🎙شب دوم محرم ۱۴۰۴ 🔺نظام خلق و امر و آن دستی از خدا که یهودی‌ها می‌گفتند بسته است.. @Masihane

🎙 شب سوم محرم ۱۴۰۴ 🔺حسین روح یک جهان بی‌روح "فهم" به علاوه‌ی "فتوت": سر بزنگاه اگر فهمیدیم حق چیست و باطل چیست ولی ترسیدیم پای حق بایستیم، چه کنیم؟ چگونه بر ترس غلبه کنیم؟ مسیر، فتوت است. حال، فتوت چیست و چگونه به آن دست یابیم؟ آنها که شب عاشورا ایستادند، اهل فتوت بودند. @Masihane

🎙شب چهارم محرم ۱۴۰۴ 🔺قیام، شرط فتوت و به معنای برخاستن از دنیای چسبنده و آلوده؛ بررسی دو مصداق عمربن‌سعد و حربن‌یزید ریاحی. @Masihane

🎙شب پنجم محرم ۱۴۰۴ 🔺آیا دشمنی کردن کیفیت و چارچوب و روش خاصی دارد؟ آداب دشمنی کردن چیست؟ @Masihane

🎙شب ششم محرم ۱۴۰۴ 🔺سه روش کلان اشتباه در مبارزه و دشمنی: ۱- بی‌اعتنایی به تکنولوژی‌های روز جنگی. ۲- تکیه‌ی صرف به ابزار و ادوات و امکانات و نفرات جنگی. ۳- پنهان کردن قصور و تقصیر در میدان مبارزه با نصرت الهی. @Masihane

🎙شب هفتم محرم ۱۴۰۴ 🔺پیروزی چیست؟ بررسی غلبه و نصرت؛ تسلیم و شهادت! @Masihane

🎙 واقعیت‌نگری امام حسین و واقعیت‌زدگی دیگران 🔍 چرا بعضی از چهره‌های بسیار نزدیک به حضرت، مثل محمدبن‌حنفیه (برادر امام) یا عبدالله‌بن‌جعفر (همسر حضرت زینب)، در کربلا حضور نداشتند؟ 📌 آن‌ها چه تحلیلی داشتند؟ و امام چه تحلیلی؟ 🔺سرفصل‌ها: 1⃣ امام حسین بی‌دردسر، طفلکی و منظلم. 2⃣ امام حسین کنشگر، صاحب اراده و مظلوم. 3⃣ عقلانیت‌های واقعیت‌زده‌ی ابن‌عباس و محمدحنفیه و عبدالله‌بن‌جعفر در برابر عقلانیت وحیانی امام حسین. 4⃣ قدر و قضای الهی و دو طرح کلان خدا #محرم #عاشورا #امام_حسین @Masihane

🔰 امسال مردم مرثیه نمی‌خواستند! گذاشتم ظهر عاشورا هم بیاید و برود و بعد با اطمینان بیشتری بنویسم که امسال محرم، نقطه عطفی بود در تاریخ عزاداری اباعبدالله، دست‌کم در سال‌ها و دهه‌های اخیر. می‌دانم این حرف خیلی کلی و مبهم است و قابل تفسیر به ده‌ها شکل. برای همین ریزتر و مصداقی‌تر می‌خواهم بگویم: امسال مجالس متعدد و متنوعی رفتم. یک موضوع مشترک بود و اینکه مردم مثل سابق پای روضه‌های مرسوم اباعبدالله گریه نمی‌کردند. گویی بعد از جنگ ۱۲روزه‌ی اخیر مردم مرثیه نمی‌خواستند. هرچند روضه‌های سنتی همیشگی محترم بودند، ولی انگار کفایت نمی‌کردند. گریه‌کن‌ها حماسه می‌خواستند. روضه‌های حماسی، نه مرثیه‌وار. حتی اگر مداح و سخنران‌ها با بهترین شیوه و سبک اشک‌دربیار، روضه می‌خواندند و با سوزناک‌ترین صوت و لحن حوادث مقتل را تصویرسازی می‌کردند باز یک روح و روان جمعی در کار بود که چیزی بیشتر یا متفاوت‌تر طلب می‌کرد. دیشب که رهبرانقلاب عاشورایی‌وار به حسینیه، نه بگذارید بگویم به میدان آمد، من دیدم که چشم‌های زیادی اشک ریختند. خیلی زیاد. بیش از اشک پای روضه. اشکی که توفیر داشت با همه‌ی اشک‌های سال‌های پیش. #سید_میثم #ظهر_عاشورا #امام_حسین @Masihane

