🔴 باید حالت آماده باش را حفظ کنیم ▫️روایت حجت الاسلام مجتبی عرب از لزوم حفظ آماده باش در حالت آتش بس در جنگ وجودی بین ایران و اسرائیل @kdnews_net

🔴حیات مبارزه! 🔻حجت الاسلام مجتبی عرب | نشست «آتش بدون صلح» ▪️کاری از مجموعه «سیما فکر» #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

🔴#صوت| نشست «آتشِ بدونِ صلح» درباره جنگی که در میانه آن هستیم! 🔻مجتبی عرب 🔻سیدعلی متولی امامی 🔻سیدعلی سیدان ▪️کاری از مجموعه: سیمافکر #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

🔴 استقلال vs استعمار #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

🔴 چگونه با دشمن بجنگیم؟ ▫️روایت قرآنی حجت الاسلام مجتبی عرب از نحوه جنگیدن دشمن و تاکتیک‌های مقابله با آن @kdnews_net

🔻روایت همچنان زنده فتح چرا همین امروز باید به تماشای روایت فتح نشست؟ بخش اول 🔹با «روایت فتح» بود که ما فهمیدیم «انسانِ انقلابِ اسلامی» بر ماشین جنگ غلبه می‌کند. تا پیش از آوینی، بچه‌بسیجی‌ها این اراده را در خاکریزها به نمایش گذاشته بودند. دلاوری‌هایِ آنان اما در پسِ گزارش‌های خبریِ رسمی و آمار و ارقام غنیمت‌ها و کشته‌ها و اسرایِ دشمن، گم می‌شد. با آوینی بود که ما به روایتِ خاص این جبهه و آدم‌های خاص‌تر آن رسیدیم. سیدمرتضی آوینی در شصت‌واندی قسمت «روایتِ فتح»، قصهٔ این آدم‌ها را برایمان تعریف کرد. مجاهدانی که نه فقط از ماشینِ جنگ نمی‌ترسیدند، که مچ آن را هم می‌خواباندند و ارادهٔ آهنین‌شان قوی‌تر از موتورِ پرسروصدایِ جنگنده‌ها و توپ و تانک دشمن بود. 🔹همان ارادهٔ متصل به خداوند، امروز ما را به قدرتِ موشکیِ منطقه تبدیل کرد و این بلاها را بر سر صهیونیست‌ها آورد؛ اما این‌بار خبری از «روایت فتح» نیست. به‌جای آن، سروکلّهٔ همان گزارش‌های رسمی پیدا شد که عمدهٔ تمرکزشان بر ابزارها و امکانات مادی است و از تلفات دشمن می‌گویند. البته که این هم بخشی از فتح ماست. همین گزارش‌هاست که با نمایش فروریختن خانهٔ پوشالی صهیونیست‌ها، دلِ مستضعفینِ عالم را خنک کرد؛ اما باید حواسمان باشد که در دل این روایت‌ها، وابستهٔ موشک‌ها و تجهیزات جنگی نشویم. مهم‌تر از این موشک‌ها، ارادهٔ آهنین آدم‌های پشت موشک است. اصل، امتداد همان انسانِ انقلابی دههٔ شصت است که از جنگیدن با دست‌های خالی، به کوبیدن قلبِ تل‌آویو رسیده است. 🔹باید دوباره به‌سراغ این انسان رفت و ملاقاتش کرد. این اصلی‌ترین کاری است که روایت جنگ می‌تواند انجام دهد. «اما کدام زبان و بیانی و چگونه از عهدهٔ روایت آن‌چه ‌گذشت، برمی‌آید؟». این پرسش را سید مرتضی آوینی در یکی از نخستین قسمت‌های «روایت فتح» از خود می‌پرسد. پرسش او، پرسش امروز ما است. و در این روزها که فرصت تأمل برایمان فراهم هست، باید دوباره به تماشای «روایتِ فتح» بنشینیم و ببینیم که آوینی چگونه فتح را توضیح داده است. روایتِ ماندگار آوینی از جنگ، معیاری به‌ دست ما می‌دهد که چطور به آدم‌هایِ جنگ نزدیک شویم و آن‌ها را بشناسیم. 