گاهی برنده می‌شوی، گاهی هم یاد می‌گیری.

حالا آدم‌ها را می‌بینیم، تنهایی آدم‌ها را هم می‌بینیم و دست در دست تنهایی خودمان در کنار دنیای زیبای آدم‌های دیگر قدم می‌زنیم و هر از گاهی به خودمان افتخار می‌کنیم که جایی در مسیر زندگی‌مان "تنهایی‌مان" را دیدیم و طردش نکردیم.

دلتنگم و دیدار تو، درمان من است.

بعد از تو، دیگه روی موندن کسی حساب نکردم.

به خودت افتخار کن، چون هیچ‌کس از جنگ‌هایی که هر روز در سکوت با آن‌ها می‌جنگی خبر ندارد.

مالک داستان خودت باش.

آرامشی که در "هیچ" هست رو به همه‌ی "کم"ها و "نصفه‌نیمه"ها ترجیح می‌دم.