Mahdavi Mags 1401-11-06.exe
26.24M
بسم الله الرحمن الرحیم
به مناسبت ایام پربرکت و میمون ماه رجب و نیز در آستانه دهه مبارک فجر تقدیم می شود:
⏺ نرم افزار مجلات مرکز تخصصی مهدویت و پژوهشکده مهدویت و موعودگرایی
نسخه بهمن ماه 1401
⬅️ شامل افزون بر 950 مقاله مهدوی از:
🔸مجله علمی پژوهشی انتظار موعود (75 شماره)
🔸مجله علمی ترویجی پژوهشنامه موعود (4 شماره)
🔸مجله علمی تخصصی مطالعات مهدوی (54 شماره)
کافی است فایل را اجرا کنید و محلی را تعیین کنید تا فایلهای مجله در آنجا ریخته شود. پس از آن با اجرای فایل MahdaviMags.exe برنامه اجرا می شود.
لازم به ذکر است نرم افزار حاوی فایلهای پی دی اف مقالات هم موجود است که به دلیل حجم بالا لازم است عزیزان برای دریافت آن به مرکز تخصصی مهدویت مراجعه فرمایند.
اللهم صل علی محمد و آل محمد 💐
کتاب شناسی مهدوی | اثبات الرجعه فضل بن شاذان
🔻جایگاه فضل بن شاذان: فضل بن شاذان به قدری شخصیت مهمی است که امام حسن عسکری فرمود: «أَغْبِطُ أَهْلَ خُرَاسَانَ لِمَکَانِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ وَ کَوْنِهِ بَیْنَ أَظْهُرِهِمْ»(📚رجال کشی ص 542) من به سبب موقعیت فضل بن شاذان و حضورش در میان اهل خراسان، به آنها غبطه می خورم.
وفات ایشان در اوایل ۲۶۰(۹۵ ساله) بوده است، زیرا جمعی از اهالی خراسان نزد حضرت در سامرا رفتند و حضرت فرمود: «رحم الله الفضل» و اهالی خراسان گفتند حال فضل خوب بود و حضرت فرمود: «رحم الله الفضل» و چند روز بعد این ملاقات، امام حسن عسکری علیه السلام شهید شدند، بنابراین تاریخ وفاتش ربیع الاول 260 هجری قمری است.
نجاشی می گوید: «جلالت قدر او مشهور تر از آن است که ما آن را وصف کنیم» (📚رجال نجاشی ص 307)
علامه حلی می گوید: «او رئیس طائفه ی امامیه است و بزرگوار تر از آن است که کسی بر ایشان خرده بگیرد» (📚رجال ص ۱۳۳)
علامه مامقانی می گوید: «همه رجالیون او را توثیق نموده و از جلالت قدر او سخن گفته اند» (📚تنقیح المقال ج ۲ ص ۹).
فضل بن شاذان شخصیت کم نظیری بوده که مورد عنایت خاص امام عسکری بوده و چهار امام را درک نموده است و از چهار امام بدون واسطه حدیث شنیده و حدیث نقل کرده و از این حیث رتبه ی دوم را بعد جابر بن عبدالله را دارد که جابر هفت معصوم را درک کرده است.
🔻کتاب اثبات الرجعه: فضل بن شاذان ۱۸۰ جلد کتاب نوشته است و ۶ جلد آن درباره ی امام زمان است که مهم ترین آن «إثبات الرجعه»(قرن سوم) است و این کتاب تا قرن دهم موجود بوده(یعنی تا زمان علامه ی مجلسی) و خوشبختانه مهم ترین نسخه ی آن در شهر اصفهان بوده و شوربختانه کسی که این نسخه را داشته به علامه ی مجلسی نداده تا در بحار ذکر شود و برای همیشه مورد استفاده قرار بگیرد. اما کسی که این نسخه را در اختیار داشته، چهل حدیث از آن انتخاب کرده و بنام «کفایة المهتدی» چاپ کرده است(۲۳ روایت دیگر هم افزوده و جمعا ۶۳ حدیث شده است). ۲۰ حدیث نیز اثبات الهداه شیخ حر عاملی از کتاب اثبات الرجعه آورده است. هرچند برخی معتقدند این کتاب بدست ما نرسیده از این بابت که این کتاب مدت زیادی مفقود بوده و سپس توسط علمایی مثل علامه ی حلی پیدا شده!
