🗯 در جلسه ۷ ساعته رئیس‌جمهور با رهبر معظم انقلاب چه گذشت؟ ✏️ مروری بر موضوعات مطرح شده در گفتگوی دکتر پزشکیان با حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی خامنه‌ای همزمان با آغاز سومین سال ریاست‌جمهوری 🔳 مهم‌ترین توصیه رهبر معظّم انقلاب: «حفظ وحدت و انسجام داخلی و پرهیز از اختلاف‌افکنی» ✅ هم اکنون؛ #تیتر_یک RAHBAR.IR به‌مناسبت آغاز هفته دولت 🖨 نسخه کیفیت اصلی 📲 @Rahbar_ir

🌿 جاریِ رسالت | تولدِ یک فردا امشب، همه از تولد یک انسان می‌گویند؛ اما شاید بزرگ‌ترین اتفاقِ آن شب، تولد یک انسان نبود. تولدِ یک فردا بود. محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله که آمد، فقط کودکی به دنیا نیامد؛ نگاهی تازه به انسان به دنیا آمد. جامعه‌ای که انسان را با قبیله‌اش می‌سنجید، با کرامت او روبه‌رو شد. زمانه‌ای که قدرت را با غلبه می‌شناخت، با عدالت آشنا شد. و نسلی که قرار بود فقط فرزندانِ دیروز باشد، آموخت می‌تواند سازنده فردای خودش باشد. شاید راز میلاد همین باشد: بعضی تولدها، یک نفر را به دنیا می‌آورند؛ بعضی تولدها، آینده‌ای را. برای همین، امشب اگر فقط به تولد محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله نگاه کنیم، نیمی از قصه را دیده‌ایم. نیمه دیگر، چیزی است که باید بعد از او در جهان متولد می‌شد: انسان‌هایی دیگر، فرهنگی دیگر، جامعه‌ای دیگر. و شاید هنوز همین‌جا، قصه تمام نشده باشد. هر نسلی که می‌آید، یک سؤال با خود دارد: ما قرار است چه فردایی را به دنیا بیاوریم؟ فرهنگ، تعلیم، تربیت... اینها حاشیه فردا نیستند؛ خودِ فردا هستند. شاید به همین دلیل است که آقایمان، از «توجه فراراهبردی» به فرهنگ و تعلیم و تربیت سخن گفته‌اند؛✨ 🔻یعنی پیش از آنکه برای آینده تصمیم بگیریم، ببینیم داریم چه انسانی برای آن آینده می‌سازیم. و چه چیز مهم‌تر از این؟ جامعه‌ای که قرار است آینده‌ای روشن داشته باشد، باید مراقب چیزی هم باشد که آینده را از درون می‌فرساید: دل‌هایی که از هم دور می‌شوند، زبان‌هایی که به جای پیوند، دیوار می‌سازند، و سخنانی که میان آدم‌ها شکاف می‌اندازند. محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله آمد تا از انسان‌ها، امت بسازد؛ نه جزیره‌هایی جدا از هم. شاید امشب در شب تولد او، به جای اینکه فقط بپرسیم: «محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله چه روزی متولد شد؟» یک سؤال دیگر هم بپرسیم: « از وقتی محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله آمد، چه چیزهایی باید در جهان ما متولد شده باشد؟ » و بعد، آرام‌تر: «از من چه؟» 🌿 جاریِ رسالت محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله آمد؛ و با آمدنش فردایی آغاز شد. شاید سهم ما از میلاد او، این باشد که فردای بهتری را به دنیا بیاوریم. 🌿 آستانه تولد | رحمت للعالمین 🗓 به‌وقت ۱۶ ربیع‌الاول ۱۴۴۸ ✍️ محمدجواد فدایی 🌷🇮🇷🚩🌷

