🔹صوت تدریس استاد حسینی نسب سال تحصیلی ۰۱-۱۴۰۰ کفایه یک #جلسه_هشتاد_دو تعبدی و توصلی تاریخ: ۵بهمن #کفایه #اصول #استاد_حسینی_نسب #اوامر

🔹صوت تدریس استاد حسینی نسب سال تحصیلی ۰۱-۱۴۰۰ کفایه یک #جلسه_هشتاد_سه تاریخ: ۶ بهمن #کفایه #اصول #استاد_حسینی_نسب #اوامر

#چکیده جلسه ۸۲ جلسه ششم #صیغه امر واجب تعبدی آن است که قصد قربت شرط صحت است و واجب توصلی آن است که قصد قربت شرط کمال است. مستحب نیز به تعبدی و توصلی تقسیم میشود و خواهیم گفت که در حرام هم این تقسیم هست. مثلا صلاة لیل ریائی باطل است ولی تطهیر دفعه سوم که مستحب توصلی است اگر با قصد قربت انجام ندهد مصلحت آن حاصل می‌شود فقط ثواب نمیبرد. اشکال سید اصفهانی: تعبیر آخوند در صدر بحث به «اطلاق هیأت» و «وجوب» تسامح دارد. دقیق‌تر این است که بگوییم «اطلاق ماده» و «واجب». منظور ما از ماده الف میم راء نیست، منظور متعلق آن امر است؛ یعنی نماز، روزه و ... . همچنین توصلی و تعبدی از تقسیمات واجب است نه وجوب. قصد قربت چیست؟ قصد قربت در مقابل ریا است. قصد قربت یعنی العمل یکون مضافا الی الله. فرق قصد قربت با اخلاص چیست؟ اخلاص اخص از قصد قربت است. ممکن است کسی قصد قربت داشته باشد اما اخلاص نداشته باشد. یعنی عمل مضاف الی الله است اما ممکن است داعی آن رسیدن به بهشت یا کمالات باشد. یعنی اگر داعی قصد قربت هم الله باشد اخلاص می‌آید. آنگاه قصد قربت انواعی دارد. یک نوع آن قصد امتثال است، یکی محبوبیت این عمل عند الله است و ... . اما در اصول بحث تعبدی و توصلی بر سر این است که برخی واجبات هستند که شک داریم تعبدی یا توصلی هستند مثل امر به معروف و نهی از منکر. نه دلیل خاص داریم که اگر قصد قربت نبود باطل است و نه دلیل خاص داریم که اگر قصد قربت هم نکند صحیح است. اصل تعبدی بودن است یا توصلی بودن؟ قدما در شک بین تعبدی و توصلی، اصل را بر توصلی بودن قرار می‌دادند. تا زمان سلطان العلما که در حاشیه معالم دو اشکال بر قدما گرفت. اشکال اول اینکه نمیشود اینجا به اطلاق تمسک کرد و دوم عدم قدرت عبد بر امتثال است. کسانی که این دو اشکال را جواب دادند قائل به اصل توصلی بودن شدند. کسانی که این اشکالات یا یکی از اینها را پذیرفتند قائل به اصل تعبدی بودن میشوند. #استاد_حسینی_نسب #اوامر

