‌ ‌ ‌ ‌بررسی دقیق تر 🧉 استاک کردن سبک ادوین لانگ . ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ادوین لانگ یه نقاش خیلی دقیق و به‌قول معروف "آکادمیک" بود. یعنی چی‌ ‌ ‌؟ یعنی عاشق صافی و تمیزی کار بود. وقتی به تابلو نزدیک بشی، از نزدیک به زور رد قلم‌مو رو می‌بینی. همه چی براق و صیقلیه، انگار با یه سشوار حسابی همه چیز رو مرتب کرده باشن. این سبک یه حس وقار و شکوه سلطنتی به آدم می‌ده. اما قدرت اصلیش کجاست؟ توی وسواسش برای ریزه‌کاری‌ها. نگاه کن به پارچه لباس استر. ببین چطور چین و شکن خورده. می‌تونی فرق بین پارچه کتان لباس استر و حریر نازک روسری خدمتکار رو حس کنی؟ یا درخشش طلاهای روی لباس و گردنبندش... انگار واقعاً فلزن. اینا همش با یه قلم‌موی خیلی نازک و حوصله یه قدیس کشیده شدن. برای این که به اینجا برسه، لانگ اول کلی اتود کوچیک با آبرنگ و روغن می‌زد، بعد میومد سراغ اصل کار. بنظرم لانگ اوسی‌دی داشته یا شایدم کمال گرا بوده ! 🤷🏻‍♀

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌پالتِ رنگ لانگ .‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌🪞 رنگ‌هایی که لانگ انتخاب کرده، همه گرم و خاکی و دل‌نشینن. قهوه‌ای، کرم، یه کم آبی لاجوردی و طلایی. این رنگ‌ها باعث می‌شن حس کنی توی یه قصر واقعی تو خاورمیانه قدیم وایستادی. یه حس اشرافی طور داره به نظرم. من واقعا شیفته ی این پالت رنگم. کاش تو خاورمیانه قدیم بودم و همون موقع میمردم این روزا رو نمیدیدم . - نور ، نور بر تاریکی ها غلبه میکنه ! ببین نور مستقیم افتاده روی صورت و بالاتنه استر. چرا؟ چون می‌خواد چشم تو هم مستقیم بره اونجا ! صورت خدمتکار یه کم توی سایه‌ست، پس‌زمینه هم نسبتاً تاریکه. اینطوری تمام هوش و حواست می‌ره سمت خود استر و اون فداکاری که قراره بکنه. - استایل استر . لباس بلند و سفید استر رو نگاه کن. این سفیدی بی‌دلیل نیست. نماد معصومیت، پاکی و فداکاریه. اون قراره خودش رو فدای ملتش کنه، پس باید بی‌گناه‌ترین و درخشان‌ترین چیز توی تصویر باشه. - زرق و برق طلاها و اکسسوری ها . اون همه طلا و جواهرات که روی لباس و گردنش می‌بینی، فقط برای نشون دادن ثروت نیست. داره نشون می‌ده که چقدر دربار پرقدرت و خطرناکه. درواقع، سنگینی اون طلاها روی بدنش، مثل سنگینی اون تصمیم مرگ‌آوره که گرفته. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌تنها سنگینی ای که باید رو دوش خانومای خوشکل باشه سنگینی طلاعه بنظرم بزرگش دارن میکنن که تصمیم خطرناک و .. ایناس! 🧉🧖🏻‍♀💅🏻 ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌استر سیکرت .‌ ‌ ‌🧖🏻‍♀ بیاید یه سری چیزهای کوچولو ولی بزرگ رو باهم تحلیل کنیم ! پرده‌ای که کنار می‌ره 🚪 : این مهم‌ترین نماد توی کل تابلوئه. خدمتکاری که پشت سر استر پرده رو گرفته و کنار زده، داره چی می‌گه؟ انگار که داره می‌گه: " 👍🏻 رازها دارن فاش می‌شن!" این یه لحظه رو شدن پرده‌ها و ورود به یه مرحله جدیده. یه لحظه "یا مرگ یا زندگی". استر قرارهاز این پرده رد بشه و بره تو دل خطر. نگاه خیره و پراضطراب ‌ ‌ ‌🫖 ‌ : آیز دونت لای عزیزم . اگه دقت کنی، استر به هیچ جای خاصی توی اتاق نگاه نمی‌کنه. نگاهش یه جورایی خیره و نگران به روبروئه. انگار داره اورتینک میکنه و سناریوهای مختلف رو تو سرش مرور می‌کنه. توی نگاهش می‌تونی ترس، تردید و یه عالمه شجاعت رو یه جا ببینی. این دقیقاً حالت یه آدم واقعی قبل از یه کار بزرگ و خطرناکه. خطوط میخی عجیب روی دیوار 📜 : اینا رو جدی بگیر! لانگ اینارو الکی نکشیده. اون رفته بوده موزه بریتانیا، از روی کتیبه‌های واقعی ایرانی، این خطوط رو کپی کرده و گذاشته تو نقاشی . این کارش یه جورایی امضای شرق‌شناس‌های اون دوره بود که می‌خواستن بگن: "ببینین ما کارمون درسته! این دقیقاً همون شکوه و عظمت واقعی ایران باستان رو نشون می‌ده." سنگ‌فرش و رنگ پرده‌ها 🏛️ : جالبه بدونی رنگ‌هایی که برای پرده‌ها و سنگ‌فرش می‌بینی ( سفید، آبی، قرمز، سیاه ) رو لانگ از خود کتاب استر ( عهد عتیق ) برداشته. یعنی داشته کتاب مقدس رو می‌خونده و همون رنگ‌ها رو که توش توصیف شده بود، توی نقاشی پیاده می‌کرده. وسواس داشته دیگه، چی بگم! 🤷🏻‍♀