پنج شب کرمان درخدمتیم با مباحثی قرآنی-تاریخی ان‌شالله پیرامون چند مفهوم: واقعیت/حقیقت؛ ترس؛ فتوت؛ واقعیت‌زدگی؛ صبر و شکر. @Masihane

▪️مراسم عزاداری دهه دوم محرم الحرام 🖊 بازخوانی نقش آموزه‌های عاشورا در جنگ وجودی- تمدنی کنونی 🎙 با بیان سید میثم میرتاج‌الدینی 🔹زمان: از ۱۹ تیرماه به مدت سه‌شب ساعت ۱۷ 📍آدرس: خیابان شهید باهنر، خیابان شهید ایرانمنش، روبه روی موزه شهید باهنر، خانه گفتمان

🎙دهه دوم محرم ۱۴۰۴ |جلسه‌ی اول جنگ وجودی/تمدنی چیست؟ دو گونه از کیفیت "بودن" ما در دنیا مبتنی بر توصیف قرآن! دشمن چگونه در این جنگ ما را شبیه خودش می‌کند و پایگاه تمدنی ما را تغییر می‌دهد؟ 📍در جمع اهالی فکر و اندیشه| خانه گفتمان| کرمان @Masihane

شب از نیمه گذشته و من تازه از کنار جمعی به خانه رسیده‌ام که چندی پیش پدر و مادر خود را هم‌زمان در یک تصادف از دست داده‌اند. صحبت‌های زیادی طرح شد و من طبق معمول آنقدر وراجی کردم که فرصتی برای شنیدن حرف آن‌ها باقی نماند درحالی‌که شاید بهتر بود آن افراد مصیبت‌دیده بیشتر می‌گفتند و شنیده می‌شدند. این گفتن‌ها و شنیده شدن‌ها خودش یک مرحله‌ی اساسی از فرآیند عزاداری است. نامش را باید گذاشت: "فرصت عزاداری"! نباید هم به بهانه‌های مختلف، مانند "صبر کردن" و "ناشکری نکردن" یا درگیر مراسم‌های تشریفاتی تشییع و ختم و.‌‌.. شدن، از عزادارها دریغش کرد. مصیبت‌دیده نیاز دارد به گریه و به حرف زدن از آنچه بر او رفته ولو حالتش شکوائیه باشد. تا بتواند اینگونه مهیای روزهای بعد از دست دادن شود. هرچند امشب آن جمع دوستانه سوالاتی بیشتر با رنگ‌بوی الاهیاتی پرسیدند ولی من فکر می‌کنم مهم‌ترین چیزی که نیاز داشتند روایت کردن غم و مصیبت‌شان بود و البته شنیده شدن. حسی به من می‌گفت آنها فرصت عزاداری را از دست داده بودند؛ به هر دلیلی! حالا نیاز داشتند به یک فرصت مجدد. شاید من امشب باید بیشتر می‌شنیدم و تلاش می‌کردم برای به حرف درآوردن‌شان که از قضا فلسفه‌ی اصلی مراسم ختم همین بوده و تسلای خاطر ایجاد می‌کرده، لکن اکنون به یک تشریفات آزاردهنده بدل شده که فرصت عزاداری را با دغدغه‌ی پذیرایی و برگزاری آبرومندانه، از عزاداران می‌ستاند. این‌ها را نوشتم به این بهانه که شاید به کار کسی بیاید. #سید_میثم @Masihane