این روزها احساس می‌کنم گالیورم. غول دنیای نویسندگی و کوتولهٔ جهان فلسفه. دست‌هایم برای نوشتن زیادی زمخت است و ذهنم برای تحلیل‌های فلسفی زیادی کوچک. من جایی این وسط ایستاده‌ام. بین دروازهٔ دو دنیا. و هیچ‌کدامشان به درون خود راهم نمی‌دهند. این روزها دارم به این فکر می‌کنم که دنیای خودم را بسازم. جایی که هم فلسفه باشد و هم روایت. یک‌جور «فلسفهٔ روایی». تا قبل از این، سر کلاس‌هایم اینطور بودم که روایت را به استدلال سنجاق می‌کردم. الان اما به این فکر می‌کنم که باید فلسفه و روایت را در هم بپیچم و به یک آلیاژ تازه برسم. طوری که همان بحث فلسفی، روایت هم باشد. شاید روایتی که شخصیت‌هایش به جای آدم‌ها، مفاهیم و تئوری‌ها باشند. ممکن است جهانم، از سوی هر دو جهان همسایه مورد هجوم قرار بگیرد. ممکن است پیش از ساخته شدن، از هم بپاشد. من اما از اینکه برای ساختنش وقت می‌گذارم، فکر می‌کنم، و شب را از روز نمی‌شناسم، خیلی خیلی خوشحالم. می‌دانم جهانم اگر پا بگیرد، برای هر دو دنیای مجاور، سوغات‌ها به همراه خواهد داشت. چیزهایی که اهالی هیچ‌کدام از آن دو دنیا تا به حال مثلش را ندیده باشند.

راه را باید رفت... @hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف

حامد می‌گوید: «بت ما شکست.» قبلش گفته بود: «خامنه‌ای هم سرباز خدا است» و من گفته بودم: «خامنه‌ای برای من خود خدا بود حامد. حس بنده‌ای رو دارم که خداش مرده.» بعد حامد گفت: «بت ما شکست.» تو بت من بودی آقا. بتی که هیچ‌جوره توی دودوتاچهارتاها نمی‌توانستم بگذارمش کنار. حاج قاسم که رفت، علامه که رفت، سید ابراهیم و سید حسن که رفتند، همه می‌گفتند تو هستی. بعد من دلم می‌لرزید که اگر تو هم بروی چی؟ پارسال همین روزها بود که نشسته بودی توی حسینیه. که خم شدم سمت صندلی‌ات. چشم‌هایت قشنگ بود. خنده‌ات جان داشت. اما انگار روحت را توی آن بدنِ حادثه‌ها از سر گذرانده، به سختی نگه داشته بودی. وقتی نوبتم تمام شد، نشستم آخر جمعیت و از خودم پرسیدم اگر تو نباشی چی؟ دوست ندارم بهش فکر کنم اما می‌دانم که وقتش رسیده بود. شبکه پویا سرود می‌خواند: «پسراتو بِـ بیـــــن». تو خیلی بت‌ها را برای ما شکسته بودی. وقتش رسیده بود بتی که از خودت ساخته بودیم را هم برایمان بشکنی. حالا بچه‌هایت را ببین آقا. وقتی پیش حضرت گزارش می‌دهی، با دل قرص، دست‌پرورده‌هایت را نشان بده. بپرس برای سپاهشان، سرباز نمی‌خواهند. می‌دانم بعد از این برایت زیاد گریه می‌کنم. بعد از هر نماز جماعتی که کسی تکبیر بگوید. هر بار که نگاهم به طبقهٔ کتاب‌هایت بیفتد. هر وقت سر یکی از کلاس‌هایم گریزی به طرح کلی بزنم... . این را هم می‌دانم که بعد از هر گریه، سرم را بلند می‌گیرم و می‌روم سر پستم. دنیا بعد از تو چیزی ندارد که بخواهد از من دل ببرد. می‌روم سر پستم، به عشق رسیدن به خودت. تو خدا نبودی آقا، ولی به قول آقای جهاندار، ناخدای خوبی بودی. ما را سوار کشتی حماسه‌ات کن و ببر؛ قبل از آنکه دریای غمت، غرقمان کند.

