. از صبح دارم این پیام را نگاه می‌کنم؛ با خودم فکر می‌کنم برای فردا چکاری ازم برمی‌آید. راهپیمایی امسال خیلی با همه سال‌ها فرق دارد. امسال جای خیلی‌ها توی این مسیر، سبز است. آدم‌هایی که فردا، ما تا می‌توانیم باید عوض جای خالی‌شان، قدم به جبهه حق اضافه کنیم. شاید قدری تسکین به دل‌های رنج دیده و مشت به دهان‌های آلوده باشد. نمی‌دانم فردا هم کتاب‌هایم را می‌برم یا نه. تکه‌های کوچک کاغذ با محتوای فلسطینی درست می‌کنم یا نه. سر میز تبیین می‌نشینم یا نه. اما یک چیز را اطمینان دارم. می‌خواهم تلفن بردارم و همه را برای فردا خبر کنم. خبر کنم بیایند به نیابت از قدم‌های بزرگی که جسم‌شان پر کشیده و روحشان تماشایمان می‌کند. #إنا‌علی‌العهد @koookhak

. «وَ قَلْبِی لِقَلْبِکُمْ سِلْمٌ وَ أَمْرِی لِأَمْرِکُمْ مُتَّبِعٌ وَ نُصْرَتِی لَکُمْ مُعَدَّهٌ حَتَّی یَأْذَنَ اللَّهُ لَکُمْ فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لَا مَعَ عَدُوِّکُمْ.» ‌ فرازی از زیارت اربعین ‌ #إنا‌علی‌العهد @koookhak

🌙 عید مبارک ‌ #هلالی‌که‌ندیدند ‌ @koookhak

. شماها در فکر باشید که اگر از این ضیافت درست بیرون آمدید آن وقت عید دارید. عید مال کسی است که در این ضیافت راه یافته باشد استفاده کرده باشد از این ضیافت. همان طوری که شهوات ظاهری را باید ترک بکند، از شهوات باطنی که بالاترین سد راه است برای انسان، باید از اینها جلوگیری کند. تمام این مفاسدی که در عالم حاصل می‌شود، برای این است که در این ضیافت وارد نشده‌اند یا اگر وارد شده‌اند استفاده نکرده‌اند. خطاب به همه مردم است، همه دعوت شدید به ضیافت الله، همه مهمان خدا هستید و مهمانی به ترک است. اگر ذره‌ای هوای نفس در انسان باشد، این به مهمانی وارد نشده است یا اگر وارد شده است استفاده نکرده است. تمام این جار و جنجالهایی که در دنیا می‌بینید برای این است که استفاده از این ضیافت نکرده‌اند، در این مهمانی وارد نشده‌اند، دعوت خدا را قبول نکرده‌اند. کوشش کنید که این دعوت را لبیک بگویید، راه به شما بدهند در اینجا و اگر چنانچه راه یافتید مسائل حل است. اینکه مسائل ما حل نمی‌شود، برای اینکه در ضیافت خداوارد نشده‌ایم. در ماه رمضان اصلاً، وارد نشده‌ایم؛ یک ترک اکل و شربی کردیم، لکن آن که باید بشود نشده است. اگر هواهای نفسانی بگذارد، انسان به حسب فطرت الهی است، فطرت، فطرت الله است، همه هم توجه دارند به او، لکن این توجه به دنیا که توجه ثانوی است و اعوجاجی است، این جلوگیری می‌کند از آن مسائلی که باید باشد. اگر می‌بینید در دنیا جنگ و جدال است و در بین شما هم - خدای نخواسته - نمونه‌اش هست، بدانید که در این ضیافت وارد نشدید، ماه رمضان را ادراک نکردید. اقبال کرده است به شما ماه رمضان: اقْبَلَ عَلیکُمْ شَهْرُ الله‌ اما شما او را ردش کردید، پس زدید. بخشی از پیام امام روح‌الله زمان: صبح 27 اردیبهشت 1367 / 1 شوال 1408 مکان: تهران، حسینیه جماران موضوع: ابعاد معنوی ضیافت الله مناسبت: عید سعید فطر @koookhak

