آزادی ِ ممنوع پارت دوم دو سال پیش بود که با کلی تلاش و پیگیری توانستم اپلای دانشگاه سوربون را دریافت کنم.چمدان را بستم . مادر با همان نگرانی های مخصوص به خودش، ایستاده ، به در تکیه داده بود و پدر کنار پنجره داشت سیگار می‌کشید . از همان سیگار هایی که هر بار می‌گفت آخرین شان است . در فرودگاه خداحافظی تلخی داشتیم ، هیچ کدام موافق رفتنم نبودند . هواپیمای ایر فرانس که بر زمین نشست خبر نداشتم این سرزمین غریب ِ بیگانه ، چه خواب‌هایی برایم دیده است . آن روز ها پاریس عروس شهرها برایم مثل کارت پستالی زنده بود. خیابان های سنگفرش ، کافه های دودی ، خیابان عاشقانه ی شانزلیزه و صدای ویولون دوره گردها و باد پاییزی خیابان سن میشل که موهایم را به هم می‌ریخت و چقدر از این آزادی و رهایی لذت می‌بردم. فکر میکردم ، دارم به رویاهایم میرسم ولی رویاها، بعضی وقت ها ، آدم را در یک سلول سفید بیدار می کنند . دانشگاه سوربن با آن طاق های بلندِ گوتیک اش ، برایم مانند معبدی بود که قرار بود آدم جدیدی شوم . ولی این آدم همان قبلی بود ، اما با پوسته ای جدید. به محض رسیدن برای گرفتنِ پانسیون به بخش اداری دانشجویان ِخارجی ِ دانشگاه ، اقدام کردم . با توجه به میزان پولی که برای اقامت داشتم ، می‌توانستم پانسیونی در روستای نورماندی بگیرم. روستای نورماندی دوساعت تا پاریس فاصله داشت .جایی اصیل و بکر بود برای یک دانشجوی ادبیات . کسی که به دنبال سواحل رویایی و خانه های چوبی میگردد برای الهام گرفتن . پانسیون متعلق به پیرزن مهربانی به نام مادام راشل بود . ( پایان پارت دوم ) #داستان_عاشقانه_دنباله_دار

به کی بگم؟ 💔 #اللّٰهُمَ_عجِّل_لِوَلیّکَ_الفَرَج #سلام_یا_مهدی 🕊|@ham_kalam

نقآشِ پـــــــــاییز 🌾🧡😌 #حال_خوب 🕊|@ham_kalam

همه ی راه قرار نیس از اولش روشن باشه:)) #استمرار 🕊|@ham_kalam

😕

اممم در مورد موسیقی حرف زیاده ولی در کل اگه بخوام بگم ذهن رو هرز می کنه یعنی تمرکز و #کنترل_ذهن رو به شدت میاره پایین و پرخاشگری رو زیاد می کنه #ترک_عادت رو ببین گفتم چیکار کنی😊🎀