گفتم همیشه میگن‌ که باید تفاوت‌ها رو پذیرفت، اما -درباره‌ی رفاقت- من معتقدم که شباهت‌ها از هرچیز دیگه‌ای مهم‌ترن، هر رابطه‌ای اول وابسته به شباهت‌هاست، و فکر می‌کنم دربین تمام رفاقت‌های‌ عمیق و پایداری که من در طول‌زندگیم داشتم، غم‌های مشترک بودن که بیشتر از هرچیزی ما رو به هم وصل می‌کردن. عمیق‌ترین شباهت برای آدم‌ها، درد‌ها و غم‌های مشترکشونه. پرسید مثلا چه غم‌هایی؟ و من، دلیلی برای جواب دادن نمی‌دیدم.

-

[دیدی تهش چی شد؟]

-

هر دفعه از پشت این دیوار رد می‌شم، کلمه‌ی اسارت تو سرم زنگ می‌زنه.

قسم به رَد‌های رنج که آدمی بند بندِ وجودش در بندش است و چون سروی ستبر بر جریان زندگی ایستاده است و قسم به ما که نامه‌رسانِ این همه غم‌یم و در تاریخ نمی‌نویسند: "جانِ آدمی چه اندوهگین است" و قسم به لحظات که می‌زایند و می‌میرانند خنده‌ای که بر لبت و اندوهی که بر قلبت بود.

[بوی موندن می‌دادی.. نه خاطره‌بازی؛]

صبر می‌کنم هنوز.

در این دنیای بزرگ هیچ‌چیز غمگنانه‌تر از آدمی‌ نیست، که خودش را لابه‌لای لحظه‌هایِ پوچِ سیاه گم کرده باشد. -نانوشته

-