➖اول ذی‌الحجه؛ سالروز ازدواج مبارک امیرالمؤمنین و فاطمه زهرا علیهماالسلام 🔺أول يوم منه لسنتين من الهجرة زوج رسول الله صلى الله عليه وآله أمير المؤمنين علي بن أبي طالب بسيدة نساء العالمين فاطمة الزهراء البتول عليهما السلام. 🔸مرحوم شیخ مفید رحمه‌الله‌علیه: روز اول از ماه ذی‌الحجه در سال دوم هجری، پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله امیرالمومنین علیه‌السلام و حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها را به ازدواج هم در آوردند. 📚: مسار الشيعة ج1ص 36 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖چه کسانی از این ازدواج ناراحت شدند؟ 🔺عنْ أَبِي الْحَسَنِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيٍّ ع قَالَ: قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ ص يَا عَلِيُّ لَقَدْ عَاتَبَتْنِي رِجَالٌ مِنْ قُرَيْشٍ فِي أَمْرِ فَاطِمَةَ وَ قَالُوا خَطَبْنَاهَا إِلَيْكَ فَمَنَعْتَنَا وَ تَزَوَّجْتَ عَلِيّاً فَقُلْتُ لَهُمْ وَ اللَّهِ مَا أَنَا مَنَعْتُكُمْ وَ زَوَّجْتُهُ بَلِ اللَّهُ تَعَالَى مَنَعَكُمْ وَ زَوَّجَهُ فَهَبَطَ عَلَيَّ جَبْرَئِيلُ ع فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ جَلَالُهُ يَقُولُ لَوْ لَمْ أَخْلُقْ عَلِيّاً ع لَمَا كَانَ لِفَاطِمَةَ ابْنَتِكَ كُفْوٌ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ آدَمُ فَمَنْ دُونَهُ 🔸 از على بن‌ابى‌طالب (علیه‌السلام) روايت مي‌كنند كه آن جناب فرمودند: رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به‌من فرمودند: يا على چند نفر از قريش مرا ملامت كردند در امر فاطمه و مرا مؤاخذه كردند و گفتند كه ما نزد تو از فاطمه خواستگاری كرديم و تو ما را منع نمودى و او را به على تزويج كردى من در جواب آنها گفتم؛ كه سوگند بخداوند كه من شما را منع نكردم و به على تزويج نكردم. بلكه خدا شما را منع كرد و به على تزويج نمود؛ پس جبرئيل بر من نازل شد و گفت يا محمد خداوند مي‌فرمايد كه اگر على را نيافريده بودم هر آينه بر روى زمين براى دختر تو فاطمه كفو و هم شأنى نبود نه از آدمى و نه از غير آن‌ 👇🏻سوال👇🏻 ✦چه کسانی از این ازدواج مبارک ناخشنود شدند⁉️ 🔺كَانَ أَبُو بَكْرٍ خَطَبَ فَاطِمَةَ، [فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وسلم: أَنَا أَنْتَظِرُ بِهَا الْقَضَاءَ.] ثُمَّ خَطَبَهَا عُمَرُ، فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ 🔸بلاذری نقل‌ می‌کند: ابو بكر؛ حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها را خواستگارى كرد و پيامبر فرمودند كه در اين رابطه منتظر دستور الهى هستم و سپس عمر خواستگارى كرد و پيامبر به او نيز همين پاسخ را دادند. 👇نتیجه👇 ابوبکر و عمر به‌ترتیب از دو تیرهٔ «تَیم» و «عَدی» بودند که هر دو از شاخه‌های قبیلهٔ بزرگ قریش به‌شمار می‌رفتند. ازاین‌رو، هنگامی که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: «گروهی از قریش مرا به سبب این ازدواج ملامت کردند»، مقصود از آن گروه، ابوبکر و عمر بود. 