آه ، آری این منم ، اما چه سود؟ ″او″ که در من بود ، دیگر نیست ، نیست می‌خروشم زیرلب دیوانه‌وار ؛ ″او″ که در من بود ، آخر کیست ، کیست؟ -فروغ‌فرخزاد

و این جهان پُر از صدایِ حرکتِ، پاهایِ مردمی است.کهٔ هم‌چنان که تو را مي‌بوسند، در ذهنِ خود، طنابِ دارِ، تو را می‌بافند.

ز دل‌بریدن و دل‌بستن به یک طرف متمایل شو ، که آنچه من ز تو می‌بینم نه اشتیاق‌ست نه بیزاری‌ست .

‌نمی‌دانم آیا مادرش هم او را به‌اندازه‌ی من دوست داشت؟ آیا کسی می‌توانست بفهمد که دوست‌داشتن او چه لذتی دارد، و آدم را به چه ابدیتی نزدیک می‌کند؟ آدم پُر می‌شود. جوری که نخواهد به چیزی دیگر فکر کند. نخواهد دلش برای آدم دیگری بلرزد و هیچ‌گاه دچار تردید نشود. سمفونی مردگان ، عباس معروفی

من زاده‌ی مرگم ، تو چی ؟