🗞️ *راه روشن است* ⬅️ هفتصد و سی و یکمین شماره مجله دانشمند با موضوع روایت پیشرفت‌های علمی ایران در دوران امام شهید رحمه‌الله‌علیه در ۶۰۰ صفحه منتشر شد. 🔹 در این شماره از مجله دانشمند مسیر پیشرفت‌های ایران و نقش موثر آیت‌الله‌العظمی شهید سید علی خامنه‌ای در چهار دهه گذشته در گفتگوها، مقالات و یادداشت‌هایی تبیین شده است. *✅ @Daneshmand_ins* 🗞️ می‌تواند منبع خوبی برای تولید روایت های امید آفرین و ایران قوی داشته باشد. . 🌷🇮🇷🚩🌷

📌 معرفی ۱۲۰ اثر برگزیده با موضوع «مدرسه» اگر با مدرسه و دانش‌آموز سروکار دارید، این مجموعه می‌تواند گنجینه‌ای برای دیدن، خواندن، الهام گرفتن و عمیق‌تر اندیشیدن به تربیت باشد. 🎁 در این مجموعه معرفی شده است: 🔸 ۵۲ مستند ایرانی و خارجی 🔸 ۴۱ فیلم سینمایی ایرانی و خارجی 🔸 ۷ ارائه TED 🔸 ۲۰ کتاب 🔰 قابل توصیه به معلمان، مربیان، مدیران، مبلغان، فعالان تربیتی و هر عنصر دغدغه‌مند و انقلابی که به‌نحوی با مدرسه و دانش‌آموز سروکار دارد. گاهی یک فیلم، یک کتاب یا یک روایت، می‌تواند نگاه یک مربی به مدرسه و تربیت را تغییر دهد. #مدرسه #فعال_تربیتی #طلبه_انقلابی 🌷🇮🇷🚩🌷

🌿 جاریِ امامت | آدم‌ها یا راه؟ گاهی یک جمله، فارغ از اینکه گوینده‌اش کیست، می‌تواند پنجره‌ای تازه به یک مسئله تربیتی باز کند: اگر روزی چهره‌ها از میان ما رفتند، آیا نسل ما هنوز راه را می‌شناسد؟ شاید یکی از مهم‌ترین وظایف تربیت همین باشد: آدم‌ها را بشناسیم؛ اما راه را هم به فرزندانمان بشناسانیم. ویدئو را ببینید؛ و بعد این تأمل را دنبال کنید: 🔗 «حق را بشناس تا اهل آن را بشناسی.» 🌷🇮🇷🚩🌷