📚منابع: 1: عيون أخبار الرضا عليه‌السلام،‌ج‌1ص225 2: أنساب الاشراف ج1ص402 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖سالروز منع ابابکر از ابلاغ سوره برائت 🔺وفي اليوم الثالث منه سنة تسع من الهجرة نزل جبربل عليه السلام برد أبي بكر عن أداء سورة براءة وتسليمها إلى أمير المؤمنين عليه السلام، فكان ذلك عزلا لابي بكر من السماء، وتولية  لامير المؤمنين عليه السلام من السماء 🔸مرحوم شیخ مفید: «در روز سوم ذی الحجه، در سال نهم هجری، جبرئیل (علیه‌السلام) فرود آمد تا ابوبکر را از ابلاغ سوره برائت بازگرداند و آن را به امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) بسپارد؛ پس این واقعه، عزلِ ابوبکر از جانب آسمان (امر الهی) و انتصابِ امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) از جانب آسمان بود.» 📚:مسار الشيعة ج1ص36 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖فضیلت منحصر به فَرد ابلاغ سوره برائت برای امیرالمومنین علیه‌السلام 🔺إِنْ أَنَا قَاتَلْتُهُ بَعْدَ أَرْبَعٍ سَمِعْتُهُنَّ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِيهِ لَأَنْ تَكُونَ لِي وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنَ اَلدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا أُعَمَّرُ فِيهَا عُمُرَ نُوحٍ قُلْنَا سَمِّهِنَّ لَنَا قَالَ مَا ذَكَرْتُهُنَّ إِلاَّ وَ أَنَا أُرِيدُ أَنْ أُسَمِّيَهُنَّ - بَعَثَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَبَا بَكْرٍ بِبَرَاءَةَ لِيَنْبُذَ إِلَى اَلْمُشْرِكِينَ فَلَمَّا سَارَ لَيْلَةً أَوْ بَعْضَ لَيْلَةٍ بَعَثَ بِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ نَحْوَهُ فَقَالَ اِقْبِضْ بَرَاءَةَ مِنْهُ وَ اُرْدُدْهُ إِلَيَّ فَمَضَى إِلَيْهِ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَبَضَ بَرَاءَةَ مِنْهُ وَ رَدَّهُ إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَلَمَّا مَثُلَ بَيْنَ يَدَيْهِ عَلَيهِ وَ آلِهِ السَّلامُ بَكَى وَ قَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ أَ حَدَثَ فِيَّ شَيْءٌ أَمْ نَزَلَ فِيَّ قُرْآنٌ - فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لَمْ يَنْزِلْ فِيكَ قُرْآنٌ وَ لَكِنَّ جَبْرَئِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ جَاءَنِي عَنِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ لاَ يُؤَدِّي عَنْكَ إِلاَّ أَنْتَ أَوْ رَجُلٌ مِنْكَ وَ عَلِيٌّ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ عَلِيٍّ وَ لاَ يُؤَدِّي عَنِّي إِلاَّ عَلِيٌّ قُلْنَا لَهُ 🔸سعد بن ابی وقاص گوید: اگر من پس از آنكه چهار فضیلت از رسول خدا(صلّى‌الله‌عليه‌وآله)در بارۀ امام علی علیه السلام شنيدم با وى به جنگ پردازم گمراه شده‌ام و از راه يافتگان نيستم، آن چهار فضیلت كه اگر يكى از آنها براى من بود نزد من بهتر بود از دنيا و ما فيها كه به اندازۀ عمر دراز نوح در آن زندگى كنم. گفتيم:آنها را براى ما بازگو،گفت:من نيز به همين جهت از آنها ياد كردم. 