. ‌ گلبرگ‌های جمهوریت ‌ ما فرزندان همان امامی هستیم که گفت؛ جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم‌تر نه یک کلمه بیش‌تر. برای خوش‌آمد این دسته و آن جناح هم نگفت. اعتقاد قلبی‌اش بود که مردم محور حکومت اسلامی هستند. درست مثل نگاهی که رهبری به مردم دارد؛ چه پای سیاست وسط باشد چه اقتصاد چه فرهنگ. ‌ همین اعتقاد داشتن به مردم بود که سال ۱۴۰۰ ما را کشاند وسط میدان. چادر سر کردیم و راه افتادیم توی کوچه و خیابان‌های شهر تا مردم را بیاوریم پای حق مسلم‌شان. حقی که دشمن خارجی یک جور فضا را علیه‌اش بحرانی کرده بود و دوست نادان داخلی یک جور دیگر. چهل روز نشستیم به گفت‌وگو؛ از نقش مردم، دسیسه دشمن، جمهوریت و مشارکت گفتیم. کی و کجا آن‌قدر، رشد می‌گذارد توی دامن آدم. اصلا جمهوریت خودش یک پا خدمات متقابل است. تو به عنوان عضوی از جامعه به تکاپو می‌افتی تا انتخاب کنی و حکومت اسلامی هم با حرکت و تلاش تو، گل از گل‌اش می‌شکفد، نو نوارتر می‌شود. ‌ بی‌خود نبود که امام گفت: «۱۲فروردین نخستین روز حکومت‌الله است.» روزی که جمهوریتی مامور به اجرای امر الهی و گسترش دین‌اش روی زمین می‌شوند برایش قیام می‌کنند؛ قیام‌لله. ‌ ما مادران میدان جمهوری هم نیت‌مان را گذاشتیم قیام‌لله و چه کسی بهتر از فاطمه زهرا سلام الله علیها بود که بهش اقتدا کنیم و برویم جلو. نذری بپزیم، دعا بخوانیم، جلسه بگذاریم، بروشور درست کنیم تا اندکی گرد و غبارها از جلوی چشم مردم کنار برود، مسیر درست از غلط بهتر معلوم شود. مردمی که دلمان نیامد حتی روز رونمایی کتاب هم قیدشان را بزنیم. نمی خواستیم خودمان تنهایی پرده از قاب کتاب، برداریم. جمع شدیم و این‌بار جمهوریت را ریختیم توی گل‌برگ‌های گل. دانه دانه برگ‌های گل را جدا کردیم و آدم‌ها به صف شدند تا گلبرگ‌ها را بچسبانند روی ماکت رونمایی کتاب. بعد استامپ آوردیم و جای امضا، هرکس یک اثرانگشت گذاشت پای ماکت‌. انگشت‌ها اثرش را روی صفحه می‌گذاشت و ما دم پایانی روضه‌های مقاومت‌مان را زمزمه می‌کردیم. ‌ ما، مادرانِ روضه‌یِ پربرکتِ توایم ما، باغبانِ انقلاب و نهضتِ توایم ‌ با روضه‌های خانگی ما جان گرفته‌ایم رزقِ دعا و گریه و ایمان گرفته‌ایم ‌ از غصه‌ی دوری تو بر لب رسیده جان عجل علی ظهورک یا صاحب‌الزمان ‌ قطره به قطره دست یکدیگر گرفته‌ایم دریا شدیم و موج و طوفان آفریده‌ایم ‌ هر گوشه‌ی دنیا اگر صحرای کربلاست راه خمینی، راه سرخ کربلای ماست ‌ از غصه‌ی دوری تو بر لب رسیده جان عجل علی ظهورک یا صاحب‌الزمان ‌ آقا! من و اهلِ مرا، ثابت‌قدم بدار در یاریِ دین تو و در فتنه و غبار ‌ دست من و دامان تو، ای منجی بشر! در زمره‌ی یاران خود، نام مرا ببر . ‌ #مادران_میدان_جمهوری #روز_جمهوری_اسلامی @koookhak

🎥گفت‌وگو با مریم برزویی؛ نویسنده کتاب «مادران میدان جمهوری» در برنامۀ گفتگوی سیمای خراسان رضوی به مناسبت ۱۲ فروردین، روز جمهوری اسلامی ایران 🇮🇷 🚩 به کانال #واحد_خواهران_حسینیه_هنر_سبزوار بپیوندید: 🆔 @hhonarkh

. دیالوگ آقای قاضی در سریال امشب آقای قاضی: آقای قاضی: جعفر! جعفر! من یه روز، یه روز، احساس کنم از سر وظیفه اومدم نشستم اینجا، دیگه نمیام. من وقتی می‌شینم پشت این میز، باید بهم کیف بده، باید بهم لذت بده. کارت رو با لذت انجام بده برادر! . پ_ن: واقعیت همینه! اگه مبتلا نباشیم به کاری که انجام میدیم، صرف وظیفه‌محوری، بدجور ضربه فنی‌مون می‌کنه. @koookhak

. 🇵🇸 می‌ایستم جلوی رگال لباس‌های نوزادی. سرهمی سفید با قلب‌های قرمز کوچک، بدجور دلم را برده. حتما خیلی به دخترک یک ماهه می‌آید. جلو می‌روم تا قلب‌هایش را از نزدیک لمس کنم. همین که دست می‌گذارم روی لباس، یک دفعه انگار آتش افتاده باشد به جانم. گر می‌گیرم. صدای گریه بلندی می‌پیچد توی گوشم. پاچه‌های لباس گره می‌خورد به هم. قلب‌های قرمزش رنگ می‌بازد. لباس، سفید می‌شود. سفید یک دست، درست مثل کفن. دستم را پس می‌کشم و عقب می‌ایستم. هنوز صدای گریه توی سرم می‌دود و لحظه‌ای آرام نمی‌گیرد. #مرگ‌بر‌حقوق‌بی‌بشر #روز‌کودک‌فلسطینی @koookhak

. درون ما ز تو‌ یک دم نمی‌شود خالی... ‌ #آقای‌همسایه @koookhak

. از زیباترین مخلوقات خدا که به راحتی می‌شود توی بالکن کوچک خانه نگه داری، همین یاس رازقی‌ست. غنچه‌هایش که باز می‌شود، تمام خانه را بغل می‌کند. یک عطر شیرین گرم؛ نه آن گرمی که جانت را بسوزاند، گرمایی از جنس آفتاب ظهر زمستان که پناهت می‌دهد. ‌ امروز کنار بال و پر باز کردن این غنچه‌ها وارد سال جدیدی از زندگی‌ام شدم.به قول سهراب، گاه با خوشه‌ای از عطر گل یاس، زندگی باید کرد. ‌ @koookhak