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌استر vs وشتی ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ خانومیا مقابل هم . ‌👼🏻 یه نکته خیلی جالب انگیز درباره این نقاشی هست. ادوین لانگ یه تابلوی دیگه هم داره به اسم «وشتی» . وشتی ملکه قبلی خشایارشاه بود که شاه بهش دستور داد بیاد و زیباییش رو جلوی مهمون‌های مست نشون بده ، ولی اون با غرور و عزت نفس گفت "نه". نتیجه‌ش چی شد؟ از مقامش خلعش کردن. لانگ این دو تابلو رو برای این کشید که یه جفت باشن و یه مقایسه ی جالب انگیز رو نشون بدن ! وشتی ؛ نماد استقلال و "نه" گفتن به قدرت. سرنوشتش؟ تبعید و تنهایی. استر ؛ نماد فداکاری و "بله" گفتن به نجات دیگران. سرنوشتش؟ قهرمان شدن. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌این خانومیا ، دو روی متفاوت از قدرت و انتخاب رو نشون می‌دن. خیلی جذابه، نه؟

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌سقف کلیسای سیستین‌ ‌ ‌.

‌ ‌ ‌ ‌ اول از همه بدونیم این کلیسا کجاست ؟ کلیسای سیستین در کشور کوچک واتیکان ( مرکز کلیسای کاتولیک در شهر رم ) قرار داره و جایی برای مراسم مذهبی مهم و انتخاب پاپ جدید کنکلاو استفاده می‌شه. این کلیسا رو پاپ "سیکتوس چهارم" بین سال‌های ۱۴۷۷ تا ۱۴۸۰ ساخت و به همین دلیل اسمش "سیستین" گذاشتن 🏛.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌نقاشی چطور کشیده شد ؟‌ ‌ ‌ ‌ حالا برسیم به اصل ماجرا. حدود سال ۱۵۰۸، پاپ وقت که "ژولیوس دوم" نام داشت، به "میکل‌آنژ" ( که خودش رو بیشتر یک مجسمه‌ساز می‌دونست تا نقاش ) گفت: "بیا برو اون سقف بزرگ رو واست گذاشتیم برو نقاشی کن!" میکل‌آنژ اصلاً دلش نمی‌خواست این کار رو بکنه، چون فکر می‌کرد دارن ازش کلاهبرداری می‌کنن یا دارن تو پاچش میکنن یه مسولیت بزرگ رو . اما حرف پاپ رو دستوری بود که چاره‌ای جز اطاعت نداشت. این شد که از سال ۱۵۰۸ تا ۱۵۱۲، یعنی چهار سال تمام، کمر و گردنش درد گرفت و این شاهکار رو خلق کرد.

اولین چیزی که جلب توجه می‌کنه اینه که این نقاشی فقط یه تابلوی ساده نیست؛ بلکه یه داستان چند لایه است؛ یه کتاب مقدس مصور!