👈رسول خدا (ص) ابوبکر را با آیات «برائت» [سوره توبه] فرستاد تا آن‌ها را برای مشرکان بخواند. اما هنگامی که او یک شب یا بخشی از یک شب از مدینه دور شد، پیامبر (ص)، علی بن ابی‌طالب (ع) را به دنبال او فرستاد و فرمود: «آیات برائت را از او بگیر و او را نزد من بازگردان.» پس امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) نزد او رفت، آیات را از او ستاند و او را به سوی رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بازگرداند. هنگامی که ابوبکر در برابر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) قرار گرفت، گریست و گفت: ای رسول خدا! آیا در مورد من اتفاقی افتاده یا آیه‌ای در شأن من نازل شده است؟ رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)فرمود: آيه‌اى در بارۀ تو نازل نشده ليكن جبرئيل(عليه السّلام)از جانب خدا -عزّ و جلّ‌-نزد من آمده گفت:«هيچ كس از جانب تو نمى‌تواند پيامى برساند جز خودت يا مردى كه بمنزلۀ تو باشد»، و على از من است و من از على هستم هيچ كس جز على از جانب من پيام نرساند و مطلبى ادا نكند. 📚:الأمالي (للمفید) ج ۱، ص ۵۵ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖چرا پیامبر«صلی‌الله‌علیه‌وآله» ابابکر را از ابلاغ سوره برائت منع کردند؟ 🔺قَالَ حَدَّثَنَا كَثِيرٌ أَبُو إِسْمَاعِيلَ عَنْ جُمَيْعِ بْنِ عُمَيْرٍ قَالَ: صَلَّيْتُ فِي الْمَسْجِدِ الْجَامِعِ فَرَأَيْتُ ابْنَ عُمَرَ جَالِساً فَجَلَسْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ حَدِّثْنِي عَنْ عَلِيٍّ فَقَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ ص أَبَا بَكْرٍ بِبَرَاءَةَ فَلَمَّا أَتَى ذَا الْحُلَيْفَةِ أَتْبَعَهُ عَلِيّاً ع فَأَخَذَهَا مِنْهُ قَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا عَلِيُّ مَا لِي أَ نَزَلَ فِيَّ شَيْ‌ءٌ قَالَ لَا وَ لَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ لَا يُؤَدِّي عَنِّي إِلَّا أَنَا أَوْ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي قَالَ فَرَجَعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَ نَزَلَ فِيَّ شَيْ‌ءٌ قَالَ لَا وَ لَكِنْ لَا يُؤَدِّي عَنِّي إِلَّا أَنَا أَوْ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي‌ 🔸جمیع بن عمیر می‌گوید: در مسجد جامع نماز می‌خواندم. ابن عمر را دیدم که نشسته بود. نزد او رفتم و کنارش نشستم و گفتم: «حدیثی دربارهٔ علی علیه‌السلام برایم نقل کن.» ابن عمر گفت: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله، ابوبکر را مأمور کرد تا سورهٔ برائت را نزد مشرکان مکه ببرد و برای آنان بخواند. هنگامی که به وادی ذوالحلیفه رسید، علی علیه‌السلام به او ملحق شد و سوره را از او گرفت. ابوبکر گفت: «ای علی، آیا دربارهٔ من چیزی نازل شده است؟» حضرت فرمود: «نه؛ ولی رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرموده‌اند: از جانب من این مأموریت را جز خودم یا مردی از اهل‌بیت من ادا نمی‌کند.» راوی می‌گوید: ابوبکر به سوی رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله بازگشت و عرض کرد: «ای رسول خدا، آیا دربارهٔ من چیزی نازل شده است؟» حضرت فرمودند: «نه؛ ولی از جانب من این تکلیف و رسالت را جز خودم یا مردی از اهل‌بیت من ادا نمی‌کند.» 