اندیشهٔ آقا حماسه دارد و رفتن آقا غم. برای اینکه در غم نبودنش غرق نشویم، باید دست بیندازیم به دامان اندیشه‌اش. این دو کتابچهٔ کوتاه، دو میراث است برای این روزهای ما. در اولی، آقا دست ما را می‌گذارد در دست خدایی که ازش قدرت می‌گرفت. خدایی که فقط گوشهٔ محراب نیست؛ خدایی که وسط زندگی ایستاده تا دست آدم‌ها را، و جامعهٔ آدم‌ها را بگیرد و حرکت بدهد. در کتابچهٔ دوم، آقا نشان می‌دهد که چطور انقلاب اسلامی یک اتفاق نبود. یک ضرورت جهانی بود. و نقطهٔ اوج یک نبرد. و اینکه چرا انقلاب قرار نیست شکست بخورد. کتاب اول تکیه‌گاه جدیدی برای ما که تکیه‌گاهمان آقا بود معرفی می‌کند و کتاب دوم، نسبت به آیندهٔ اجتماعی‌مان، به ما که نگرانیم، امید می‌دهد. نسخهٔ رایگان هر دو کتاب در سایت صهبا هست. https://sahba.ir/%da%af%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%b1/

توی این شب‌هایی که طول کشیده تا ما خودمان را جمع و جور کنیم، اینجا از همان روز شهادت آقا، بچه‌ها تا دو و سهٔ نصفه‌شب کار می‌کنند و نمی‌روند خانه. اینترنت ملی قطع‌و‌وصل می‌شود، نزدیک دفتر را با موشک زده‌اند، افطاری را می‌روند موکب آن طرف خیابان که لقمهٔ نان و پنیر می‌دهد، ولی کار را زمین نمی‌گذارند. افکارسنجی‌های صداسیما را گیر می‌آورند. سوال‌هایی که توی ذهن مردم هست و کم‌کم دارد می‌آید بالا را لیست می‌کنند. استاد می‌آورند و لایو می‌گیرند و سرخط خبری تولید می‌کنند؛ ... . بچه‌ها می‌دانند که موشک حماسه، سوخت می‌خواهد. سوختش، جواب‌های درست و حسابی، به سوال‌های جدی است. بدون داشتن جواب‌های محکم، شک مثل خوره می‌افتد به جان احساسات و از درون آن را پوک می‌کند. پر بیراه هم فکر نمی‌کنند. ظرفیت لایو‌ها تکمیل می‌شود، خبرها توی یک شب تا صبح دویست‌هزارتا ویو می‌خورد، شخصیت‌ها به چیزهایی که توی جلساتمان گفته می‌شود واکنش‌های مختلف می‌دهند، ... . آن وسط‌ها من هم موشی توی آبگوشتشان می‌اندازم و چیزهای تکه‌پاره‌ای که دربارهٔ روایت بلدم را به کارهایشان وصله می‌کنم. اینجا انگار هنوز آقا شهید نشده، انگار ستاد انتخابات است، یا شب عملیات. اینجا ظهور دور نیست؛ هیچ بعید نمی‌دانیم همین پس‌فردا باشد، یا حتی همین امشب. https://eitaa.com/maab_iki

اول خواستیم لیستی از شبهات درست کنیم و بگردیم ببینیم توی صحبت‌های امام و آقا، یا لابه‌لای کتاب‌های حاج‌آقا، چه جواب‌هایی برایشان پیدا می‌کنیم. وقتی توی کانال‌ها دنبال سوال می‌گشتیم، دیدیم بچه‌های انقلاب بیشتر از اینکه سوال‌های بی‌پاسخ داشته باشند، دنبال یک روایت درست از انقلابند. می‌خواهند ببینند ما چه‌مان شد که یک‌دفعه زدیم زیر میز و گفتیم می‌خواهیم تیم جدا بدهیم؟ بعد که تیم جدا دادیم، توی لیگ کله‌گنده‌ها بردیم یا باختیم؟ گیرم تا یک جاهایی برده باشیم، بعد شهادت حاج قاسم، نیفتادیم روی دور باخت؟ حالا که مربی را زده‌اند، بازی تمام است دیگر، نه؟ این شد که ماژیک‌های خشک‌شده را انداختیم دور. ماژیک نو خریدیم و افتادیم به جان تختهٔ درب و داغان. از توی صحبت‌های آقا، کلان روایت انقلاب را آنقدر که فعلا کارمان را راه بیندازد، در آوردیم. بعد سوال‌های به ظاهر بی‌ربطی را که یکی به خبرگان می‌خورد و یکی به اختیارات ولی فقیه و یکی به فلسفه جنگ، زیر پرچم این کلان‌روایت از نو جواب دادیم. جوابی که با بخش‌های دیگر روایتمان بسازد. یک جاهایی را هم که برایمان مبهم بود، مهمان دعوت کردیم و ازش خواستیم توضیح بدهد. بچه‌های دانشجو دارند کم‌کم پیام می‌دهند و برای سوال‌هایشان جواب می‌خواهند. بهشان می‌گویم: ما منتظریم. مرد این میدان ما هستیم برای شما :)