از میان این ۱۸۰ کتاب فضل بن شاذان، کتاب «الایضاح» بطور کامل به دست ما رسیده و کسی که می خواهد با اهل تسنن مناظره کند باید این کتاب را بخواند.
🔻جعل غیبت: برخی بر شیعه چنین اشکال می کنند: شما می گویید: زمین از حجت الهی خالی نمی ماند، در حالی که با شهادت امام حسن عسکری عملاً زمین از حجت الهی خالی ماند و لذا مقوله ی غیبت موضوعی بود که توسط شما جعل شد تا سراغ حجت بعدی بروید. در پاسخ می گوییم: غیبت جعل علمای شیعه بعد از تولد امام زمان نبوده و در آثار شیعه قبل از تولد امام زمان و به نقل از ائمه روایاتی درباره ی غیبت و در کتاب إثبات الرجعه ثبت شده است، مانند این روایت: «.. یغیب غیبة طویلة ثم یظهر فیملأ الأرض قسطا و عدلا کما ملئت جورا و ظلما».
🔻مادر بزرگوار امام زمان: در اینکه مادر امام زمان اهل روم بوده یا اهل سودان و سیاه پوست بوده اند اختلاف نظر است و ادله ی کسانی که معتقدند ایشان اهل روم بوده اند استناد به روایت فضل بن شاذان و کتاب کمال الدین شیخ صدوق است و مخالفان به روایات کافی و الغیبه ی نعمانی استناد جسته اند که طبق این منابع ایشان سیاه پوست بوده اند و از ابتدا در خانه ی جناب حکیمه زندگی کرده اند. استاد جواد جعفری طی یک مقاله ای که دارند معتقدند ایشان اهل روم بوده اند و همینطور استاد آیت الله نجم الدین طبسی از کسانی هستند که به نقل کمال الدین اعتماد کرده اند.
🔻 فضل بن شاذان و محمد بن علی الکوفی: برخی از روایات بیانگر رفتار بسیار خشونتآمیز امام زمان در هنگام ظهور است. بیشتر این روایات به فردی بنان محمد بن علی الکوفی بازمی گردد که معاصر با فضل بن شاذان بوده که فضل بن شاذان درباره ی او می گوید: «رجل کذاب» مردی بسیار کذاب است و در جای دیگر می گوید: «کدت أقنت علیه» نزدیک بود در قنوت نماز لعن و نفرینش کنم.
#کتاب_شناسی_مهدوی
#نور_نما
غیبت و حیرت
🔻عده ای با استناد به برخی از روایات بر این باور اند که عصر غیبت، عصر سراسر حیرت و سرگردانی ایست: «التاسع من ولدک یا حسین هو القائم بالحق... ولکن بعد غیبة و حیرة...».
🔻اما حقیقت آن است که برای مومن که معرفت به امام زمان خود پیدا کرده این حیرت در عصر غیبت معنا ندارد و اگر روایتی از حیرت مومنین وارد شده مربوط به بدو ورود به غیبت و حیران عند فقده بوده و نه در طول غیبت، آنچنان که در روایت از رسول الله آمده است: «فکم من مؤمن و مؤمنة متأسف متلهف حیران عند فقده» پس چه بسیارند از مردان و زنان باایمانی که هنگام فقدان او با غم و افسوس و سرگردانی به سر برند(📚کفافة الأثر ص 242) و این دوره خیلی طول نکشید و با درایت و زحمات طاقت فرسای عثمان بن سعید فروکش کرد.