📚علل الشرائع ج 1ص189 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖فرمان خدا در ابلاغ سوره برائت برای پاکسازی حریم کعبه از مشرکان 🔺ْلِ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص أَمَرَنِي أَنْ أُبَلِّغَ عَنِ اللَّهِ- أَنْ لَا يَطُوفَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ وَ لَا يَقْرَبَ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ مُشْرِكٌ بَعْدَ هَذَا الْعَامِ- وَ قَرَأَ عَلَيْهِمْ «بَراءَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ» فَأَحَلَّ اللَّهُ لِلْمُشْرِكِينَ الَّذِينَ حَجُّوا تِلْكَ السَّنَةَ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ- حَتَّى يَرْجِعُوا إِلَى مَأْمَنِهِمْ- ثُمَّ يُقْتَلُونَ حَيْثُ وُجِدُوا 🔸 امیرالمؤمنین«علیه السلام» فرمودند: «رسول خدا(صلی الله علیه و اله) به من فرمان داد که از جانب خدا ابلاغ کنم: هیچ برهنه‌ای نباید گرد خانهٔ خدا طواف کند، و هیچ مشرکی پس از این سال نباید به مسجدالحرام نزدیک شود. سپس این آیه را بر آنان تلاوت کرد: “بیزاری‌ای است از جانب خدا و رسولش به سوی کسانی از مشرکان که با آنان پیمان بسته بودید؛ پس چهار ماه در زمین بگردید…” پس خداوند برای مشرکانی که در آن سال حج به‌جا آوردند، چهار ماه مهلت قرار داد تا به جای امن خود بازگردند؛ سپس هرجا یافت شوند، کشته خواهند شد.» 📚تفسیر قمی ج 1ص282 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖مفادِ برائت‌نامه‌ای که امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) برای ابلاغ به مشرکانِ مکه بردند، چه بود؟ 🔺الْكِتَابِ قَالَ: وَ كَانَ عَلِيٌّ ع يُنَادِي فِي الْمُشْرِكِينَ بِأَرْبَعٍ- لَا يَدْخُلُ مَكَّةَ مُشْرِكٌ بَعْدَ مَأْمَنِهِ وَ لَا يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ وَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا نَفْسٌ مُسْلِمَةٌ وَ مَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ عَهْدٌ فَعُهْدَتُهُ إِلَى مُدَّتِهِ. 🔸مرحون سید بن طاووس به نقل از کتاب تاریخ‌ اِبْنِ أُشْنَاسٍ اَلْبَزَّازِ: امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) در میان مشرکان با چهار اعلامیه ندا دادند: ✦پس از این، هیچ مشرکی حق ندارد وارد مکه شود. ✦هیچ‌کس نباید برهنه طواف خانه خدا کند. ✦جز انسانِ مسلمان، کسی وارد بهشت نخواهد شد. ✦هر کس میان او و رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) پیمانی باشد، آن پیمان تا پایان مدت مقرر، محترم و برقرار است. 👇اخلاق زشت جاهلیت👇 🔺كانت العرب في الجاهلية تطوف بالبيت عراة و يقولون لا يكون علينا ثوب حرام و لا ثوب خالطه إثم و لا نطوف إلا كما ولدتنا أمهاتنا 🔸مرحوم علامه مجلسی: «عرب‌ها در دوران جاهلیت (پیش از اسلام)، خانهٔ خدا (کعبه) را برهنه طواف می‌کردند و می‌گفتند: «لباسی نباید بر ما باشد که حرام باشد (یا از نظر ما حرام شمرده شود) و نه لباسی که گناهی (از مشرکان یا غیر آنان) با آن آمیخته باشد؛ و ما تنها همان‌گونه که مادرانمان ما را زاییده بودند، طواف می‌کنیم.» 📚منابع: 1: إقبال الأعمال ج ۱، ص ۳۲۰ 2:بحار الانوار ج 35 ص250 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖چرا فقط امیرالمومنین علیه‌السلام شأنیت انتقال برائت‌نامه به مکه را داشتند؟ 