امشب فک کنم عواطفم به اوجش رسیده بود چون داشتم برا اینکه میخوایم از پیش ایلیا بریم و عمه‌ام زنگ زد دانشگاهمو تبریک گفت گریه میکردمم(:

بعضی وقتا حس میکنم ناخواسته دارم اون حسِ دوست‌نداشتنی بودنی که همیشه تجربه‌اش کردم رو باعث میشم دیگران هم تجربه‌اش کنن.

با اجازت میخوام یه طومار بنویسم تو چنلت "کاش میتونستم دوباره سرکلاس کنارت بشینم، کاش میتونستم دوباره صبح به صبح بیام تو راهرو کنار تو و بقیه دوستامون حرف بزنیم و به چاک دیوارای مدرسه ام بخندیم، کاش میشد دوباره هر زنگ تفریح با صدای زنگ براتون مسخره بازی دربیارم و با اصرارتون پاشیم بریم تو حیاط، کاش میتونستم یبار دیگم تجربه بلندبلند صحبت کردنای سر صبح زی‌زی و خندیدنای ریز ریز دم گوش همدیگه و داشته باشم، خیلی حیفه که همه اون مکان وجود داره اما ما آدماش حالا هرکدوممون یگوشه مشغول یه کار متفاوت و دور از همدیگه‌ایم و این حتی آخرش هم نیست، هنوز ممکنه تغییرات زیادی پیش رومون باشه و من فکر کنم هرروز قراره بیشتر و بیشتر دلتنگ تو و همه دوستامون بشم:)"

- night

-moon

Mood:

-

هفته اول دانشگاه: 😭😭😭😭😭😭 هفته دوم دانشگاه:💓✨🎀💅

استاد مرد❌ عمو✅