🎥 #کلیپ_ویژه| کدام قله؟ کدام پیروزی؟ 🔰 کدام پیروزی ارزش شهادت آقا را دارد؟ 🔰 بعد از حاج قاسم، در شیب سقوط نیفتادیم؟ 🔰 چطور بشود جنگ را برده‌ایم؟ 🎙حجت الاسلام دکتر مهدی مشکی‌باف؛ استاد جامعه‌شناسی سیاسی 📣 با انتشار محتوا، در این #جهاد سهیم باشید. #جنگ #رهبر_شهید #انقلاب_اسلامی #سید_علی_خامنه_ای 🔆به [جنگِ اکنون] بپیوندید 👇 https://eitaa.com/JangeAknoon

توی مخاطب‌هایم سرچ کردم: «مُژدَوا». مژدوا، اصفهانی‌شدهٔ مجتبی است. مجتبی اسم سخت‌تلفظی است. به خاطر ج و ت و ب که مخرجشان نزدیک به هم است. بعضی‌ها مشتبی هم گفته‌اند. پیرزن بی‌دندانی توی محله بود که به مجتبی فاتحی، هم‌بازی خجالتی‌مان که یک‌بار سنگ پرت کرد و خورد توی چانهٔ امیر، می‌گفت «مُشبابا». آقا توی طرح کلی می‌گوید مجتبی یعنی برگزیده. یک جور برگزیدن خاص. زبده‌گزین کردن. گشتن بین یک سری آدم و انتخاب یکی‌شان که شانه‌هایش توان به دوش کشیدن بارهای بزرگ را دارد. برای همین خدا رسولانش را «یجتبی» می‌کند. حس می‌کنم توی «مژدوا»، غیر از آن برگزیدگی، یک جور حس مژده‌دادن هم هست. توی مخاطب‌هایم سرچ می‌کنم: «مژدوا». چیزی نمی‌آورد. می‌نویسم: «مشتبی». می‌نویسم: «مجتبی». سه تا مجتبی برایم پیدا می‌کند. یعنی کل مجتبی‌هایی که در دنیا می‌شناسم سه تا هستند؟ مژدوا فاتحی و مژدوا نواب صفوی را هم اضافه می‌کنم. باز هم کم است. دلم مژدواهای بیشتری می‌خواهد. این روزها که اعصاب آدم دائم بالا و پایین می‌شود، دلم مژده می‌خواهد. حاضرم حتی بالایش مژدگانی هم بدهم. یک غزلی هست که منسوبش کرده‌اند به حافظ و توی بعضی از نسخه‌های دیوان نیست. این‌طور شروع می‌شود: مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید که ز انفاس خوشش بوی کسی می‌آید

ساختمان خبرگان را که زدند، من با موتور، یک دقیقه باهاش فاصله داشتم. فلکه بستنی را که زدند، سه دقیقه. صفائیه را که زدند، هفت. این روزها چشم باز کردم و دیدم وسط اتفاقاتم. ما هنری‌ها سخت آبمان با رسانه‌ای‌ها توی یک جوب می‌رود. رسانه‌ای‌ها مرد سرعتند. اگر اتفاق را بتوانند توی دو ثانیه تبدیل به اثر کنند، راه به ثانیهٔ سوم نمی‌دهند. ما هنری‌ها اما باید بنشینیم؛ این نقطه‌ویرگول را شصت‌بار با ویرگول عوض کنیم و ببینیم کدامش به جمله می‌آید. حالا من زده‌ام توی کار رسانه. به علی مهمان پیشنهاد می‌دهم، با ابوالفضل سوال‌هایی که قرار است از مهمان بپرسیم را چک می‌کنم، می‌روم جلوی دوربین تحلیل شرایط جنگ می‌گویم، می‌آیم پشت صحنه، گزارش خبری می‌نویسم. از برنامه، تایم‌کد برای کلیپ در می‌آورم... . دیروز به عکس آقا گفتم: «ببین چه به روزم آوردی؟» گفتم و شعر اول کتاب را برایش خواندم: «چمران دل‌بریده از این عالم / از حال و روز غاده خبر داری؟» امروز به سرم زد که نکند خودم را تا خرخره توی کار غرق کرده‌ام که یادم نیفتد او رفته؟ دیدم که نه. من از ۴۰۱ فهمیده بودم او قرار است برود. وقتی آقای عابدینی می‌گفت فلسفهٔ غیبت این است که آدم بتواند به حرف امامی که با چشم نمی‌تواند ببیندش گوش کند، فهمیدم یکی از همین روزها آقا هم باید برود. یک جلد از کتابم توی کتابخانه‌اش بود. نمی‌دانم خوانده بودش یا نه. اگر خوانده بود، نمی‌دانم صفحهٔ اولش چیزی نوشته بود یا نه. مهم نیست. خیلی از شعرها را توی خواب برایش خوانده بودم. دستم به بازکردن کتابم نمی‌رود. آن دیوانگی‌ها مال روزگاری بود که هنوز سید علی نفس می‌کشید. فلکهٔ بستنی را که زدند، شیشه‌های دفتر لرزید. آمدم فرار کنم. در عوض ایستادم و نگاه کردم. بچه‌های دفتر همه جوانند. به پیرمردها حسودی‌ام می‌شود. زودتر می‌روند دیدنش.