🔺كَانَ نَبْذُ الْعَهْدِ مُخْتَصّاً بِمَنْ عَقَدَهُ أَوْ بِمَنْ يَقُومُ مَقَامَهُ فِي فَرْضِ الطَّاعَةِ وَ جَلَالَةِ الْقَدْرِ وَ عُلُوِّ الرُّتْبَةِ وَ شَرَفِ الْمَقَامِ وَ مَنْ لَا يُرْتَابُ بِفِعَالِهِ وَ لَا يُعْتَرَضُ فِي مَقَالِهِ وَ مَنْ هُوَ كَنَفْسِ الْعَاقِدِ وَ أَمْرُهُ أَمْرُهُ. 🔸مرحوم شیخ مفید: چون فسخ و اعلام برائت از پیمان، اختصاص داشت به همان کسی است: ✦یا پیمان را بسته بود ✦یا به کسی که در وجوب اطاعت، بزرگی شأن، بلندی مرتبه و شرافت مقام، قائم‌مقام او باشد ✦و یا کسی که در کردار او تردیدی راه نیابد و در گفتارش اعتراضی نشود؛ و کسی که همچون جانِ پیمان‌بند باشد و فرمانش همان فرمان او باشد به گونه‌ای که هرگاه حکمی کند، آن حکم نافذ و استوار گردد و جای هیچ اعتراضی در آن نباشد. 👇🏻توضیح👇🏻 این حقیقت آشکار می‌سازد که اگر پرچم “اعلام بیزاری از مشرکین” را کسی جز علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) بر دوش می‌نهاد، در نگاه مشرکان مکه، وزنی نمی‌یافت. چرا؟ زیرا تنها کسی که در آن برهه‌ی حساس، معادل و عدل پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به شمار می‌آمد و فرمانش، فرمانِ خودِ ایشان تلقی می‌شد، امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) بود. بدون حضور او، این اعلام صرفاً فریادی بی‌صدا در صحرای سوزان بود؛ اما با علی (علیه‌السلام)، این اعلام، صاعقه‌ای بود که ارکان بت‌پرستی را به لرزه درمی‌آورد. زیرا اعلام برائت در سال نهم هجری، یکسال قبل از شهادت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله بوده است)2 📚منابع: 1: الارشاد ج 1 ص66 2: تفسیر عیاشی ج 2 ص73 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖شب جمعه است یادت نکنم میمیرم 🔺..عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ ثُوَیْرٍ قَالَ: کُنْتُ أَنَا وَ یُونُسُ بْنُ ظَبْیَانَ وَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ وَ أَبُو سَلَمَهَ السَّرَّاجُ جُلُوساً عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیهِ السَّلامُ، وَ کَانَ الْمُتَکَلِّمُ مِنَّا یُونُسَ وَ کَانَ أَکْبَرَنَا سِنّاً. فَقَالَ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ، إِنِّی کَثِیراً مَا أَذْکُرُ الْحُسَیْنَ عَلَیهِ السَّلامُ، فَأَیَّ شَیْ‌ءٍ أَقُولُ؟ فَقَالَ: «قُلْ: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» تُعِیدُ ذَلِکَ ثَلَاثاً، فَإِنَّ السَّلَامَ یَصِلُ إِلَیْهِ مِنْ قَرِیبٍ وَ مِنْ بَعِید.» 🔸از «حسین بن ثُوَیر» نقل شده است: من و «یونس بن ظَبیان» و «مفضّل بن عمر» و «ابو سلمه سرّاج» نزد امام صادق (علیه‌السلام) نشسته بودیم. از بین ما، یونس که از همه ما بزرگتر بود، سخن می‌گفت. یونس به امام صادق (علیه‌السلام) عرض کرد: فدایتان شوم، من خیلی یاد امام حسین (علیه‌السلام) می‌افتم. (در چنین حالتی) چه بگویم؟ حضرت فرمودند: بگو: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» این را سه بار تکرار کن؛ چراکه سلام، به ایشان می‌رسد، چه از نزدیک و چه از دور.» 