متنفرم ازون وقتایی که یک سال درد کشیدنت رو توی ده ثانیه با خنده تعریف میکنی برا کسی و اون هیچ وقت قرار نیست تیکه تیکه شدنت موقع تجربه اون لحظه هارو ببینه و بفهمه. اَنیس نویس

مارا به زیر چادر خاکی ات امان بده گم گشته بچه ایم و تو، پناهمان بده اَنیس نویس

زهرا شدی که مادر بخوانمت

اقیانوسی از حرف های ناگفته در من است. که جز با نوشتن آرام نمی گیرد موجی از کلمات و بار غمشان در سینه ام گرد آمده است، که سنگینی هر یک را تنها به دوش میکشم. قصه این است: هیچ کس شنوای حرف های عجیب و ژولیده ی من نیست و من برای فرار از فشار این تنهایی بر کاغذ و قلم پناه بردم، که به تعبیری معجزه پروردگار بود!. آن زمان که قرآن را معجزه خویش قرار داد و فرمود اگر اقیانوس ها جوهر شوند سخنان من تمام نمیشود.؛ من گویا شدم آن تک خلقت پروردگار که احساس تنهاییِ اورا دریابم و درک کنم و چه والا نعمتی که از میلیون ها خلائق نصیب من شد هرچند که من کوچک تر از آنم و درد همین است... اما برای او و برای احساس عزیزش اشک میریزم برای تنهایی اش... که سبب شد مرا خلق کند. اَنیس نویس

اما برای مادرم... ✍ . من وجودت را درخودم استشمام میکنم عزیزم! که چقدر شبیه تو هستم. اما ای مهر نامیرا چه ظالمانه وجودت ز هستی ام محو شد و چه بی رحمانه راه بر گلایه ها بستی! حالا اگر بگویم تورا ندیده ام، دروغ گفتم و اگر بگوم دیدمت حافظه یاری نمیکند.! تو مرا بر علیه خودم شوراندی با این وجود ای عمیق ترین جراحت قلبم و بزرگترین مصلحت عمرم... من هنوز تورا عاشقانه دوست دارم تماشا کن، پرده آخر نمایش عمرم این نیست! من به تو باز خواهم گشت. اَنیس نویس.

برای تو که عزیز قلبمی برای تو، که تکه ای از جانم هستی برای تو، که باعث شدی حس کنم آنچه هستم زیباست برای تو، که بدون هرگونه حرف اضافه نگاهم به نگاهت بند شد و مرا فهمیدی.... هزاران نرگس خوش بو، قربان نرگس چشمانت... اَنیس نویس

تصمیم بگیر.! اگر خودت برای خودت تصمیم نگیری... بقیه به جات میگیرن! اگر هیچ تصمیمی نگیری، بازهم این تویی که این تصمیم رو گرفتی. اَنیس نویس

این روزها هرکسی را که میبینم و یا با او صحبت میکنم... از من می پرسد: خوبی؟ چه میکنی؟ این روزها چه کاره ای؟ من هم با استخوان در گلو پاسخش می دهم: هیچی، بیکاری! خوبم. راستش وقتی اینهارا میگویم، احساس میکنم سلول به سلول بدنم از من دلخور میشود و آن هزار شخصیت دیوانه ای که در ذهن دیوانه ترم ساخته ام، برای اینکه تنهایی ام را با آنها شریک شوم... آنها نیز از من دلگیر می شوند. آخر چه میشود گفت؟ بگویم امروز که تورا دیدم و جویای حالم شدی، امروز خوبم... اما دیروز نفسم یکی درمیان به سینه می آمد و می رفت. از شدت بغض و غم؟ خب نمیشود دیگر! میگویم خوبم و خبری نیست... مطمئن باش عزیزم آنهاهم منتظر شنیدن همین حرف اند و نه بیشتر از این. اما حقیقتی را که نمی توان گفت... میتوان نوشت! کاغذ همیشه پذیرای جنونم بوده و هست. حقیقت این است: این روزها خوب نیستم و تنها مشغولیت لحظه لحظه ام، صبر کردن است. صبر؛ آتش زیر خاکسترم که نمیدانم کی زبانه میکشد و جهان را به وسعتش می سوزاند؟. میگویند انسانهای صبور در عین قدرت ترسناک اند. آنها قدرتمندند چون با هرچیزی بهم نمی ریزند و ترسناک اند چون نمیدانی صبرشان کی تمام میشود. دروغ نمیگویم.! این روزها از خودم و صبری که میکشم میترسم حس میکنم با کوچک ترین محرک، الان است که فرو بپاشم و این فروپاشی دامن چه کسی را میگیرد؟ خدا میداند. این روزها از خودم میترسم اَنیس نویس

و صبرمان تمام میشود یک روزی؛

امشب شب آرزو هاست.... اگه آرزو کنم بیام پیش تو، برآورده میشه؟