پیراهَنت رو دستمه؛ دستم گرفته بوی گودال...

شمر تَنت رو پا که زد؛ گفتم دیگه بی‌سر نمیشی... حُسین! هرچی به‌هم می‌چینمت از این مرتب تر نمیشی...💔

…

وای از اونجایی که روضه‌خون می‌گفت: کوچه که باز کردن، اسب علی‌اکبر که رد می‌شد علی‌اکبر رو می‌زدنُ فرار می‌کردند... چون عباس بود! چون ابی‌عبدالله بود! ولی تو گودال... با هرچی داشتن می‌زدن! نمی‌ترسیدن چون دیگه کسی نبود از دور پیکر ارباب دورشون کنه...💔

…

گودال اگر چه جای زمین خوردنِ تو بود؛ اما شکست، بیشتر از پیکرت، دلِ زینب.

گودال پر از ناله شد، از هجومِ نامردان تو مانده‌ای و غربتِ آخرین نفس‌هایت...!

افتادی و شن‌ها همه، بوسیدند خونت را دنیا نفهمید آن لحظه معنایِ دینت را...

در قتلگاه، خورشید هم سر به گریبان شد وقتی که پیکر تو میان نیزه‌ها افتاد...

حُسین..! شده خیره به وداعِ من و تو چشم رباب... خواندم از طرز نگاهش، که منم دل دارم..(:

ای کشته‌ی مظلومِ دشتِ تشنه‌ی کربلا با هر نفس، دل می‌سوزد از آن صحنه‌ها...

ولی فکر کن اون چیزی که تو ده شب می‌شنوی و طاقتشو نداری... حاصل صبح تا عصر یک روز بوده..! [وای از دلِ زینب]