♨️ #تبت ؛ #تحول_بنیادین_تربیتی معلمی؟ دانشجویی؟ پدر یا مادری؟ دغدغه تربیتی داری؟ پس بیا تو کانال ، بیا که خوب اومدی👌😊 💯 ➡️ @TBDTVT ⬅️ 🔺🔻🔺 برا ✌️ نفر بفرست 🔻🔺🔻 💡تعلیم و تربیت، #مسأله‌ی_اول در نظام ماست. در بلند مدت، #هیچ_چیز به اندازه‌ی #تعلیم_و_تربیت اهمیت ندارد. رهبر شهید حکیم انقلاب

معلمان عزیز ایران زمین سلام 😍 امروز، در روز معلم، دل‌هایمان به یاد شما روشن‌تر می‌تپد؛ شما که ادامه‌دهندگان رسالت پیامبران هستید. آن‌گاه که پیامبر اعظم فرمودند «اِنّی بُعِثتُ مُعَلِّماً»، چراغی برای همیشه تاریخ روشن شد؛ چراغی که امروز در دست شماست. شما معلمان عزیز، با ایمان، عشق، و صبوری، راه دانایی را برای نسل‌ها هموار می‌کنید و بنای تمدنی را می‌سازید که ایران را سربلند، آباد و انسانی‌تر می‌خواهد. هر روز که در کلاس می‌ایستید، نه‌فقط درس، که امید، منش، و آینده می‌آفرینید. شما معماران بی‌ادعای فردایید؛ کسانی که آجر به آجر، تمدن علمی و فرهنگی این سرزمین را می‌چینند و به انسان‌ها می‌آموزند چگونه روشن‌تر بیندیشند و شریف‌تر زندگی کنند. روزتان مبارک، ای حاملان رسالت تعلیم؛ ای کسانی که بودن‌تان، مثل آفتاب، بی‌هیاهو اما بی‌بدیل است. خداوند قوت‌تان دهد و برکت راهتان را افزون کند. با احترام زینب ایزدیان 🗓۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ _✨🌺✨_____ کانال لذت یادگیری: 🌐https://eitaa.com/learning_enjoyable #یادگیرنده_مادام_العمر 🍃 .

. دانشجو معلمانِ جان سلام✋؛ امروز که در آستانه پوشیدن لباس پرافتخار معلمی هستید، بیش از هر زمان دیگری به یاد این کلام نورانی پیامبر رحمت (ص) می‌افتم که فرمود: «اِنّی بُعِثتُ مُعَلِّماً». این یعنی مسیری که شما برگزیده‌اید، ادامه همان راهی است که بزرگ‌ترینِ انسان‌ها برای هدایت بشر پیموده‌اند. معلمی صرفاً یک شغل نیست؛ یک «رسالت» است؛ رسالتی آمیخته با ایمان، عشق، صبر و آگاهی. شما قرار است در کلاس‌های فردای این سرزمین، در دل و جان دانش‌آموزان، بذر امید، تفکر نقاد، مسئولیت‌پذیری و اخلاق را بکارید؛ همان بذرهایی که ریشه‌های ایران عزیز را استوارتر و شاخه‌های آن را پربارتر می‌کند. هر کلمه‌ای که در کلاس درس بر زبان می‌آورید، می‌تواند خشتی باشد در بنای تمدن نوین اسلامی–ایرانی؛ تمدنی که بر پایه علم، معنویت، عدالت، کرامت انسانی و پیشرفت بنا می‌شود. شما معلمان آینده، معمارانِ آرام و بی‌ادعای این بنا هستید. شاید گاهی خستگی راه بر شانه‌هایتان سنگینی کند، اما بدانید هر دانش‌آموزی که راهش را پیدا می‌کند، هر ذهنی که از جهل به آگاهی می‌رسد، و هر قلبی که با انسانیت و ایمان آشنا می‌شود، بخشی از این تمدن را روشن‌تر می‌کند. به خودتان، به راهی که انتخاب کرده‌اید و به تأثیر عمیقی که بر آینده این سرزمین می‌گذارید، ایمان داشته باشید. دوستدار شما😍 ✍زینب ایزدیان 🗓۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ ___✨🌺✨_______ کانال لذت یادگیری: 🌐https://eitaa.com/learning_enjoyable #یادگیرنده_مادام_العمر 🍃 .