۹ تا صحنه از کتاب مقدس - 🏛 فکر کن بری کتاب دینی یا حالا اگه راهنمایی هستی پیام های آسمانیتو نقاشی کنی! آسونه ؟ نه. ‌ ‌ ‌ ‌ در مرکز سقف، ۹ قاب بزرگ به تصویر کشیده شده که از مهم‌ترین صحنه‌های داستان آفرینش تا ماجرای حضرت نوح و طوفان رو روایت می‌کنه. معروف‌ترین بخش این ۹ تا، نقاشی «آفرینش آدم» هستش که لحظه نفس گرفتن آدم رو با یک تماس دست نزدیک اما فاصله‌دار، معجزه‌وار نشون میده. • پیامبرا و شخصیت‌های کتاب مقدس : در اطراف این صحنه‌ها میکل‌آنژ چهره‌های عظیم پیامبرانی مثل ارمیا، اشعیا و دانیال و همچنین کاهنان زن بت‌پرست معروف به «Sibyls» رو نقاشی کرده که پیش‌گویی‌های آمدن مسیح رو اعلام می‌کنن. • طاقچه‌های طاق‌نما : در چهار گوشه سقف ( لونتها ) هم صحنه‌هایی مثل «داوود و جالوت» و « استر و هامان » رو می‌بینی که همه پر از حرکت و احساسات خشن و انسان‌گرایانه رنسانسین. • لخت مادزرادی ها ( Ignudi ) : راستش یکی از شاخص‌ترین بخش‌های سقف، ۲۰ مجسمه لخت مادرزاد از مردان جوانه که برای زیبایی و تعادل در کنار ستون‌های کاذب قرار گرفتن . اونا نماد زیبایی و کمال هستین و نشون می‌دن چطور انسان کامل رنسانسی باید باشه. ‌ ‌‌ ‌‌ ‌fr من از لقب رنسانسی خوشم میاد واقعا بعد از دیدن این حجم از کار و جزییات ، کسی باورش نمی‌شد که یک « مجسمه‌ساز » این شاهکار رو خلق کرده باشه! ‌همه مات و مبهوت موندن.

در ۳۱ اکتبر ۱۵۱۲ بهتره بگیم روز افتتاحیه. ‌🍵 بعد از چهار سال کلافگی و ناراحتی (۱۵۰۸ تا ۱۵۱۲)، بالاخره کار تموم شد. در ۳۱ اکتبر ۱۵۱۲، سقف کلیسای سیستین به طور رسمی به مردم و مذهبیون نشون داده شد. همه دهانشون از تعجب باز مونده بود. ( پشمام طور به کار نگاه کردن ) پاپ و کاردینال‌ها و مردم عادی وقتی نگاه می‌کردن به بالا، انگار یه بهشت تازه با چشمای خودشون روبرو می‌شدن. ‌ همه شروع کردن به حرف زدن از اون انرژی و حس وحشت و امید که توی بدن انسان‌های نقاشی موج می‌زد. یهو فهمیدن که این سقف یه جور انجیل زنده‌ست ؛ یه جایگاه والا برای انسان.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌باز هم کلیسا! ‌ ‌ ‌☁️ این بار «داوری نهایی» اثر دیگر میکل‌آنژ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌میخواستم بگم take me to the church رو گوش کنید الان ~ 🎧 ماجرا تموم نشد که . سال‌ها بعد ، همین میکل‌آنژ پیر و خسته، دوباره به کلیسای سیستین برگشت ؛ این بار برای نقاشی دیوار محراب. سفارش رو پاپ‌های بعدی بهش دادن. نتیجه چی شد ؟ ‌ ‌ ‌ ‌یکی از قدرتمندترین و بحث‌انگیزترین نقاشی‌های تاریخ هنر به نام «داوری نهایی». این نقاشی عظیم، بازگشت مسیح و رستاخیز مردگان رو نشون می‌ده؛ جایی که افراد خوب به بهشت می‌رن و گناهکاران به جهنم فرستاده می‌شن. میکل‌آنژ اینجا دیگه دیوار رو با ده‌ها پیکر برهنه و پرتنش پر کرد که متاسفانه بعدا کلیسا بهش گیر داد و به یکی از شاگردانش دستور داد که روی بعضی جاها پرده بکشه!.‌ ‌ ‌ ‌ ‌