‌ ‌ ‌ ‌ ‌ آلیس از طریق لینک به باغ زندگی مونه پیوست. 🫖 در همون دوران که کامیل زنده بود، خانواده ارنست هوشهد ( یک مجموعه‌دار هنری ) وارد زندگی مونه شدن . آلیس همسر ارنست بود. ارنست بعداً ورشکسته شد و زن و بچه‌اش را رها کرد و خودش را زد به کوچه علی چپ. آلیس مو ند و مونه. خیلی زود، شایعه رابطه این دو به گوش رسید. بعد از مرگ کامیل، آلیس و ۶ بچه‌اش و مونه با ۲ بچه‌اش همه با هم زیر یک سقف در ژیورنی زندگی کردند. ارنست بالاخره در ۱۸۹۱ مُرد و مونه بعد از چند ماهی در ۱۶ جولای ۱۸۹۲ رسماً با آلیس ازدواج کرد. خود مونه در مراسم عروسی آلیس با این جمله گفت: "ملکه ی باغ من از این به بعد تو هستی آلیس!" بعد از آن با هم تا سال ۱۹۱۱ که آلیس مُرد، زندگی آرامی در همان خانه ژیورنی داشتن.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ باغ ژیورنی🌳 سال ۱۸۸۳ از قطار پیاده شد و نگاهی به روستای ژیورنی انداخت. فوری دل باخت و خانه‌ای بزرگ با باغی سرسبز اجاره کرد. بعدها با پول نقاشی‌هایش آن را خرید و شروع کرد به ساختن بهشت شخصی خود ؛ یک باغ گل‌های خیره‌کننده با رنگ‌های شاد، و یک برکه مصنوعی پر از نیلوفرهای آبی که روی آن یک پل ژاپنی بنا کرد. مونه دیگر دیوانه‌وار درگیر این باغ شد. اسم اصلیش نقاش باغ‌ها بود. دائم نشسته بود کنار برکه و نور خورشید را روی آب می‌کشید. صبح تا شب قلم می‌زد؛ « نمی‌تونم از این همه زیبایی بگذرم ». نتیجه‌اش شد آن مجموعه مشهور "نیلوفرهای آبی" با حدود ۲۵۰ نقاشی فقط از همین آب و گل‌ها و انعکاس نور! . دیدن این تابلوها مثل خوابه - سطح آب پر از آبی و سبز و ارغوانی، حس زندگی.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ مونه ی عصا سفید به دست ؟ نقاشی که نور رو میکشید نور از چشم هاش رفت . تقدیر تلخ، مونه پیر را نشانه گرفت. آب مروارید چشماش رو تار کرد و از سال ۱۹۰۰ به بعد به سختی می‌توانست ببیند. ۱۹۲۳ جراحی کرد تا بتواند دوباره کارش را ادامه بده ، ولی نور خیلی برایش اذیت‌کننده شده بود. اما ناامید نشد؛ آخرین رگه‌های رنگ را بر بوم نشاند. ۵ دسامبر ۱۹۲۶، در سن ۸۶ سالگی، در همون بهشتش ژیورنی مُرد. هفت‌هشت نفر از دوستان و هنرمندان اطرافش بودند. بسیاری از آثارش را در موزه‌های بزرگ جهان گذاشتند، از جمله موزه مارموتان - پاریس، موزه هنرهای زیبای سانفرانسیسکو و غیره.

‌‌ ‌‌ ‌𝖿𝖺𝖼𝗍 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌💭 -مونه در طول عمر خود بیش از ۲۵۰۰ نقاشی کشید + طرح‌های اولیه و کارهای پاستل. - تابلوهای مجموعه "نیلوفرهای آبی" اکنون در موزه‌های مختلف جهان هستند اما مشهورترین‌شان در موزه اورانژری پاریس قرار دارد. - خانه و باغ مونه در ژیورنی امروزه موزه ست و سالانه میلیون‌ها نفر به تماشاش می‌رن. - سبکش الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان مدرن شد و تبدیل به پدر هنر امپرسیونیسم شد. - علاقه عجیب به نقاشی دسته‌جمعی از یک مکان داشت ، مثلاً ۳۰ تابلو از کلیسای رون، یا ۲۵ تابلو از کومه‌های علف! #فکت.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌پرتره ای از پائولینه شارلوت هوبنر ‌ ‌🪔 ؛