👩‍🏫👩‍💻 **به شکرانه روز معلم** خداوند را صمیمانه سپاسگزارم که در مسیر شیرین و مسئولیت‌بار معلمی، فرصت هم‌نشینی و هم‌زیستی با *دانشجومعلمان* عزیز را نصیبم کرده است. در کنار آنان، درس‌های بزرگی از *صبر، متانت، عشق به یادگیری و تلاش برای رشد* آموخته‌ام؛ درس‌هایی که هر روز مرا بیشتر به معنا و ارزش واقعی «تعلیم» آگاه می‌سازد. بودن در کنار شما یک **موهبت الهی** است. روز معلم را با دل پرشکر از خدا و پرامید از آینده‌ی روشن نسل معلمان فردا گرامی می‌دارم. ✨ -

جشن روز معلم به یاد همه معلمان دوست داشتنی

📸 اساتید فرهیخته ایی که توسط آمریکا و اسراییل به شهادت رسیدند. خوشا به سعادتشان ؛ یادشان گرامی وراهشان پررهرو باد.... اللهم ارزقنا شهادت فی سبیلک....

. از جمع اساتید بالا افتخار شاگردی دکتر کمال خرازی را در دوران ارشد دانشگاه تهران داشتم تئوری های مدیریت را خط به خط از ایشان اموختم یک استاد به تمام معنا و فوق العاده منظم که لحظه لحظه حضورشان در کلاس درس پر معنا و آموزنده بود شهید دکتر کمال خرازی در ایران بیشتر از منظر سیاسی و وزارت امور خارجه شناخته می شوند اما یکی از جنبه بسیار درس آموز و کمتر شناخته شده استاد، گام های بسیار جدی و استوار ایشان در عرصه تعلیم و تربیت و طراحی سیستم های پیشرفته یادگیری است. دانشگاه مهر البرز(دانشگاهی پیشرو در آموزش های مجازی)، مجموعه مدارس شناختی کمال و پژوهشکده علوم شناختی از دستاوردها و یادگاری های ایشان برای ایران همیشه سرافراز است. خداوند ایشان و اساتید عزیزی که برای سرفرازی ایران عزیز گام برداشتند مشمول عنایت ویژه خود کند✨ .

