نمادشناسی در کارهای‌ آلبرشت‌ دورر : نمادشناسی کارهای‌ وی بسیار پیچیده و لایه‌لایه‌ است، او نه تنها هنرمند بلکه یک متفکر عمیق بود که نماهای فلسفی، مذهبی، ریاضی و حتی استعاره‌های روان‌شناختی‌ را در آثارش‌ می‌گنجاند و پنهان می‌کرد .

یکی از شاهکارهای آلبرشت دورر : شوالیه،مرگ و شیطان (The Knight, Death, and the Devil ) ( ۱‌۵‌۱‌۳ ) است . این شاهکار تصویری از عزت نفس و ایمان استوار در برابر سختی‌های زندگي است .

نماد شناسی این شاهکار : - شوالیه : نماد مسیحی متعهد، یا خود دورر است . او نماد انسان معاصر رنسانس است که با عقل و ایمان خود در برابر شر و شیطان می‌ایستد . زره او نشاندهنده‌ی زره‌ خدا در متون مقدس است . - مرگ ( مرد با کمان ) : مرگ در آن زمانه‌ اکثرا به صورت مردی با تیر و کمان نشان داده می‌شد ( اشاره به پیکان‌ مرگ ) . وی سعی می‌کند توجه شوالیه را جلب کند، اما شوالیه او را نادیده می‌گیرد‌ . این نشان‌دهنده بی‌تفاوتی به ترس از مرگ است . - شیطان ( سگ سیاه ) : سگ در قرون وسطی اغلب نماد خیانت، شهوت و یا شیطان بود . این سگ سیاه و زشت، نماد وسوسه‌های اخلاقی و گناه است که سعی می‌کند شوالیه را به گمراهی بکشاند‌ . - اسب سفید : نماد پاکی، شجاعت و کنترل‌ نفس است‌ . اسب در کنار سوالیه گام بر‌می‌دارد، که نشان‌دهنده‌ی هماهنگی بین روح و غرایز‌ ( شوالیه و اسب ) تحت فرمان عقل . - کوله پشتی : نماد بارهای‌ دنیوی‌ و یا گناهانی است‌ که شوالیه حمل می‌کند، اما آنها‌ را رها نمی‌کند .

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌کلود مونه - نقاشی که نور رو میکشید ! 🫐

کلود مونه ، که اسم اصلیش اسکار-کلود مونه بوده، روز ۱۴ نوامبر ۱۸۴۰ در پاریس به دنیا آمد. پدرش یه فروشنده خواربار بود و مادرش یه خواننده پرشور. وقتی کلود پنج ساله بود، خانواده‌اش رفتند لو آور ( بندر معروف شمال فرانسه ) تا تجارت خواربارفروشی رو دنبال کنند.

کسی رو دیدید که از مدرسه خوشش میاد‌ ‌؟ خصوصا وقتی که هنر همه ی سلول هات رو درگیر کنه - دوران مدرسه براش جذاب نبود. درس خواندن براش مثل زندان بود ؛ اما کلود کوچولو باهوش بود. ۱۵ سالش بود که فهمید می‌تونه با کارهایی که بلده پول در بیاره کاریکاتورهای زغالی ! توی لو آور معروف شد به این که از مردم کاریکاتور می‌کشد و هر کدام را ۱۰ تا ۲۰ فرانک می‌فروخت. پدرش این رو اینطور برداشت کرد که پسر آینده تجارت داره ، ولی کلود می‌خواست هنرمند بشه . اینجا بود که ناگهان تقدیر به دادش رسید...