📚الكافي، ج۴، ص۵۷۵ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖واکنش مشرکین مکه به ابلاغ سوره برائت توسط امیرالمومنین علیه‌السلام 🔺َ أَنَّهُ لَمَّا وَصَلَ مَوْلَانَا عَلِيٌّ ع إِلَى الْمُشْرِكِينَ بِآيَاتِ بَرَاءَةَ لَقِيَهُ خِرَاشُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَخُو عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ [عَبْدِ وُدٍّ] وَ هُوَ الَّذِي قَتَلَهُ عَلِيٌّ ع مُبَارَزَةً يَوْمَ الْخَنْدَقِ وَ شُعْبَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَخُوهُ فَقَالَ لِعَلِيٍّ ع مَا تُيَسِّرُنَا يَا عَلِيُّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ بَلْ بَرِئْنَا مِنْكَ وَ مِنِ ابْنِ عَمِّكَ إِنْ شِئْتَ إِلَّا مِنَ الطَّعْنِ وَ الضَّرْبِ وَ قَالَ شُعْبَةُ لَيْسَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ ابْنِ عَمِّكَ إِلَّا السَّيْفُ وَ الرُّمْحُ وَ إِنْ شِئْتَ بدأ [بَدَأْنَا] بِكَ فَقَالَ عَلِيٌّ ع أَجَلْ أَجَلْ إِنْ شِئْتَ فَهَلُمُّوا 🔸مرحوم سید بن طاووس نقل می‌کند: «وقتی مولای ما علی (علیه‌السلام) با آیات برائت به سوی مشرکان رسید، خِرَاش بن عبد اللَّه—برادرِ عَمرو بن عبد اللَّه [عبد وُدّ]—به دیدارش آمد. (عمروبن عبدوو همان کسی بود که علی (علیه‌السلام) روز خندق، او را در مبارزه رودررو کشت.) همچنین شُعْبَة بن عبد اللَّه، برادرِ او، نیز نزد علی (علیه‌السلام) حاضر شد. پس به علی (علیه‌السلام) گفتند: ای علی، چه می‌خواهی ما را راحت کنی؟ چهار ماه؟ نه؛ ما از تو و از پسرعمو‌ات—اگر هم بخواهی—جز در (حوزه‌ی) نیزه و ضربت، بیزاریم. شُعْبَة گفت: میان ما و پسرعمو‌ات جز شمشیر و نیزه چیزی نیست. اگر بخواهی، می‌توانیم از تو شروع کنیم. علی (علیه‌السلام) فرمود: آری، آری! اگر خواستی، بشتابید.» 📚:اقبال الاعمال ج 1 ص320 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖کنایه‌ سنگین پیامبر «صلی‌الله‌علیه‌وآله» به ابابکر درباره نالایق بودن برای ابلاغ سوره برائت ✍🏻«زمانی که ابوبکر از عزل شدن خود برای ابلاغ سوره برائت گلایه کرد، پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به او فرمودند: «تو همراه من در غار بودی.» پرسش این است که معنای دقیق این فرمایش پیامبر «صلي‌الله‌علیه‌وآله» چه بود؟ آیا در مقام مدح ابوبکر بودند یا ذم او؟» 🔺هذا الحديث إن قول النبي ص في الحديث الثاني لأبي بكر أنت صاحبي في الغار لما اعتذر عن إنفاذه إلى الكفار و معناه أنك كنت معي في الغار فجزعت ذلك الجزع حتى أنني «1» سكنتك و قلت لك لا تَحْزَنْ و ما كان قد دنا شر لقاء المشركين و ما كان لك أسوة بنفسي فكيف تقوى على لقاء الكفار بسورة براءة و ما أنا معك و أنت وحدك و لم يكن النبي ص ممن يخاف على أبي بكر من الكفار أكثر من خوفه على علي ع لأن أبا بكر ما كان جرى منه أكثر من الهرب منهم و لم يعرف له قتيل فيهم و لا جريح 🔸مرحوم سید بن طاووس: «این حدیث که پیامبر «صلي‌الله‌علیه‌وآله» در حدیث دوم به ابوبکر فرمود: “تو همراه من در غار بودی”، در مقام عذرخواهیِ ابوبکر از اعزام نشدن به سوی کفار [برای ابلاغ سوره برائت] بیان شده است. معنای آن این است که: تو در غار با من بودی و آن‌چنان ترسیدی که من تو را آرام کردم و گفتم: “لا تَحْزَنْ” (اندوهگین مباش). در آن زمان، خطری که از ناحیه مشرکان متوجه ما بود، چندان نزدیک نبود و تو [در آنجا] الگویی (اسوه) از جانب من نداشتی [یعنی رفتار من را در مقابله با خطر ندیدی تا از آن درس بگیری]؛ پس چگونه می‌توانی در ابلاغ سوره برائت به کفار، تاب و توان داشته باشی، آن هم در حالی که من همراه تو نیستم و تو تنها هستی؟ پیامبر «صلي‌الله‌علیه‌وآله»از جانب ابوبکر در برابر کفار، بیشتر از علی «علیه السلام» نمی‌ترسید؛ زیرا از ابوبکر جز گریختن از آنان، کار مهمی سر نزده بود و کشتن یا زخمی کردن کسی از آنان توسط او گزارش نشده است. در حالی که این علی «علیه السلام بود که [در ماجرای لیلةالمبیت] با خوابیدن بر بستر پیامبر، جان خود را به خطر انداخت تا پیامبر از شر آنان در امان بماند و او بود که در هر جنگی، جمعی از آنان را از پای در می‌آورد؛ بنابراین، ترس از کشته شدن علی «علیه السلام» [به دلیل سوابق شجاعت او در مواجهه با کفار] با عقل و منطق سازگارتر بود.» 🔺فإن قوله الأخير: «كيف تؤديها و أنت صاحبي في الغار»، قد جاء على سبيل التقريع و التشنيع و الذم، و بيان السبب و المبرر لهذا الإجراء. و لعل الوجه في ذلك: أن أبا بكر كان في الغار خائفا فزعا، مع أنه كان يرى الآيات الدالة على حفظ اللّه تعالى لنبيه «صلى اللّه عليه و آله»، مثل نسج العنكبوت، و نبات شجرة السدر، و وضع الحمامة الوحشية بيضها، و وقوفها على باب الغار..... 🔸مرحوم سید جعفر مرتضي: «فراز پایانی [سخن پیامبر «صلي‌الله‌علیه‌وآله»] که فرمود: «چگونه می‌خواهی [این سوره را] ابلاغ کنی در حالی که [تنها] تو همراه من در غار بودی؟» به‌طور مشخص در مقام سرزنش، تقبیح و مذمتِ [او] بیان شده و تبیین‌کننده‌ی علت و توجیه این اقدام [منع ابوبکر از ابلاغ سوره] است. شاید وجه [این کلام] چنین باشد: ابوبکر در غار سخت هراسان و مضطرب بود؛ با اینکه نشانه‌های روشنِ حفظ و حراست خداوند از پیامبرش (ص) را به چشم می‌دید؛ نشانه‌هایی همچون تَنیدنِ تارِ عنکبوت، روییدنِ درختِ سدر، و نشستن کبوتر وحشی و تخم‌گذاری‌اش بر درِ غار. [او در حالی ترسیده بود که] در کنار پیامبر «صلي‌الله‌علیه‌وآله» حضور داشت، از پیامبر رحمت «صلي‌الله‌علیه‌وآله» آرامش و اطمینان دریافت می‌کرد و هیچ‌یک از مشرکان نیز از مکان آنان آگاهی نداشت و… با این‌همه، [او در شرایطی که هیچ خطری او را تهدید نمی‌کرد] این‌گونه وحشت‌زده و ترسان بود. حال، اگر او در غار و در آن شرایطِ امن به این درجه از ترس و وحشت دچار شده است، [در مأموریت ابلاغ سوره برائت] چه حالی خواهد داشت؟ آنجا که در برابر صدها یا هزاران نفر از مشرکان قرار می‌گیرد؛ کسانی که او را می‌بینند، از مکانش آگاهند، او در شهرِ خودشان و در چنگِ آنان است، جمعیتِ انبوهِ دشمن او را محاصره کرده است، پیامبر «صلي‌الله‌علیه‌وآله» در کنارش نیست تا به او آرامش بخشد، و [علاوه بر همه این‌ها] خبری از آن آیات و معجزاتِ اطمینان‌بخش هم نیست. این در حالی است که مشرکان، کینه‌ای عمیق از اسلام در دل داشتند؛ دینی که بزرگان، پدران، برادران و فرزندان قبایلشان را کشته، سرزمین‌هایشان را فتح کرده و اموالشان را به غنیمت گرفته بود.» 👇🏻نکته👇🏻 برای فهم دقیق این گزاره، به روایتِ «علل الشرائع، ج ۱، ص ۱۴۵»، مراجعه شود. ✍🏻عیسوند 📚منابع: 1: اقبال الاعمال ج2 ص 41 2: الصحیح من سیرة ج2ص497 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi