پرتره پائولینه هوبنر که توسط همسرش یولیوس در سال ۱۸۲۹ کشیده شده ، یکی از آثار برجسته ی مکتب نقاشی دوسلدورف به شمار میره . این نقاشی که درست بعد از ازدواجشون کشیده شده ، پروژه بسیار بسیار بسیار شخصی و ناموسی بود. این تابلو با ابعاد یادبود ۱۸۹٫۵ در ۱۳۰ سانتیمتر ( تقریباً ۷۴٫۵ در ۵۱ اینچ )، با رنگ و روغن روی بوم، اکنون در آلته ناسیونالگالری برلین نگهداری میشه . این اثر یک شاهکار خیره‌کننده و پیچیده‌ست که فراتر از یه شباهت ظاهری، معانی بسیاری داره .

‌ ‌ ‌ ‌معانی ؟ کدوم معانی ؟ نگاه : نگاه مستقیم، صمیمی و روبروی او به بیننده ( همسر هنرمندش همسرررررر هنرررررمندددد ) بسیار مدرنه ؛ با شدتی که به عنوان بیانی عمیقاً شخصیه و به ما مربوط نیست . گلدان صدفی : نمادینترین عنصر این نقاشی است. یک صدف دریایی عجیب که درون آن یک سوسن سرخ گذاشتن این ترکیب نمادی بدون ابهام از جنسیت زنانه، میل و عمل عشقه از نظرم . جعبه ی جواهرات : صندوقچه ی باز ( که به «مینه کشتین» Minnekästchen معروفه ) که تو دستشه و پر از جواهراته ( همسری ریچ و هنرمند ) ، نمادی آشکار از جهیزیه‌ ی او بوده و نشاندهنده ی ثروته و رفتن به خونه بخت و این داستانا . سگ ( واقعا معذورم از همینطوری گفتنش زین پس میگویم هاپو ) : هاپویی کوچک و هوشیار پای پاهای او، نماد کلاسیک وفاداری. فضاسازی : ترکیب‌بندی با پرده‌های قرمز رنگ پررنگ، ابریشم طلایی که از آستینهاش بیرون زده و رنگهای زنده ی قالیچه، همگی حس صمیمیتی مجلل، دراماتیک و نمایشی دارن دقیقا همون حس و وایبی که بنده بشدت در زندگی ام نیازمندشم .

‌Let's talk 🧱 .

‌ ‌ ‌ ‌ مروارید ها و ورمیر .‌ ‌ ‌ ‌

ورمیر و مروارید ، این دو همیشه تو تاریخ هنر به هم گره خوردن . از ۳۶ تابلویی که تا امروز معلومه از ورمیر به جا مونده، تو ۱۸ تاشون مروارید دیده می‌شه. انگار ورمیر هم شیفته ی مروارید بوده . البته تو زمان ورمیر مروارید حسابی ترند بود. ورمیر توی تاریخ هنر به عنوان نقاشی شناخته می‌شه که شاید مشهورترین مروارید تاریخ رو نقاشی کرده ! همون مرواریدی که دختر تو تابلوی "دختری با گوشواره مروارید" گوشش کرده.

از قدیم الایام ، مروارید به خاطر کمیاب بودن و قشنگی‌اش، خیلی باارزش بوده. تو قرون وسطی، مروارید نشون دهنده قدرت و جایگاه اجتماعی بالا بود. بعدها مروارید نماد مسیحیت شد و برای مریم مقدس و مسیح به کار می‌رفت تا پاکدامنی رو نشون بده . از قرن نوزدهم به بعد، مروارید رو بیشتر موقع عزاداری استفاده می‌کردن، ولی تو قرن هفدهم زمان ورمیر ؛ مروارید بیشتر علامت این بود " ثروت و اشرافی‌گری " درست مثل اکثر نقاشی‌های ورمیر . البته گاهی با توجه به فضای تابلو، یه معنی عمیق‌تری هم می‌تونه داشته باشه. مثلاً تو تابلوی "زنی با ترازو"، که یه حس و حال مذهبی داره، مرواریدها کنار سکه‌ها و جواهرات طلایی که رو میز هست - می‌خوان به ما بگن که "دنیا فانیه" funny و آدم نباید زیادی به این مال دنیا دل ببنده، چون اینا گذران و ناپایدارن، برعکس ایمان به خدا که موندنیه حس میکنم دارم دینی رو درس میدم .

زنی با ترازو - ورمیر - حدود ۱۶۶۴ میلادی.

بانویی با گردنبند مروارید-ورمیر- ۱۶۶۳ تا ۱۶۶۵ میلادی.

اون زمان مردم هنوز نمی‌دونستن این مروارید های قشنگ و جالب انگیز و اشرافی و کمیاب چطور درست می‌شه ، برای همین یه عالمه افسانه و داستان سرهم می‌کردن که بگن مروارید چطور به وجود میاد. الان می‌دونیم که مروارید طبیعی آب شور وقتی درست می‌شه که یه ذره کوچولو یا دونه شن وارد پوسته یه نرم‌تن بشه - مثل صدف، گوش دریا یا حتی حلزون. نرم‌تن دور اون ذره رو یه لایه می‌گیره و این کار بارها و بارها تکرار می‌شه تا یواش یواش مروارید درست بشه و بزرگ بشه. مروارید به رنگای مختلف وجود داره، ولی زنایی که تو نقاشی‌های ورمیر هستن، مرواریدهای عاجی رنگ به گوش و گردن دارن.