🌿 جاریِ امامت | وقتی چراغ را با صاحب چراغ اشتباه می‌گیریم گاهی در یک راه، آن‌قدر چشممان به راهنما می‌ماند که خودِ راه را فراموش می‌کنیم. اگر او گفت، می‌پذیریم؛ اگر او ایستاد، می‌ایستیم؛ اگر او رفت، می‌رویم. اما یک سؤال مهم‌تر باقی می‌ماند: اگر روزی راهنما از پیش چشم ما کنار رفت، آیا هنوز می‌دانیم کدام سو، راه است؟ امیرالمؤمنین علیه‌السلام در سخنی تکان‌دهنده می‌فرماید: «إِنَّ الْحَقَّ لَا يُعْرَفُ بِالرِّجَالِ، اعْرِفِ الْحَقَّ تَعْرِفْ أَهْلَهُ» حق را با آدم‌ها نمی‌شناسند؛ حق را بشناس، اهل حق را خواهی شناخت. این سخن، دعوت به بی‌اعتنایی به آدم‌ها نیست؛ دعوت به درست دیدنِ آدم‌هاست. فرق بزرگی است میان اینکه بگویی: «چون فلانی را قبول دارم، پس این سخن حق است» و اینکه بگویی: «حق را شناخته‌ام؛ و حالا می‌فهمم چرا باید به فلانی اعتماد کنم و از او پیروی کنم.» در اولی، آدم معیار حق می‌شود؛ در دومی، شناخت حق، چشم ما را برای شناخت آدم‌ها باز می‌کند. شاید یکی از خطرناک‌ترین اتفاق‌ها در تربیت دینی همین جابه‌جایی باشد اینکه به جای تربیتِ انسانِ صاحبِ بصیرت، انسانِ صاحبِ وابستگی تربیت کنیم. کسی که اسم‌ها را خوب حفظ کرده، اما هنوز نمی‌داند پشت این اسم‌ها چه حقیقتی ایستاده است. کسی که چهره‌ها را می‌شناسد، اما معیارها را نه. و اینجاست که یک فقدان می‌تواند به یک بحران تبدیل شود؛ چون با رفتن یک چهره، بخشی از ایمانِ او هم می‌رود. اما اگر انسان، راه را شناخته باشد، آدم‌ها برایش فقط «چهره» نیستند؛ نشانه‌های راه‌اند. آن‌وقت، شناختِ یک رهبر، یک عالم، یک شهید یا یک امام، شناختنِ یک فرد جدا از حقیقت نیست؛ شناختنِ نسبت او با حقیقت است. شاید برای همین است که امیرالمؤمنین علیه‌السلام به حارث هشدار می‌دهد: «إِنَّ دِينَ اللَّهِ لَا يُعْرَفُ بِالرِّجَالِ، بَلْ بِآيَةِ الْحَقِّ؛ فَاعْرِفِ الْحَقَّ تَعْرِفْ أَهْلَهُ.» دین خدا را با آدم‌ها نمی‌شناسند؛ با نشانه حق می‌شناسند. و این، شاید یکی از عمیق‌ترین درس‌های امامت برای تربیت نسل آینده باشد: نسلی تربیت کنیم که اگر پیروست، آگاهانه پیروی کند؛ آدم‌ها را بشناسد، اما در آدم‌ها متوقف نشود؛ پرچمدار را دوست بدارد، اما پرچم را هم بشناسد؛ و اگر روزی پرچمدار از میدان رفت، راه را گم نکند. چون تربیتِ امامت، فقط تربیتِ «پیرو» نیست؛ تربیتِ انسانِ راه‌شناس است. نه بی‌نیاز از امام؛ بلکه چنان امام را بشناسد که با شناختِ او، راه را بهتر ببیند. شاید فرق یک نسلِ وابسته با یک نسلِ بصیر، همین‌جا باشد: یکی وقتی چهره را از او بگیری، راه را هم گم می‌کند؛ دیگری وقتی چهره را از او بگیری، تازه معلوم می‌شود که راه را شناخته است. 📚 منابع امیرالمؤمنین علی(علیه‌السلام): «إِنَّ الْحَقَّ لَا يُعْرَفُ بِالرِّجَالِ، اعْرِفِ الْحَقَّ تَعْرِفْ أَهْلَهُ.» 📚نهج‌البلاغه، حکمت ۲۶۲؛ نیز: مجمع‌البیان، ج ۱، ص ۲۱۱؛ روضة الواعظین، ص ۳۹. و در نقل دیگری: «إِنَّ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ لَا يُعْرَفَانِ بِالنَّاسِ، وَلَكِنِ اعْرِفِ الْحَقَّ بِاتِّبَاعِ مَنِ اتَّبَعَهُ، وَالْبَاطِلَ بِاجْتِنَابِ مَنِ اجْتَنَبَهُ.» 📗الأمالي للطوسي، ص ۱۳۴، ح ۲۱۶. گفت‌وگوی امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) با حارث 📗الأمالي للمفيد، ص ۳ ✍️ محمدجواد فدایی 🌷🇮🇷🚩🌷

🌿 ادب حضور و سلام ✨جانبازی که در دیدار آقا زیارت جامعه می‌خواند 🥺 چه عرض ادب و سلام قشنگی! السلام علیک یا بن رسول الله السلام علیک یا بن فاطمه الزهرا سلام‌الله‌علیها بابی انت و امی یا مولای آیه ۳۷ سوره ابراهیم: وَ اجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ ما خاب من تمسّك بك وأمِنَ مَن لجأ إليك ....😭 يا سيدي بابی انت و امی یا مولای صلى الله عليك يابن رسول الله #ایلام 🌷🇮🇷🚩🌷