#چکیده جلسه ۸۳ جلسه هفتم #صیغه_امر ثانیها ما علم داریم که بعضی از واجبات تعبدی هستند. مثل نماز که در روایت حسین بن سعید دارد: «صلیت لیقال ما احسن صلاة فلان اذهبوا به الی النار». یکی سری واجبات هم توصلی هستند؛ چون مثلا راوی از امام سوال میکند که من فلان چیز را ریائاً تطهیر کردم و امام فرمود: لا بأس. یکسری هم هستند که هیچ روایتی از این دو خانواده در آن نیست. گفتیم تا سلطان العلما معروف بود که اگر دلیل بر تعبدی بودن نداشتیم اطلاق کلام اقتضای توصلی بودن را دارد. بعد دو اشکال می‌کند که بعدی‌ها در صدد پاسخ به آن آمدند. اشکال اول: قصد امر زمانی معنا دارد که امر وارد شده باشد. امر هم وقتی می‌آید که متعلقی در کار باشد، آنگاه اگر قرار باشد یکی از اجزای متعلق قصد قربت باشد دور پیش می‌آید. کی میتوانم قصد امر کنم؟ وقتی امر داشته باشید. کی امر خواهم داشت؟ وقتی متعلق امر را لحاظ کنید. توضیح ذلک: یک تقسیمات اولی واجب داریم یعنی تقسیمات خود واجب فارغ از امر آن؛ مثل نماز با رکوع و نماز بدون رکوع. تقسیمات ثانویه آن است که تصور آنها همراه با امر است؛ مثل نماز با قصد امتثال امر، نماز با قصد وجه امر، قصد تمییز مامور به از ماعدا و ... که تا امری نباشد معنا ندارد. سلطان العلما گفت در مورد همه تقسیمات ثانویه که یکی از آنها قصد امتثال امر است، تمسک به اطلاق کلامی صحیح نیست. چرا که تقیید خطاب (امر) به تقسیمات ثانویه ممکن نیست و اگر تقیید ممکن نباشد اطلاق گیری هم نمی‌توان کرد. چون تقابل بین اطلاق و تقیید، تقابل ملکه و عدم ملکه است. اما دلایل عدم امکان تقیید متعلق امر به تقسیمات ثانوی که یکی از آنها همین قصد امتثال امر است: یکی محذور مقام جعل و یکی محذور مقام امتثال. 1.محذور مقام جعل یعنی شارع نمیتواند جعل کند چون دور پیش می‌آید. وقتی میخواهد امر کند اول باید متعلق را در نظر بگیرد. تصور متعلق هم وابسته است به تصور قصد امتثال امر. بعد قصد امتثال امر زمانی معنا دارد که امری وجود داشته باشد. 2. ایراد دوم محذور مقام امتثال است چون عبد قدرت بر امتثال نخواهد داشت. عبد باید همان چیزی را که مولا به آن امرکرده بیاورد و إلا تشریع است. مولا هم به متعلق امر میکند که عبارت است از طبیعت صلاة [برای اینکه محذور مقام جعل حاصل نشود]. اینجا اگر عبد طبیعی صلاة را بیاورد می‌گویید امتثال نکرده است چون گفتید واجب تعبدی است و باید قصد امتثال می‌کرد. اگر طبیعی را با قصد قربت بیاورد، می‌گویید یک چیزی را آوردید که در متعلق امر مولا نیست و بدعت گذاشتید. به این اشکالات جوابهایی داده‌اند که آخوند آنها را بحث میکند اما مدعای خود آخوند این است که قصد قربت در متعلق امر اخذ نمی‌شود، با اطلاق و تقیید و خطاب هم بدست نمی‌آید. بلکه شرطیت قصد قربت را عقل می‌فهمد؛ یعنی وقتی روز قیامت کسی که نماز ریائی خوانده است را به نار می‌برند، عقل حکم میکند که پس قصد قربت شرط صحت نماز است. این حکم عقل از غیر مستقلات عقلی است. لذا قصد قربت در متعلق اخذ نمی‌شود تا خلف یا دور شود، و عبد هم باید با قصد قربت بیاورد و در عین حال هم بدعت نیست چون با حجت عقل این را اضافه می‌کند. #استاد_حسینی_نسب #اوامر

🔹صوت تدریس استاد حسینی نسب سال تحصیلی ۰۱-۱۴۰۰ کفایه یک #جلسه_هشتاد_چهار تاریخ: ۹ بهمن #کفایه #اصول #استاد_حسینی_نسب #اوامر

🔹صوت تدریس استاد حسینی نسب سال تحصیلی ۰۱-۱۴۰۰ کفایه یک #جلسه_هشتاد_پنج تاریخ: ۱۰ بهمن #کفایه #اصول #استاد_حسینی_نسب #اوامر

🔹صوت تدریس استاد حسینی نسب سال تحصیلی ۰۱-۱۴۰۰ کفایه یک #جلسه_هشتاد_شش تاریخ: ۱۱ بهمن #کفایه #اصول #استاد_حسینی_نسب #اوامر

سلام و ادب🌹 به مناسبت ارتحال مرجع عالیقدر و فقیه مجاهد آیت الله صافی گلپایگانی، امروز درس کفایه یک تعطیل خواهد بود.

اصلاحیه جلسه بعدی کفایه یک استاد حسینی نسب شنبه هفته آینده برقرار میشود.

#چکیده المبحث الخامس #اوامر #صیغه_امر بخش اول

🔹صوت تدریس استاد حسینی نسب سال تحصیلی ۰۱-۱۴۰۰ کفایه یک #جلسه_هشتاد_هفت تاریخ: ۱6 بهمن #کفایه #اصول #استاد_حسینی_نسب #اوامر

[ Audio file : 87.mp3 ] 🔹صوت تدریس استاد حسینی نسب سال تحصیلی ۰۱-۱۴۰۰ کفایه یک #جلسه_هشتاد_هشت تاریخ: ۱۷ بهمن #کفایه #اصول #استاد_حسینی_نسب #اوامر