نمیشه باورم، که وقت رفتنه؛ تموم این سفر، بارش رو شونه‌ی منه…

…

با ذوالجناح گفتم، کجا انداختی جانِ حرم رو…؟

همه از خیمه ها بیرون دویدند؛ ولی سالار ِزینب را ندیدند...

…

پیراهَنت رو دستمه؛ دستم گرفته بوی گودال...

شمر تَنت رو پا که زد؛ گفتم دیگه بی‌سر نمیشی... حُسین! هرچی به‌هم می‌چینمت از این مرتب تر نمیشی...💔

…

وای از اونجایی که روضه‌خون می‌گفت: کوچه که باز کردن، اسب علی‌اکبر که رد می‌شد علی‌اکبر رو می‌زدنُ فرار می‌کردند... چون عباس بود! چون ابی‌عبدالله بود! ولی تو گودال... با هرچی داشتن می‌زدن! نمی‌ترسیدن چون دیگه کسی نبود از دور پیکر ارباب دورشون کنه...💔

…

گودال اگر چه جای زمین خوردنِ تو بود؛ اما شکست، بیشتر از پیکرت، دلِ زینب.

گودال پر از ناله شد، از هجومِ نامردان تو مانده‌ای و غربتِ آخرین نفس‌هایت...!