🔻بنابراین حیرت و سرگردانی برای افرادی ایست که نسبت به امام زمان خود معرفت نداشته و جاهل اند، چنانچه از امام حسن عسکری علیه السلام روایت شده است: «لَهُ غَيْبَةً يَحَارُ فِيهَا الْجَاهِلُونَ» برای آن حضرت غیبتی است که در آن جاهلان متحیر می شوند.
در کتاب غیبت شیخ طوسی نقل است که وقتی امام حسن عسکری علیه السلام به شهادت رسیدند عده ای به این سمت رفتند که امام حسن عسکری وصی ندارد پس در یازده امام توقف کردند و به همین منظور نامه ای به امام زمان می نویسند و ایشان می فرماید: «يَا هَؤُلاَءِ مَا لَكُمْ فِي اَلرَّيْبِ تَتَرَدَّدُونَ وَ فِي اَلْحَيْرَةِ تَنْعَكِسُونَ» آقایان! چه شده است در تردید به سر می برید و در حیرت خود سرگردانید؟
اینکه امام زمان از این افراد تعجب و سوال می کند از چه بابت است؟ که خود حضرت توضیح می دهد که مگر آثار و احادیث و اخبار به شما نرسیده: «وَ مَا عَلِمْتُمْ مَا جَاءَتْ بِهِ اَلْآثَارُ مِمَّا يَكُونُ وَ يُحَدَّثُ فِي أَئِمَّتِكُمْ عَنِ اَلْمَاضِينَ وَ اَلْبَاقِينَ مِنْهُمْ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ».
پس کسی که معرفت داشته باشد و اخبار و احادیث را بداند حیرت برای او جای تعجب دارد و علما نیز با همین رویکرد کتاب های حدیثی را نگاشته تا از جهل و حیرت مردم را برهانند که نمونه هایی از آنها را ذکر می کنیم:
- پدر شیخ صدوق در مقدمه کتاب الامامة و التبصرة من الحیرة در مورد انگیزه ی نگارش کتاب می نویسد:
دیدم بسیاری از افرادی که عقیده صحیحی دارند، در اثر غیبت و طولانی شدن مدت، احساس تنهایی و بی کس می کنند، بنابراین روایاتی را جمع کردم که سرگردانی آنها را برطرف کند و همدم آنها در طول غیبت تنهایی شان باشد(📚الإمامة و التبصرة من الحیرة ص 9)
- مرحوم نعمانی می گوید:
به جان خودم سوگند هر کس که به وادی گمراهی و سرگردانی رفته و گرفتار فتنه و انحراف و انتقال از حق به باطل شده و طرفدار مذاهب و فرقه های بیهوده شده است، فقط به خاطر کمی دانش و ندانستن روایت و عدم فهم و درک دین است(الغیبه ی نعمانی/ص 27)
- شیخ صدوق نیز ضمن تصدیق وجود این حیرت، بر این نکته تأکید دارد که عدم مراجعه به سخنان الهی ائمّه اطهار (علیهم السلام) موجب این حیرت شده است. ایشان هر شیعه حیران وسرگردانی راکه می دید، با ذکر روایات غیبت - که توسط پیامبر اکرم (صلّی الله علیه وآله وسلّم) وائمه اطهار (علیهم السلام) بیان شده بود – معالجه می کرد. این امر به خوبی نشان دهنده عدم توجّه شیعیان حیران به میراث روایی تشیع بوده است(📚کمال الدین جلد 1 ص 4 و 6) و بخاطر همین شیخ صدوق کتاب کمال الدین را به نگارش درآورد همچنان که خود ایشان در مقدمه ی کتاب می گوید:
انگیزه من در تألیف این کتاب آن بود که چون آرزویم در زیارت علی بن موسی الرضا علیه السلام برآورده شد، به نیشابور برگشتم و در آنجا اقامت گزیدم. دیدم بیشتر شیعیانی که نزد من آمد و شد می کردند، در امر غیبت حیران اند و درباره امام قائم شبهه دارند و از راه راست منحرف گشته و به رأی و قیاس روی آورده اند(📚کمال الدین ص 2)
#غیبت_و_حیرت
#نور_نما
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
پروتستان های مسیحی بنیادگرا
این گروه که امروزه ۶۰ میلیون جمعیت در آمریکا دارد و نفوذ بالای سیاسی دارد، از دیدگاه های آخرالزمانی ضد مهدویت برخوردار است. آنها بر این باور اند که مهدی مسلمانان دجال آخرالزمان و ضد مسیح است و روزی با بمب اتمی که ایران و روسیه ساخته است به جهان حمله خواهد کرد و بنابراین باید قبل از آن به منطقه و ایران حمله کنند.
