جهانی بود و آنی بود و بویی، جستجویی بود و گیسویی جهان را آن به آن در جستجوی گیسویش بوییدم و رفتم...

۱

این، داستان عهد است. عهدی قدیمی. که مپندار در کربلای عراق پایان یافته است. این، داستان عهد است؛ عهدی قدیمی. قدیمی و پاینده. آنقدر که از قدیمی‌ترین خاطرات فرزند انسان قدیمی‌تر است. و از دورترین آرزوهایش، پاینده‌تر. این، داستانِ عهد است. عهدی پذیرفته شده. که عالم را دو نیمه کرد: عهدشناسان و عهدشکنان. آن کس که عهد شکست، از دنیا نیز خیری نخواهد دید؛ چنان که ندیدند. و آن کس که تصمیم به پاسداری از عهد دارد، دنیا برای او مجلس ذکر است. در محضر حسین. پس به هرچه بنگرد، حسین را در او بیند؛ و به هرچه بیندیشد، حسین را در او شناسد. و بر این حالت باشد تا قیامِ قائم. و برپایی حکومتِ حسین. بسم الله الرحمن الرحیم ...أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَ الرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًا؟

امشب دلی رو لرزوندم و تمام خوشی‌های عالم به یک لحظه لرزوندن دلی نمی‌ارزه... از صاحب دل معذرت می‌خوام. به حق صاحبِ تمام دل‌ها...

ایشالا خدا به همتون یه داداش بده که قبولتون داشته باشه بعد شاید یه درصد بتونین مثل من کیف زندگیو ببرین 😊

در حضور من از یکی از فیلسوفان درباره‌ی پدید آمدن عشق سوال شد، گفت: نخستین کسی که عشق ورزید، خدای متعال بود. ابوالحسن دیلمی، «عطف الالف المالوف علی اللام المعطوف»، صفحه ۲۸

واقعیت اینه که خدا کارهای سخت رو روی دوش آدما نمیذاره، آدما رو برای به دوش کشیدن اون کارها انتخاب می‌کنه... پ.ن: وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِن قَبْلُ وَمِن ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺍﺳﺤﺎﻕ ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺗﮏ ﺗﻜﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻧﻮﺡ ﻛﻤﮏ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺩﺳﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ: ﺩﺍﻭﻭﺩ، ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ، ﺍﻳﻮﺏ، ﻳﻮﺳﻒ، ﻣﻮﺳﻲ ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ. ﺑﻠﻪ، ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﻜﺎﺭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻲ ﺩﻫﻴﻢ. وَزَكَرِيَّا وَيَحْيَىٰ وَعِيسَىٰ وَإِلْيَاسَ كُلٌّ مِّنَ الصَّالِحِينَ ﺩﺳﺖ ﺯﻛﺮﻳﺎ، ﻳﺤﻴﻲ، ﻋﻴﺴﻲ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﺱ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺟﺰﻭِ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ. وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ، ﻳَﺴَﻊ، ﻳﻮﻧﺲ ﻭ ﻟﻮﻁ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﮕﻲ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮی ﺩﺍﺩﻳﻢ وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ وَإِخْوَانِهِمْ وَ «اجْتَبَيْنَاهُمْ» وَهَدَيْنَاهُمْ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮی ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻳﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺳﻮﻗﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻳﻢ. (آل عمران/۸۴-۸۷)