🔹«کلام»، اصلی‌ترین نقش را در روایت آوینی ایفا می‌کند. تصادفی نیست که نریشن (گفتارمتن‌) «روایت فتح» این‌چنین به‌یادماندنی است و با صدایِ آسمانی آوینی، جاودان شده است. آوینی دربارهٔ دفاع مقدس، حرف‌هایِ تازه‌ای دارد و برای بیان این حرف‌ها، چاره‌ای جز روی آوردن به کلام و کلمه ندارد. اساساً تصوّر «روایت فتح» بدونِ گفتارمتن، غیرممکن است؛ گویی تصویر به‌تنهایی از عهدهٔ بیانِ حقیقت جنگ برنمی‌آید. این انتخاب، به‌خودی‌خود، نمایان‌گر شیوهٔ نگاه آوینی به جنگ است؛ آوینی به‌عنوان یک هنرمندِ مسلمان، حکیمانه به‌جهان می‌نگریست. نگاهش را به ورایِ ظواهر می‌بُرد و حقیقت چیزها را جستجو می‌کرد. خاک‌ریزها و تانک‌ها و اسلحه‌ها و حتی آدم‌های جنگ، برای آوینی مظهرِ ظهور حقیقتِ خلیفة‌اللّه بودند. آوینی جنگ را نه در سطحِ ظاهری و مواجههٔ دو جبهه با یک‌دیگر، بلکه در درون آدم‌ها و جهان انفسی‌شان می‌گشت. 🔹درعین‌حال، «روایت فتح» یک مجموعه ‌مستند تلویزیونی است. آوینی یک مستندساز است و سروکار مستندساز هم بیش از آنکه با کلمات باشد، با تصاویر است. باید به‌گونه‌ای، تصویر و کلام با هم آشتی کنند. اینجاست که وجه دیگری از شخصیت هنری آوینی برجسته می‌شود؛ آوینیِ تدوین‌گر. «آینهٔ جادو» را که تورق می‌کنی، جابه‌جا دربارهٔ تدوین صحبت کرده و حتی مقاله‌ای مستقل دربارهٔ آن نوشته است: «مونتاژ به‌مثابهٔ معماری سینما». گویی تدوین، گونه‌ای دیگر از نوشتن است؛ نوشتن با تصاویر و کلام. به‌واسطهٔ تدوین است که تصاویر با هم پیوند می‌خورند و در کنار گفتارمتن قرار می‌گیرند؛ نوشتارِ تصویری و نوشتار ادبی در کنار هم، یک اثر جدید را می‌سازند که دیگر نه تصویرِ صرف است و نه یک متن ادبی؛ یک اثر سینمایی است. و آوینی در «روایت فتح»، یک سینماتوگراف است؛ مؤلفی است که به‌واسطۀ تصاویر و صداها می‌نویسد. 🔹با همین تصاویر و گفتار متن است که سیدمرتضی، ماجرایِ بسیجی را تعریف می‌کند. بسیجی، شخصیتِ اصلی «روایتِ فتح» است؛ انسانی است که با امام خمینی (ره)، پیوندِ قلبی بسته و عهده‌دار یک مسئولیت تاریخی شده است. اوست که عَلَم مبارزه با طاغوت را از دست انبیاء و اولیای الهی می‌گیرد و قصد می‌کند تا آن را به امام زمان (عج) برساند. آوینی برای نزدیک شدن به این انسان، نه در جایگاه او غلو می‌کند و نه دور از او می‌ایستد و نه ساحتی غیرقابل‌دسترس به او می‌دهد. بلکه فروتنانه به‌سراغش می‌رود و پایِ حرف دلش می‌نشیند. ادامه متن... 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

روایت همچنان زنده فتح چرا همین امروز باید به تماشای روایت فتح نشست؟ بخش دوم 🔹چنین مواجهه‌هایی با بسیجی، یکی از شگفتی‌های «روایتِ فتح» است؛ بسیجی‌هایِ ساده‌پوش و ساده‌دل، غالباً با لهجه‌هایِ شیرین محلی‌شان، از حس و حال و انگیزه‌شان برای حضور در جبهه می‌گویند. جملاتی ساده و خودمانی و درحال‌وهوای فرهنگ مرسوم جبهه‌. در همین حال، آوینی، همین بچه‌بسیجی‌های صمیمی را به تاریخِ نبرد حق و باطل متصل می‌کند و ناگهان، همهٔ این چهره‌های عادی، ، برای تو معنای تازه‌ای می‌یابند و آرام‌آرام، به حقیقت وجودی‌شان نزدیک می شوی. 