إن الإسلام بدأ غریبا و سیعود غریبا، فطوبی للغرباء
رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمود: «إن الإسلام بدأ غریبا و سیعود غریبا، فطوبی للغرباء»
🔻سید رضی گوید:
این سخن از استعاره های زیبا و مجاز های شگفت انگیز و بدیع است. پیامبر خدا اسلام را در آغاز ظهور به شخص غریبی که یار و یاوری ندارد و شهر و دیارش دور است تشبیه فرمود، زیرا اسلام در ابتدای پیدایش خود این چنین بود و بعدا پایه های آن استوار و استخوان بندی اش محکم شد و یاران فراوانی یافت و استقرار پیدا نمود. "سیعود غریبا" یعنی اسلام در اینکه عمل کنندگان به احکام و برپادارندگان مقرراتش کم خواهند شد به حال اول خود بازمی گردد نه اینکه - العیاذ بالله - نشانه هایش محو شود و آیاتش کهنه گردد(📚المجازات النبویة ص ۳۲ و ۳۳)
🔻ابن ابی الحدید در ذیل خطبه ۱۸۲ گوید:
"هو مغترب إذا اغترب الإسلام" می گوید این شخص خود را پنهان می کند و آن هنگام که اسلام غریب شود، آن را حمل می کند، و اغتراب اسلام آن است که فسق و فجور بر صلاح و عدل غلبه کند؛ گفت علیه السلام: اسلام با غربت آغاز شد و به زودی به غربت بازمی گردد.
"إذا اغتربت الإسلام" یعنی هنگامی که اسلام غریبی مقهور گردد و سینه بر زمین خوابانده عسیب خویش را به زمین می چسباند و برخاستنی ندارد.
"بقیة من بقایا حججه، خلیفة من خلائف انبیائه" یعنی اسلام برمی گردد، یعنی از بقایای حجت های اسلام و خلیفه ای از خلیفه های پیامبران اسلام
🔻علامه مجلسی گوید:
"إن الإسلام بدأ غریبا" یعنی در زمانی که کفر رواج داشته و تعداد اهل اسلام و نیز کسانی که آن را میپذیرفتند کم بوده، شروع شده و باز هم در زمان قائم علیه السلام، زمانی که اسلام و ایمان منقطع میشوند، به غربت خواهد افتاد، پس خوشا به حال آنها که در آن برهه یا در هر دو برهه پیرو حق اند. در نهایه در این باره آمده است: "اسلام غریب آغاز شده و به همان حال آغاز باز خواهد گشت؛ پس خوشا به حال آن ها که غریب اند" یعنی: اسلام در آغاز کارش، از جهت کمی مسلمانان، مانند غریب های تنها که خانواده اش پیش او نیستند بود، و باز هم غریب خواهد شد؛ یعنی در آخرالزمان، تعداد مسلمانان کم می شود و مانند غریب ها میشوند، پس خوشا به حال غریب ها! یعنی بهشت از آن مسلمانانی است که در اول اسلام و آخرالزمان هستند. آنها به این جهت ممتاز شده اند که بر اذیت کافران صبر میکنند و مسلمان باقی میمانند (📚بحار ج 25)
🔻طه محمد استاد دانشگاه الأزهر گوید: این حدیث را سیوطی در الفتح الکبیر آورده و می گوید: مسلم از ابن عمر آن را نقل کرده است. و صاحب کشف الخفا گوید: این حدیث مشهور یا متواتر است.