‌ ‌ ‌ازدواج رؤیایی و همسر نقاش ازدواج پائولینه با یولیوس هوبنر نه تنها یک پیوند عاشقانه ، بلکه اتحادی در قلب محافل هنری رمانتیک آلمان بود. مراسم عروسی و سفر ( رفته بودن هانی‌مون ) !!! ( ۱۸۲۹-۱۸۳۰ ) بعد از ازدواج در ۲۱ مه ۱۸۲۹، این کاپل دوست داشتنی در پاییز همون سال ، همراه با والدین پائولینه ، به سفر سنتی « گرند تور » ایتالیا رفتن. دوباره بعد از این برگشتن بعد تو ۱۸۳۰ دوباره رفتن ایتالیا و لک لک ها تصمیم گرفتن یه دختر بهشون بدن ~ 💁🏻‍♀ - زندگی در دوسلدورف ( ۱۸۳۳-۱۸۳۹ ) بعد از کامبک هانسی فلیک نهایی در دوسلدورف ساکن شدن ، که مرکز مکتب نقاشی دوسلدورف بود و یولیوس به اون تعلق داشت. در اینجا خانواده آنها بزرگتر شد. بچه پس از بچه و لک لک ها واقعا بیزی بودن. - زندگی در درسدن ( ۱۸۳۹-۱۸۹۵ ) : این خانواده همچون پروانه ی مونارک هی اینور اونور رفتن تا سر انجام ۱۸۳۹ خانواده به طور دائم به درسدن نقل مکان کرد . یولیوس در آکادمی سلطنتی هنر استاد شد و در ۱۸۷۱ مدیر گالری سلطنتی نقاشی گردید. در درسدن، خانواده هوبنر دوستی عمیقی با روبرت و کلارا شومان، زوج افسانهای موسیقی، برقرار کردن. دوستی با کلارا به ویژه عمیق بود ؛ وقتی که هوبنر اینا پنجاهمین سالگرد ازدواجشون در ۱۸۷۹ جشن گرفتن، کلارا آخرین ساخته ی موسیقی خودش رو به افتخار « عروسی زرین » این کاپل هنری تقدیم کرد.

پرتره پائولینه هوبنر که توسط همسرش یولیوس در سال ۱۸۲۹ کشیده شده ، یکی از آثار برجسته ی مکتب نقاشی دوسلدورف به شمار میره . این نقاشی که درست بعد از ازدواجشون کشیده شده ، پروژه بسیار بسیار بسیار شخصی و ناموسی بود. این تابلو با ابعاد یادبود ۱۸۹٫۵ در ۱۳۰ سانتیمتر ( تقریباً ۷۴٫۵ در ۵۱ اینچ )، با رنگ و روغن روی بوم، اکنون در آلته ناسیونالگالری برلین نگهداری میشه . این اثر یک شاهکار خیره‌کننده و پیچیده‌ست که فراتر از یه شباهت ظاهری، معانی بسیاری داره .

‌ ‌ ‌ ‌معانی ؟ کدوم معانی ؟ نگاه : نگاه مستقیم، صمیمی و روبروی او به بیننده ( همسر هنرمندش همسرررررر هنرررررمندددد ) بسیار مدرنه ؛ با شدتی که به عنوان بیانی عمیقاً شخصیه و به ما مربوط نیست . گلدان صدفی : نمادینترین عنصر این نقاشی است. یک صدف دریایی عجیب که درون آن یک سوسن سرخ گذاشتن این ترکیب نمادی بدون ابهام از جنسیت زنانه، میل و عمل عشقه از نظرم . جعبه ی جواهرات : صندوقچه ی باز ( که به «مینه کشتین» Minnekästchen معروفه ) که تو دستشه و پر از جواهراته ( همسری ریچ و هنرمند ) ، نمادی آشکار از جهیزیه‌ ی او بوده و نشاندهنده ی ثروته و رفتن به خونه بخت و این داستانا . سگ ( واقعا معذورم از همینطوری گفتنش زین پس میگویم هاپو ) : هاپویی کوچک و هوشیار پای پاهای او، نماد کلاسیک وفاداری. فضاسازی : ترکیب‌بندی با پرده‌های قرمز رنگ پررنگ، ابریشم طلایی که از آستینهاش بیرون زده و رنگهای زنده ی قالیچه، همگی حس صمیمیتی مجلل، دراماتیک و نمایشی دارن دقیقا همون حس و وایبی که بنده بشدت در زندگی ام نیازمندشم .