🌿 پیام اول | حکمتِ میدان #حکمت_میناب | مدرسه بی‌دیوار ✨شهید آوینی نوشته بود: جوهر حقیقی كمال انسان در مقابله با دشواري‌ها ظاهر مي‌گردد و اگر جز این بود، خداوند هرگز مؤ‌منین را به ابتلائاتی اینچنین دچار نمي‌كرد. جنگ عرصه‌ی ظهور و پرورش كمالات الهی انسان است. كمال در آزادی است و آزادی، در نفی تعلقات و رهایی از عادات. خانه، خانه‌ی تعلقات است و شهر، مهبط عادات، و اگر نبود دشواري‌ها و ابتلائاتی كه خداوند انسان را بدان مي‌آزماید، جوهر حقیقی وجود انسان همواره پنهان مي‌ماند. شاید بعضی حقیقت‌ها را نتوان در کلاس فهمید. باید کفش پوشید، راه افتاد، خسته شد، دید، شنید، و از نزدیک، دستی را دید که در خط مقدمِ زندگی، هنوز گرمِ مقاومت است. خانه، جای آرام گرفتن است؛ اما گاهی انسان برای پیدا کردن خودش، باید از خانه بیرون بیاید. میناب و سیریک و کوهستک، فقط نام چند نقطه روی نقشه نیستند؛ گاهی بعضی نقطه‌های نقشه، آدم را از خودش بیرون می‌کشند. آنجا شاید چیزی در ما بیدار شود که سال‌ها در آسایش خوابیده بود. شاید حکمت این روزهای سخت همین باشد: بعضی راه‌ها را باید رفت تا دیده شوند؛ و بعضی حقیقت‌ها را باید دید تا به راه افتاد. #میناب #سیریک #کوهستک #قلب_ایران 🇮🇷 ✍️ محمدجواد فدایی 🌷🇮🇷🚩🌷

🌿 پیام دوم | «یک راه هنوز نرفته» #حکمت_میناب | از دیدن تا رفتن دوستی از اردوی جهادی در میناب و سیریک می‌گفت. از مردمی که شاید بیش از هر چیز، ما به «دیدنشان» نیاز داریم. از رزمندگانی که حضورشان برای ما یک خبر است؛ اما اگر برویم و کنارشان بنشینیم، شاید تازه بفهمیم که خبر، یک انسان بوده است. گاهی فاصله ما با یک حقیقت، فقط چند صد کیلومتر نیست؛ فاصله ما، ندیدن است. تا وقتی میدان را ندیده‌ایم، جنگ یک واژه است؛ رزمنده، یک تصویر است؛ مردمِ آن منطقه، یک گزارش‌اند. اما وقتی می‌روی... وقتی چشم در چشم کسی می‌شوی که در میدان ایستاده؛ وقتی سختی راه را می‌چشی؛ وقتی می‌بینی یک حضور ساده، یک سلام، یک همدلی، یک بسته کوچک یا یک شب کنار مردم ماندن چقدر دل‌ها را محکم می‌کند... آن وقت چیزی در درونت تغییر می‌کند. شاید بزرگ‌ترین نیاز امروز ما فقط «کمک رساندن» نباشد؛ رفتن و دیدن است. برای آن‌ها، آمدن ما قوت قلب است؛ و برای ما، دیدن آن‌ها قوت ایمان. شاید راز #سفرهای_میدان همین باشد: ما فکر می‌کنیم برای رساندن چیزی می‌رویم؛ اما گاهی می‌رویم تا چیزی را در خودمان پیدا کنیم یا از خودمان جدا کنیم. و از همان‌جا، سؤال شروع می‌شود: اگر رفتن، این‌همه می‌سازد؛ چرا راهِ رفتن را برای مردم باز نکنیم؟ بعضی راه‌ها را باید رفت تا دیده شوند؛ و بعضی حقیقت‌ها را باید دید تا به راه افتاد. #میناب #سیریک #کوهستک #قلب_ایران 🇮🇷 ✍️ محمدجواد فدایی 🌷🇮🇷🚩🌷