🔻دانشمند بزرگوار معاصر سید هبة الدین شهرستانی احتمال داده که ظهر غریبا یعنی اسلام ابتدا از فرط شگفتی عقل ها را حیران نمود. و منظور از سیعود غریبا هم این است که مجد و عظمت ریشه دار و حیرت انگیز خود را باز مییابد.
#بازگشت_اسلام
#نور_نما
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
#کلیپ_مستند |
🎬 مدافع مسیحیِ اسلام
✅ از آنه ماری شیمل چه می دانید!؟
کتاب شناسی مهدوی | کتاب سلیم بن قیس هلالی(۱)
از قرن اول تنها یک کتاب دست نخورده به ما رسیده است و آن کتاب سلیم بن قیس است.
🔻شخصیت سلیم بن قیس هلالی: ایشان چهار سال قبل از هجرت بدنیا آمد و در زمان خلیفه ی دوم به مدینه آمد و در مدینه با امیرالمؤمنین مرتبط می شود و از یاران خاص ایشان گردید.
امیرالمؤمنین در ۱۲ رجب به کوفه مهاجرت کردند و سلیم بن قیس نیز همراه امیرالمؤمنین به کوفه آمد و در کوفه ملازم و جزء ستادی شد که از امیرالمؤمنین حمایت می کردند(تعداد افراد این ستاد ۵۰۰ نفر بود) و امیرالمؤمنین به این افراد در صورتی که ثابت قدم بمانند وعده ی بهشت داد.
ایشان جزء شرطة الخمیس بوده و شیخ مفید در کتاب اختصاص او را جزء شرطة الخمیس دانسته(طلعیه داران هر سپاه را شرطة الخمیس می گویند). ایشان بقدری مقرب به امیرالمؤمنین بوده که در جلسه ی وصیت امیرالمؤمنین به امام حسن حضور داشته است.
از آن جهت که سلیم به حضرت نزدیک بوده، دشمنان هم دنبال او بوده اند، مثل حجاج بن یوسف که سلیم برای فرار از او به اصطخر فارس و نزد ابان بن ابی عیاش که از شیعیان معروف بوده می رود و کتاب سلیم هم از طریق ابان به دست ما رسیده است، هرچند مرحوم نجاشی طریق دیگری هم داشته است.
نعمانی در الغیبة می گوید: «در میان همه ی شیعیان از راویان و حاملان علم که از امامان معصوم حدیث کرده اند اختلافی نیست که کتاب سلیم بن قیس هلالی یکی از بزرگ ترین کتاب های اصل و پایه می باشد»
علامه مجلسی می گوید: «حق این است که بر چنین کتابی نمی شود اشکال وارد کرد چرا که این کتاب بین محدثین معروف است و شیخ کلینی و شیخ صدوق و دیگر قدما بر آن اعتماد کرده اند و اغلب مطالب آن با آنچه در اصول معتبره وارد شده تطابق دارد» (بحار ج ۱۳)
🔻اعتبار کتاب سلیم: این کتاب از اعتبار و اهمیت بالایی برخوردار است زیرا:
۱. سلیم هر روایتی که غیر مستقیم بدست می آورد ابتدا به امیرالمؤمنین عرضه می کرد و آنگاه که حضرت تأیید می کرد در کتاب خود می نوشت.