🔹ما باید قصهٔ همین «انسان بسیجی» را پیگیری کنیم. باید از نگاه آوینی، نگاه کردن را یاد بگیریم. بدون چنین نگاهی، فهم ما از جنگ، متعارف خواهد بود و ظاهربین. در بند اعداد و ارقام می‌مانیم و شیفته یا مرعوب ابزارآلات جنگی، آنان را هم‌چون رب‌النوع‌های جنگ می‌پرستیم؛ اما اگر همچون آوینی معتقد باشیم که: «دشمن با خیل عظیمی از آهن به مصاف ایمان آمده است»، آن‌وقت روایت‌مان را نه متوجه ماشین‌ها که معطوف به ایمانِ آدم‌ها می‌کنیم. 🔹ایمان در دل معرکهٔ نبرد محک می‌خورد، چرا که «جنگ دشوارترین عرصهٔ ابتلای آدمی است و خلیفة‌الله را باید که به یک چنین ابتلایی کربلایی بیازمایند». با این نگاه است که ما به سراغ انسان می‌رویم و احوالات او را در این آزمون الهی پیگیری می‌کنیم. و البته که در این مواجهه، مجاز به نمایش هر چیزی نیستیم: «این یکی از اصولی است که ما در تدوین فیلم‌ها رعایت می‌کنیم؛ خیر و زیبایی‌ها را باقی می‌گذاریم و شرور را حذف می‌کنیم.» با همین معرفت‌هاست که روایت ما از جنگ، عرصهٔ ظهور انسان انقلاب اسلامی می‌شود و «روایتِ فتحِ» تازه‌ای شکل می‌گیرد. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔴جهاد تبیین، جهاد تخدیر نیست! 🔻تلاشی برای رسیدن به مفهوم ولایت پذیری در اندیشه اصیل انقلابی ✍حجت الاسلام مجتبی عرب ▪️برای مطالعه متن یادداشت اینجا کلیک کنید... #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

🔴جهاد تبیین، جهاد تخدیر نیست! تلاشی برای رسیدن به مفهوم ولایت پذیری در اندیشه اصیل انقلابی بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ #بخش_اول 🔻اندیشه شیعی در طول تاریخ، عجین با دو عنصر کلیدی بوده است: عدالت ⚖️ و عقلانیت💡. این دو عنصر، حتی در نزاع‌های عقیدتی و کلامی پرچم تشیع بوده‌اند. 🌟 امامت شیعی، خود قله‌ی این دو عنصر در کنار معنویتِ زنده و زندگی‌محور تشیع است. مرز روشن شیعه با اشاعره، خوارج، اهل حدیث، سیاست‌مدارانی چون قاسطین و امویان، بنی‌عباس و بسیاری از جریان‌های فکری و سیاسی، همواره در پرتو این دو عنصر پررنگ بوده است. در طول تاریخ تشیع، جریان‌هایی حضور داشتند که کوشیدند به بهانه‌هایی، دست‌کم یکی از این دو رکن اساسی را کمرنگ کنند: 🔻چه آن‌ها که با طعم فکری و احساس تقدس، تمسک عمیق و ملاک‌محور به کلام مقدس اهل‌بیت(ع) و روایات را تخطئه می‌کردند،, اخباری‌مسلکی در مواجهه با متن و اشعری‌مسلکی در مواجهه با فکر را ترویج می‌نمودند و شمشیر عقلانیت شیعی را کند می‌ساختند؛ چه دیگر جریان‌ها که عقلِ مدبر، مصلحت‌سنج و دوراندیش شیعی را در عرصه‌ی سیاست و حرکت‌سازی اجتماعی، همراه با عدالت‌خواهی عمیق تشیع برنمی‌تافتند و به دنبال قیام‌های غیرعاقلانه بودند؛ چه جریان‌هایی که آرمان مقدس مبارزه با ظلم و عدلیه‌بودن شیعه را به نفع سیاستِ مرسومِ اموی‌گونه و علوی‌گونه نمی‌پذیرفتند و نقشی داشتند که در تاریخ قابل وارسی است. 🔻جریان امامت شیعی که از اهل‌بیت(ع) به اصحاب و فقهای تربیت‌یافته‌ی ایشان تسری می‌یافت، شیعه را به سه‌گانه‌ی معنویت، عقلانیت، و عدالت مجهز می‌پروراند. امامت و ولایت، هیچ‌گاه معارض این سه‌گانه نبود. ولایت‌پذیری شیعی: - نه امری غیرمعنوی و دنیازده‌ی محض و قدرت‌طلبانه‌ی سیاسی بود؛ - نه امری غیرعقلایی و غیرعقلانی مبتنی بر تعطیل قوه‌ی فکر و پرورش آدم‌های کوتاه‌قد و بی‌هنر شبیه وعاظ‌السلاطین و افراد ناسازگار با فطرت عمومی بود؛ - و نه این ولایت‌پذیری، نافی پیگیری آرمان مبارزه با ظلم و قراردادن امور در وضعِ صحیحِ عدالت‌خواهانه می‌شد. 