🔸🔸 "هوالحق" صدای اذان گوشی‌م بالا رفت و همزمان نگاه‌م به ساعت روی دیوار مدرسه افتاد. دقیق ۱۲. گفتم: چه جالب امروز دوازدهمه و اذون ظهر دقیقاً دوازده. بعد با مکثی ادامه دادم: ولی می‌دونین چی جالب‌تر می‌بود؟ این‌که اذون دوازده و دو دیقه باشه چون امروز دوازده دوه. همکاران‌م طوری نگاه‌م کردند که "چه حوصله‌ای داری بابا". خب من به این چیزها دقت می‌کنم گاهی. یک‌جورهایی جزو روتین‌های طبیعی زندگی‌م است. دیشب آقای دکتر هم توی موکب به مردم می‌گفتند باید روتین‌های معمول و طبیعی زندگی‌مان را این ایام از سر بگیریم. روزمره‌های‌مان را برویم سراغ‌ش. اگر مثلاً جمعه‌ها کوه می‌رفتیم، اگر بعضی شب‌ها خانوادگی فیلم می‌دیدیم، اگر بچه را عصرها پارک می‌بردیم و خیلی مثال‌های دیگر. این کمک می‌کند به تاب‌آوری‌مان توی این اوضاع. کمک می‌کند به خوب ماندن حال‌مان. به افزایش انرژی‌مان برای انجام کارهای مهم. توی مدرسه کم‌کم یک‌ماه است که داریم روتین ثبت‌نام پایه‌ی هفتم را انجام می‌دهیم. مراجعه‌ی حضوری و تلفنی و گیرهای سیستم ثبت‌نام آنلاین. نمی‌دانم چه کمکی کرده به چیزهایی که آقای دکتر گفت ولی انجام‌ش می‌دهیم. با همه‌ی جزئیات و پیگیری‌های لازم. اما یک جای کار می‌لنگد. نه توی مراحل ثبت‌نام که همیشه یک‌چیزی یک‌جایی هست برای لنگیدن. مشکل نبود بچه‌هاست. مدرسه‌ی بدون دانش‌آموز عذاب‌آور است. شاید باورتان نشود ولی هست. حداقل برای من هست. به گمان‌م این، تاب‌آوری را تحت تأثیر قرار می‌دهد، نه؟ فکر می‌کنم لابلای جواب تلفن دادن و سؤال و جواب‌های حضوری گاه و بی‌گاه نیاز دارم به چندتا دانش‌آموز هم بگویم "ساکت". بگویم "کارت رو بذار برا زنگ بعد". بهشان چشم‌زَهره بروم. حرص بخورم. با شوخی‌ها و بچه‌بازی‌های‌شان یک لبخند مختصر بنشانم روی لب‌م. اما باشند. مدرسه‌ی بدون شیطنت و این‌طرف آن‌طرف رفتن دانش‌آموزان، مدرسه نیست. بدون اجازه‌های الکی برای دست‌شویی رفتن موقع درس پرسیدن معلم، مدرسه نیست. البته مدتی‌ست بچه‌ها می‌آیند تک و توک. یکی اینترنت‌ش قطع شده و آمده. یکی جلسه دارد با معلم راهنمای‌ش. دو نفر قرار است باهم ریاضی کار کنند. امروز دو تا از بچه‌ها آمده بودند و در اولین اقدام مستقیم آمدند توی بغلم و گفتند: دلمون براتون تنگ شده بود آقا. به دو تای دیگر چپ‌چپ نگاه کردم که چرا کاری که قبل از عید به‌شان سپرده بودم انجام نداده‌اند هنوز. یکی روز معلم را تبریک گفت. یکی دیگر که گوش ایستاده بود را تنبیه جزئی کردم. همین‌که توی نماز جماعت امروز بین‌مان نشستند، خودش حال خوبی داشت. بیشتر از شصت روز است از آغاز جنگ گذشته. جنگی که آغازش با موشکی بود که به یک مدرسه‌ خورد. یک مدرسه‌ی دبستان که پر از دختر و پسرهای بازیگوش و قد و نیم‌قد بود. احتمالاً سر و صدای دبستان از متوسطه‌ی اول بیشتر باشد و به همین نسبت حال و هوای‌ش دوست‌داشتنی‌تر. مخصوصاً توی روز معلم که برق هدیه‌ها و تبریک‌ها هم به آن اضافه می‌شود. ولی خب، آن‌جا حالا ساکت است. خیلی ساکت. دو ماه است که سکوت مطلق فضای بدون دیوار مدرسه‌ی شجره طیبه‌ی میناب را پر کرده. باید عذاب‌آور باشد برای معلم‌ها و کادر. راستی آن‌ها هم که با دانش‌آموزان‌شان شهید شدند. توی بغل هم. شاید بهتر است بگوییم خود مدرسه هم شهید شده. مدرسه که بدون دانش‌آموز و معلم و کادر، مدرسه نیست. حالا احتمالاً زمین مجبور است بار عذاب سکوت روز معلم را به دوش بکشد. به کمک دیوارهای نصفه و نیمه‌ی فروریخته. اصلاً به گمان‌م به احترام همان مدرسه، بقیه‌ی مدارس را تعطیل کردند. برای همدلی با آن مدرسه‌ی شهید، همه‌ تا آخر سال تحصیلی تعطیلیم. حتی روز معلم. وگرنه مردمی که هر شب توی خیابان‌اند از موشک نمی‌ترسند. از شهادت هم. ✍سید‌مرتضی مرتضوی 🆔 روایت‌های ناب جنگ رمضان را در روایتخانه دنبال کنید: بله | ایتا

امروز روز معلم است و کلاس درسِ شما، حالا به وسعت تمام زمین گسترده شده. شما نه با گچ و تخته، که با تار و پود جانتان، مفهوم «ایستادن در برابر طوفان» را به ما دیکته کردید. آقای معلم! ببینید که شاگردانتان در این سال‌ها، چگونه در مکتبِ نگاهتان، درسِ «هیهات منا الذله» را دوره کردند. شما به ما آموختید که قلم اگر در راه حق نچرخد، چوبی بیش نیست. می‌خواهم بگویم که هرچند داغِ شما سنگین است، اما تازیانه‌های فراق تان، ما را نترسانده؛ بلکه بیدارترمان کرده است. ما درسِ «عزت» را از لبخندهای مقتدرانه‌ تان یاد گرفتیم و حالا با تاسی به همان نگاه، در برابر تمامِ دنیایِ ستمکاران، چون کوه ایستاده‌ایم. معلمِ شهیدِ من! قسم به خونِ سرخ شما که تا آخرین سطرِ کتابِ مقاومت، مشقِ غیرت خواهیم کرد. شما به ما یاد دادید که «مرگ» پایانِ یک معلم نیست، بلکه آغازی است برای تکثیر شدن در رگ‌های یک ملت. آقاجان روزتان مبارک، حالا تمامِ دنیا شاگردِ مکتبِ شماست!❤️