ترکیب صدای دعای کمیل و بارون، منو می‌بره به بچگی‌هام. به اون غروب‌های پنجشنبه‌ای که گوشه‌ی چادر مادرمو می‌گرفتم تو مشت‌های کوچولوم و همراهش می‌رفتم به مجلس دعای کمیل. یاد اون مراسم‌های خونگی و بی‌ریا بخیر. یاد اون پنج‌شنبه‌های رویایی تکرار نشدنی بخیر‌.

🪷در آغوش نور

توجه الکس هیلی به جزئیات قشنگه. خوندن توصیفاتِ طبیعت بکرِ ژفوره و گامبیا منو به وجد میاره. خوندن آداب و رسوم و عقاید اون‌ها و حتی قصه‌های پیرزن‌ها رو هم دوست دارم. هنوز وارد ماجرای اصلی کتاب نشدم چون کتابش اینجوریه که شووووونصد صفحه می‌خونی ولی بر می‌گردی می‌بینی تازه ده صفحه رو خوندی. ولی در کل تا حالا خیلی دوسش دارم.

چقدر نوشته‌های نادرخانِ ابراهیمی تمیزه؛ تمیزِ اصیل، تمیزِ شریف، تمیزِ نجیب. با ذهن و ناخودآگاه مخاطب، بازی کثیف راه نمیندازه. خدایت بیامرزد آقای ابراهیمی؛"🌱" پ.ن: بعدا در این باب مفصلا خواهم نوشت.

وقتی می‌بینم کسی از نویسنده مورد علاقم تعریف می‌کنه؛ چشم قلبی می‌شم^^

منم این روزا میرم سراغ مصابا و رویای گاجرات نادر. ۱۴ داستان کوتاه‌ست، که در دهه پنجاه نوشته. کتاب رو دوست دارم. اما هنوز معتقدم داستان بلندهای نادر یه چیز دیگه‌ست. باید خونده باشین تا بدونین. #کتاب

من بارها این نماز صبح را دیدم. آنقدر که از دستم در رفته که این نگاهِ افتاده را و این تواضعِ در چشم‌ها را چندبار با تشنگی، مثل ماهی‌های دور افتاده از اقیانوس به تماشا نشسته‌ام. رکعت اولش بعد از حمد، سوره‌ی جمعه می‌خوانید. باد می‌وزد لای عبای مشکی‌تان. می‌پیچید میان صدای محزون و آرامش‌بخش‌ِتان و صدای تلاوت را نامفهوم می‌کند. رکعت دوم بعد از بسم الله الرحمن الرحیم دست می‌کشید به ریش‌های تازه جو گندمی‌شده‌تان. من فکر می‌کنم چقدر زیبایید. به خودم می‌آیم که هنوز ناخودآگاه زیر لب برایتان: فَاللّهُ خَيْرٌ حافِظاً وَ هُوَ اَرْحَمُ الرّاحِمين می‌خوانم. شاید به آن دختری که سال قبل عکستان را گذاشته بود و پرسید آقای خامنه‌ای روتین پوستی شما چیست؟ باید این نماز را نشان دهم. نور از تمام نماز ساطع می‌شود. از اولش تا انتها. آنجا که می‌روید قنوت و می‌خوانید: لااِلهَ اِلاَّ اللّه الْحَلِيمُ الْكَريم لااِلهُ الاّ اللّه الْعَلِيُّ الْعَظِيم سُبْحانَ اللّه رَبِّ السَّمواتِ السَّبْع وَ رَبِّ الاْءَرَضِينَ السَّبْع وَ ما فيهِنَّ وَ ما بَيْنَهُنَّ وَ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيم وَ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِين... آنجا که می‌روید سجده و باد می‌وزد به گوشه‌ی سجاده‌تان. من بارها این نمازِ صبح را دیدم. آنقدر که تعداد روزهایی که در تاریک و روشن اتاق گوشه سجاده‌ام جمع شده‌ام و شبکه‌های تلوزیونی را برای دیدنش بالا و پایین کردم؛ از دستم در رفته‌.

خطبه ۳۴ نهج البلاغه رو برسونیم به دست مسئولین مدعی حافظ نهج‌البلاغه‌مون: دیده‌ی دشمن براى حمله ‌به شما خواب ندارد، ولى شما در غفلت و بى‌خبرى به سر مى‌برید، شکست از آن آنانى است‌ که دست از یارى یکدیگر برمى‌‌دارند.