🔄 تحریف مفاهیم در سال‌های اخیر در سال‌های اخیر، مطامع سیاسیِ جریان‌های قدرت‌طلب، با تحریف مفاهیم و خروج از مواضع کلیدی تفکر شیعی، سعی در پرورش نیروهایی داشته‌اند: بی‌فکر، بله‌قربان‌گوی قدرت‌طلبان، خوش‌خیال، بی‌مسئولیت نسبت به کشور، شبه‌اخباری، شبه‌اشعری، غیرعمیق و گریزان از تأمل بر مسائل سخت جهانی و داخلی ایران 📌 این موارد را مرور کنیم: ۱. تشبیه ناروای خوارج به عدالت‌خواهان: خوارج، نماد تقدسِ خشک، بی‌عقل، بی‌فکر و ظاهرگرا بودند و هرچه به اخباری‌مسلکان امروز شبیه باشند، هیچ سنخیتی با جویندگان حقیقیِ آرمان عدالت نداشتند. ۲.اسطوره شیعه تنوری: تمسک به روایتی از صادقین(ع) درباره فردی که اطاعتش را با ورود به تنور نشان داد، و تلقی آن به‌مثابه‌ی «آرمان ولایت‌پذیری»! ممکن است گمان کنید توسعه دهندگان خالصانه دنبال گسترش اصل اطاعت از امام هستند اما مقصود توسعه‌دهندگان این نبوده؛ آنان درپی ایجاد معارضه‌ی عقل و تفکر با ولایت‌پذیری اند! گویی هرچه بی‌فکرتر، ولایت‌پذیرتر! این پروژه‌ای خطرناک است برای تهی‌کردن ولایتِ عقلانی و عدالت‌محور از عناصر کلیدی، و توجیه پرورش نیروی بی‌فکر. «شیعه‌ی تنوری»، نه اصل اطاعت، که ساخت رقیبی برای ولایت‌پذیری عقلانیِ عمار و مالک بود.! ۳. تحریف در تحجر: تحجری که اساسش جدایی دین از مدیریت عینیت اجتماعی و زندگی و در نتیجه سیاست است، را به «ایستادگی بر آرمان‌های اصیل و کهن شیعی» که در کالبد انقلاب اسلامی رنگی نو به خود گرفته، تأویل بردند. متحجر یعنی آرمان‌خواه! یعنی حق‌طلب! یعنی آن‌که دنبال تحقق تام آرمان‌های انقلاب است! ۴. غیرمردمی کردن عقلانیت تدبیرگر شیعی: شعار «سپردن کار به کارشناسی» در واقع، مردم‌زدایی از سیاست است. می‌گویند: «امنیت، جامعه، اقتصاد و فرهنگ را به «کارشناسان» بسپارید!» این پوششی است برای حذف مردم و نظارت جریان‌های حزب‌اللهی از سیاست، تا جریان‌های چپاول‌گرِ ظاهرالصلاح، در سایه‌ی وفاق و توافق، سیاست را از آرمان دور کنند و امکان‌های عقلانیِ کشور را برای مسیر آرمانی تنگ نمایند. مروجان این گفتمان در فضای مجازی و رسانه‌ها — که می‌گویند: «مردم! شما از جزئیات و پشت‌صحنه‌ی سیاست بی‌خبرید!» — درواقع مزدور جریان‌های قدرتی‌اند که می‌خواهند: «این سیاستِ کثیف را به ما واگذارید! چرا خود را آلوده می‌کنید؟!» ▪️ادامه متن را در اینجا بخوانید... #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