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ملاقات با اوژن بودن 🗞 ، سالی ۱۸۵۶ یا ۱۸۵۷ بود، تو سواحل نورماندی، به نقاشِ چیره‌دست به نام اوژن بودن دید که این پسر کاریکاتورهای جالبی می‌کشه . بودن بهش گفت: همه اینا خوبه، ولی بیا بریم بیرون و مستقیم از طبیعت کار کنیم! «نقاشی در فضای باز» . مونه اول کمی زد زیرش، اما بودن اونقدر پافشاری کرد که بالاخره این بچه ۱۷ ساله قانع شد. « من شما را از این تاریکی‌های استودیو نجات می‌دهم تا نور حقیقی را ببینید! » و از اون روز به بعد، مونه عاشق استفاده از نور شد. بودن نه تنها نقاشی رنگ و روغن را بهش یاد داد، بلکه فلسفه‌ی اصلی امپرسیونیست‌ها را در مغزش کاشت ؛ بگذار قلم موت تند تند بره، رنگ‌ها رو شفاف بزن، نباید قاطی‌شون کنی و مهمتر از همه، جادوی لحظه رو ثبت کنی ~

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ سربازی و خدمت عجیب ، لج بازی مونه ؟🧾 سال ۱۸۵۹ مونه راهی پاریس شد تا حرفه‌ای نقاشی رو دنبال کنه. اما نقشه‌اش زیاد کار نکرد چون در ۱۸۶۱ برای سربازی به الجزیره فرستاده شد. لج کرد و کارهای عجیب و غریب می‌کرد تا اینکه تیفوئید گرفت و مجبور شد برگردد ؛ اما اونجا بود که با سبک‌های تازه و عجیب آشنا شد و وقتی برگشت گفت: « آموزش‌های قدیمی مزخرفه ! » سال ۱۸۶۲ رفت پیش چارلز گلیر و همانجا با دوستان همیشگی‌اش آشنا شد- رنوار، سیسلی، بازیل و پیسارو. این بچه‌ها دور هم جمع می‌شدند و ول می‌کردند به قلم موی خودشون دنیا رو ترسیم میکردن . مونه و رنوار در ۱۸۶۹ رفته بودن « لا گرنوییر » و آنجا بود که اولین اثر کاملاً امپرسیونیستی را زدند. قلم آن‌ها آنقدر تند و رها بود که مردم می‌گفتند « این‌ها فقط طرح اولیه هستن ، تمومش نمیکنن ؟ » اما مونه جواب می‌داد: « همینه دیگه این نوره ، این زندگیه ! »

وقتی اولین نمایشگاه مستقلشون در ۱۸۷۴ برگزار شد ، مونه تابلوی معروف "Impression, Sunrise" ( برداشت، طلوع آفتاب ) را نشان داد. یکی از منتقدها به نام لویی لروی مسخره‌شون کرد و گفت : «این نقاشی‌ها فقط یک "برداشت" (Impression) است!» اما جوکش ماندگار شد و اسم جنبش شد امپرسیونیسم.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ زندگی عاطفی مونه 🦢 ، ‌ ‌ ‌عشق ؟ کدوم عشق ؟ ببین مونه جون عشق فقط دو جوره - عشق امپرسیونیسم به تو و عشق پالت رنگ به قلم‌مو بقیه انواع عشق مجازی هستن و طی اختلالات هورمونی به وجود میان ! مونه با کامیل دونسیو ، مدل زیبا و باوقارش، رابطه عاشقانه‌ای را آغاز کرد. سال ۱۸۶۶ تابلوی "زن در لباس سبز" با بازی خودش نشان داد کامیل چه قدر الهام‌بخش است. سال ۱۸۷۰ باهم ازدواج کردند و صاحب دو پسر به نام‌های ژان و میشل شدند. اما زندگی به خوشی نگذشت. مونه مدام پول نداشت، قرض می‌کرد، بعضی وقتا حتی نمی‌تونست رنگ و بوم برای کار بخرد. سال ۱۸۷۸ کامیل باردار بود و بعد از زایمان سلامتیش تو خطر بود . سرطان یا بیماری صعب‌العلاج... مونه اون‌قدر ناراحت بود، دم مرگ کامیل را نقاشی کرد! او را در حال مردن کشید تا بگوید « نمی‌تونم باور کنم که او رفته است ». کامیل ۵ سپتامبر ۱۸۷۹ از دنیا رفت. مونه بعداً به یک دوست گفت: «همه‌ی رنگ‌ها از پالت من در آن لحظه رفته بودند، فقط سیاه مونده بود!» آخی ، الان میگید چه غم انگیز ولی مونه یکی دیگه رو میاره تو باغ زندگیش !