۲. این کتاب به امام سجاد علیه السلام عرضه شد و ایشان آن را تأیید نمود: ابان بن عیاش می گوید: بعد از اینکه سلیم بن قیس از دنیا رفت من به حج و محضر امام سجاد رسیدم و متن کامل این کتاب را ارائه دادم و حضرت ورق زدند و فرمودند: خدا سلیم را رحمت کند، راست گفته و همه ی اینها سخنان ما است و اینها احادیث ما هستند که صحیح هستند: «هذه أحادیثنا صحیحة» و بسیاری از علما(مثل شیخ حر عاملی، آقا بزرگ طهرانی، علامه نمازی) به این روایت برای اعتبار کتاب استناد کرده اند و بعد ابان نزد امام باقر هم می رود و تنها قسمتی از کتاب را با خود می برد و امام باقر کتاب را تایید می کنند.
۳. امام صادق علیه السلام درباره ی این کتاب فرمودند: «من لم یكن عنده من شیعتنا و محبینا كتاب سلیم بن قیس الهلالى فلیس عنده من امرنا شى ء و لایعلم من اسبابنا شیئا و هو ابجد الشیعه و هو سر من اسرار آل محمد صلى الله علیه و آله و سلم». هر كس از شیعیان و دوستداران ما كتاب سلیم را نداشته باشد، از ولایت ما بهره اى ندارد، و چیزى از اسرار ما نمى داند. كتاب سلیم الفباى شیعه و یكى از اسرار آل محمد صلى الله علیه و آله است .
۴. احادیثی که ایشان در این کتاب نقل کرده مورد اعتماد همه ی علما در طول تاریخ بوده و لذا مرحوم کلینی در کافی شریف، شیخ طوسی در تهذیب، شیخ صدوق در من لا یحضر، نعمانی در الغیبة از ایشان نقل روایت کرده اند.
۵. مخالفین بسیار تلاش می کنند که اعتبار این کتاب را زیر سوال ببرند تا بتوانند موضوعاتی مثل مهدویت و غیبت را جعل علمایی مثل شیخ کلینی قلمداد بکنند، اما این کتاب هر چند یک کتاب عمومی است اما اشاراتی به مقوله ی مهدویت دارد
#کتاب_شناسی_مهدوی
#نور_نما
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
گوگل روزانه حتی تعداد قدمهای شما را هم میشمارد...
#تجارت_اطلاعات
#تجارت_سرمایه داری
هر چقدر سخت تر بهتر!
در روایت آمده است که سخت ترین و شدیدترین امتحان الهی، امتحان به اموال و پول است: «مَا بَلاَ اَللَّهُ اَلْعِبَادَ بِشَيْءٍ أَشَدَّ عَلَيْهِمْ مِنْ إِخْرَاجِ اَلدِّرْهَمِ»
و همینطور که این آزمون أشد است أحب نیز هست: «مَا مِنْ شَيْءٍ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ إِخْرَاجِ الدِّرْهَمِ إِلَى الْإِمَامِ»
امتحانی بزرگ که در حکومت امام زمان هم وجود دارد زیرا شما در غیبت می توانید اموال خود را به هر نحوی بخواهید برای خود و خانواده ی خود خرج کنید اما در زمان ظهور تمام اموال به امام زمان داده می شود و امام زمان به قدر کفاف به شما برمی گرداند و باقی را در راه خدا استفاده می کند: «اَلْمُؤْمِنُ كَانَ عِنْدَهُ مِنْ ذَلِكَ شَيْءٌ يُنْفِقُهُ عَلَى عِيَالِهِ مَا شَاءَ ثُمَّ إِذَا قَامَ اَلْقَائِمُ فَيُحْمَلُ إِلَيْهِ مَا عِنْدَهُ، فَمَا بَقِيَ مِنْ ذَلِكَ يَسْتَعِينُ بِهِ عَلَى أَمْرِهِ فَقَدْ أَدَّى مَا يَجِبُ عَلَيْهِ»
پس نگویید حکومت امام زمان سراسر بهشت است و حتی برخی آقایان بهتر از بهشت می دانند! و نگویید: چون غیبت سخت است پس جهنم است و حتی بدتر از جهنم است!
- می گویند: عصر غیبت عصر سراسر سرگردانی ایست، می گوییم: سرگردانی در غیبت برای جاهلان است: «المتحیرین فی جهلهم».