🔴جهاد تبیین، جهاد تخدیر نیست! #بخش_دوم ۵. انسجام حقیقی از جنس جنگ یا ائتلاف وفاقی؟ وفاق در این نگاه نه حرفی رو به جلو برای نزدیک شدن عقب افتادگان از آرمان‌های مردم به آرمانها و اصول جمهوری اسلامی که تلاشی تئوریک و عملی برای نزدیک کردن جمهوری اسلامی به این عقب افتادگان است! وفاق وحدت و انسجام روبه جلویی که در جنگ دیدیم را دنبال نمی‌کند بلکه حذف اصول و نیروهای پاسدار آرمانها به نفع یک ائتلاف بی وحدت قلوب و عقول است! ۶. «همه چیز تحت اشراف رهبری است»، «در شرایط جنگی که دیگر همه‌چیز تحت اشراف‌تر رهبری است»: مقصودشان آرام‌کردن دل مردم است؟ مقصودشان امیدواری به آینده است؟ مقصودشان عدم بدبینی و هتاکی به مسئولین کشور است؟ ظاهرش همین‌قدر قشنگ است. اما پشت این لالاییِ به‌ظاهر زیبا، هدف اخته‌کردن جریانِ فعالِ آرمان‌خواهِ انقلابی است تا ناظر بر کج‌روی‌ها نباشد. روش کارشان این است: - موج اجتماعی مصنوعی می‌سازند که «مردم چنین خواسته‌اند!» - رهبری را در برابر تصمیمِ انجام‌شده قرار می‌دهند. - سپس تأیید رهبری را چماقی می‌کنند بر سر منتقدان: «مخالفت شما، مخالفت با ولایت است!» این «لالایی‌خوان‌های مخدّر‌ساز» می‌کوشند جریان انقلابی را گیج و خواب‌زده نگه دارند؛ حتی اگر مسئله‌ای (مانند مذاکره با آمریکای متجاوز) آشکارا خلاف اندیشه‌ی اسلام ناب و بیانات متواتر امام و رهبری باشد، با شعار «همه‌چیز تحت اشراف است!» می‌خواهند دغدغه‌ها را تخدیر کنند: «شما را چه به نگرانی؟! این نگرانی‌ها مخالفت با ولایت است!» ❌ مردم‌زدایی: خطر اصلی این زنجیره‌ی تاویل‌ها و انحراف مفاهیم اصیل و مفهوم‌سازی‌های جدید، از بالا که بنگریم، یک هدف دارد: مردم‌زدایی از سیاست — که به‌قول امام(ره)، «خطرش از دین‌زدایی از سیاست بیشتر است!» 🎯 نوک پیکان این مردم‌زدایی، متوجه جریان حزب‌اللهی است — تنها جریانی که انقلاب و نظام را در تمام صحنه‌ها حاضر و زنده نگه می‌دارد — تا آن را: - اخته، تخدیرشده و بی‌کنش؛ - کوتوله، بی‌فکر و ناامید؛ - محتوم‌بینِ وضع موجود و امکان های موجود کشور؛ - نرمال‌شده و غیرجسور برای تحولِ گامِ دومی؛ بسازد! 📌جهاد تبیین یا جهاد تخدیر؟! در این نقشه، حتی جهاد تبیین— که می‌بایست زمینه‌ساز خلق اراده‌ی عمومی برای تحول باشد — به جهاد تخدیر تبدیل می‌شود: توجیه‌گری و ماله‌کشی بر وضع موجود! حذف کنش مردم در نمایش دستاوردها! 🔻جهاد تبیینِ راستین، حرکتی برای فهمِ مردم از ایستارِ باشکوه (و پرنگرانی) جمهوری اسلامی و زمینه‌سازی اراده‌ی عظیمِ "جهش گام دومی" است، نه آنکه خنجری از پشت به پیکر جریان اصیل انقلابی تبدیل شود! تکنیک آنان: - ایجاد دعواهای بیهوده درون جبهه‌ی حزب‌اللهی؛ - معطل‌کردن و بدنام‌سازی نیروهای کنشگر؛ - ترمزگیری در برابر هر عقلانیتِ انقلابیِ مستقل و نگرانِ دستاوردها؛ - پرورش «کوتوله‌هایی» که به‌جای تعمق بر ملاکات و نقشه‌ی عمیق رهبری، صرفاً به ظاهرِ بیانات — آن‌هم به‌شکلی غیراجتهادی — می‌چسبند، از تحولات جامعه و جهان عقب می‌مانند، و مدام درگیر ساخت‌وپرداخت توجیهات برای این عقب‌افتادگی‌اند... 📌 صحنه را از بالا بنگریم - شعار «انسجام» و «هیس! حزب اللهی ها فریاد نمیزنند» بهانه‌ی پوشاندن کدام مخاطراتِ انسجامِ حقیقی است؟ - 🔇 این «جهاد تخدیر»، درواقع خاموش‌کننده‌ی موتورِ انسجام ملی— یعنی نیروی کنشگر و فداکارِ حزب‌الله — است... ✍حجت الاسلام مجتبی عرب ▪️برای مطالعه بخش اول یادداشت اینجا کلیک کنید... #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3