وطن در دل آدمی باید باشد🇮🇷 میدان ونک تهران @sedgraph ✨

خدایا، یعنی یه روز میتونم این «ت» رو بردارم؟ دلم آسمون می‌خواد، زمین که جای پر زدن نیست آسمونم مال عاشقاس عزیزم مال من نیست...

-دروغگو سگه. سگم دشمن خدا است. این یکی از جمله‌هایی است که از باباعظیمی توی ذهنم مانده. باباعظیمی از آن بابابزرگ‌هایی بود که با کت‌شلوار سوپر مارکت می‌روند، کفش‌هایشان همیشه واکس‌خورده است، و قیافه‌شان را اگر ببینی، راحت با صدای ویگن سینک می‌شود. بابا عظیمی سیگار می‌کشید، قرص زیرزبانیِ قلب می‌خورد و از آخوندها خوشش نمی‌آمد. بچه که بودم با هم جشن دو نفره می‌گرفتیم. از سوپرمارکتِ زیتون، نان ساندویچی و خیارشور می‌خریدیم؛ من سفره می‌انداختم؛ بابا عظیمی نیمرو درست می‌کرد و ذرت بو می‌داد. بعد هم از توی سامسونتش ویدیو‌یی در می‌آورد و می‌گذاشت توی دستگاه. چندتا فیلم بیشتر نداشت: گلادیاتور، سامسون و دلیله، از نسل آفتاب. فیلم که تمام می‌شد، با هم نوار «الههٔ ناز» گوش می‌کردیم و او برایم داستانش را تعریف می‌کرد. می‌گفت ماجرای پدری است که با خانواده‌اش رفته شمال کنار دریا و دخترش را فرستاده که با بچه‌ها بازی کند. بعد از یکی دو ساعت که از دخترش خبری نمی‌شود سراغ ازش می‌گیرد و می‌بیند که توی دریا غرق شده. قصه‌های باباعظیمی آن بخشی از کودکی من بود که مرا به غم‌های بزرگسالی وصل می‌کرد. بابا عظیمی با آخوندها خوب نبود. می‌گفت این چیزهایی که می‌گویند را از خودشان در می‌آورند. یک درصد هم تصور نمی‌کرد من بزرگ که شدم، آخوند بشوم. ولی من حالا آخوندهایی را می‌شناسم که شاید وقتی باباعظیمی سکته کرد، تازه طلبه شده بودند اما اگر می‌شناختشان، توی جشن‌های دونفره دعوتشان می‌کرد. یکی از این آخوندها، آقای جوان آراسته است. دیشب با مبنایی‌های قم جمع شدیم توی میدان مفید و دربارهٔ روزهای بعد از جنگ حرف زدیم. دربارهٔ اینکه آدم‌ها را بیشتر از آنکه بخواهیم قانع کنیم، باید بفهمیم. که توی هر رابطه‌ای نقطهٔ پذیرش آنجا است که آدم‌ها خیرخواه همند و این خیرخواهی را می‌فهمند. شب توی راهپیمایی، خود آقای جوان، وسط شلوغی‌ها دو سه بار آمد سر کالسکهٔ زینب را گرفت تا از روی جدول ردش کنیم. من خجالت کشیدم؛ دلم غنج رفت و رفتم تا نزدیکی‌های نقطهٔ پذیرش. دلم خواست بروم بالای سر باباعظیمی که توی خیالم، دارد لباس‌های اتوخورده‌اش را آویزان می‌کند و گوشهٔ کتش را بکشم و بگویم من یک دوست آخوند دارم که بلد است آدم‌ها را بشنود. که آخوندها همهٔ چیزهایی که می‌گویند را از خودشان در نیاورده‌اند. بعضی‌هایش راستی‌راستی از یک جای دیگر آمده. یادم افتاد که او حتما حالا تمام این چیزها را می‌داند. باباعظیمی، یازده سالم که بود، رفت. نمی‌دانم آن لحظه‌های آخر یاد من افتاده بود یا نه. نمی‌دانم هیچ‌وقت فهمید که چطور دارد با همان ساندویچ‌های نیمرو، یک‌تنه دنیایم را می‌سازد یا نه. دیشب خیلی اتفاقی یادش افتادم. قدیمی‌ها می‌گویند یاد مرده که می‌افتید، یعنی نیازمند خیرات است. اگر به دلتان افتاد و برای عزیزهای به رحمت خدا رفته‌تان صلواتی فرستادید و فاتحه‌ای خواندید، از خدا بخواهید باباعظیمی من را هم یک‌جایی زیر سایهٔ مهربانی‌اش جا بدهد.