس قلبش برای قلبم را و چه حیف که همچین کسی را سراغ نداشتم" "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

"𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

آخ چی دیدم، انگار باید می‌دیدمش

فوروارد میزنم.

. . . هیس.. می‌شنوی؟

شب! شب، شب..

همون‌طور که سرت آروم گرفته روی بالشتِ همیشگی ، صدای تیک و تاک ساعت شده ریتم پلک زدنات ، و عطرِ سرد و گرم شب و پتوی ساکت مهتاب روی آسمونت پهن شده ، فکرت رو توی حصار گیر بنداز و کوچیک و کوچیک و کوچیکترش کن حلقهٔ دستاتُ دورش .. [ انقدری که جمع و جورش کنی .. ]

خب.. تونستی ؟

حالا اینو آروم‌تر ازم بشنو : [ به هیچ‌چیز فکر نکن ! ] جز روزی که گذشت و دیگه هیچوقتِ هیچوقتِ هیچوقت بر نمی‌گرده ؛ برای دیروز ، چه سناریویی رو چیدی و چه نقشی رو ایفا کردی؟ این نقش، چه‌چیز خوبی برای تو داشت و چه سایهٔ بدی رو روی قلبت انداخت؟