- می گویند: غیبت سراسر تاریکی است، می گوییم: خورشید پشت ابر تاریکی ایست؟ « و اما وجه الانتفاع بی فی غیبتی فکالانتفاع بالشمس»
- می گویند: حضرت حجت را نمی بینیم، می گوییم: کسی که در عصر غیبت به معرفت برسد انگار دارد حضرت را مشاهده می کند: «إن اهل زمان غیبته القائلین بإمامته و المنتظرین لظهوره أفضل من أهل کل زمان، لإن الله تبارک و تعالی أعطاهم من العقول و الأفهام و المعرفة ما صارت به الغیبة عندهم بمنزلة المشاهدة»
- می گویند: دنیا پر از فساد و ضلالت است می گوییم: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ ۖ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ ۚ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ(مائده 105)ای اهل ایمان، شما (ایمان) خود را محکم نگاه دارید، که اگر همه عالم گمراه شوند و شما به راه هدایت باشید زیانی از آنها به شما نرسد.
علامه طباطبایی یکی از مسائلی که ذیل این آیه مطرح می کند این است که فرض کنیم تمام دنیا هم گمراه شود به این معنا نیست که یک انسان الزاما گمراه گردد.
- می گویند: مردم طبق روایات در زمان حکومت حضرت جام هایی از حکمت خواهند نوشید، می گوییم: اگر ظرفیت داشته باشید در غیبت می توانید به حکمت دست یابید: «تُجلی بِالتّنَزیلِ اَبصارُهُم وَ یُرمی بِالتَّفسیرِ فی مَسامِعِهم وَ یُغبَقُونَ کَأسَ الحِکمَةِ بَعدَ الصَّبُوحِ»
#هر_چقدر_سختر_بهتر
عبارتی از مرحوم نعمانی که به اسم معصوم شهرت یافته است
تَوَاصَلُوا وَ تَبَارُّوا وَ تَرَاحَمُوا فَوَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَالنَّسَمَةَ لَيَأْتِيَنَّ عَلَيْكُمْ وَقْتٌ لَا يَجِدُ أَحَدُكُمْ لِدِينَارِهِ وَ دِرْهَمِهِ مَوْضِعاً يَعْنِي لَا يَجِدُ لَهُ عِنْدَ ظُهُورِ الْقَائِمِ(ع)مَوْضِعاً يَصْرِفُهُ فِيهِ لِاسْتِغْنَاءِ النَّاسِ جَمِيعاً بِفَضْلِ اللَّهِ وَ فَضْلِ وَلِيِّهِ فَقُلْتُ وَ أَنَّى يَكُونُ ذَلِكَ فَقَالَ عِنْدَ فَقْدِكُمْ إِمَامَكُمْ فَلَا تَزَالُونَ كَذَلِكَ حَتَّى يَطْلُعَ عَلَيْكُمْ كَمَا يَطْلُعُ الشَّمْسُ أَيْنَمَا تَكُونُونَ فَإِيَّاكُمْ وَ الشَّكَّ وَ الِارْتِيَابَ انْفُوا عَنْ نُفُوسِكُمُ الشُّكُوكَ وَ قَدْ حُذِّرْتُمْ فَاحْذَرُوا وَ مِنَ اللَّهِ أَسْأَلُ تَوْفِيقَكُمْ وَ إِرْشَادَكُمْ.
امام جعفر صادق علیه السلام فرمود:
«صله رحم و کار نیک و ترحم پیشه گیرید، زیرا به خدایی که دانه را شکافت و انسان را آفرید، زمانی فرا می رسد که محلی برای درهم و دینار خود پیدا نکنید.»👈 یعنی در وقت ظهور قائم👉، محلی برای صرف درهم و دینار (که اندوخته اید) پیدا نمی کنید، چرا که مردم به فضل خدا و ولی او، در آن روز همه بی نیاز هستند. عرض کردم: «این معنی کی واقع می شود؟» فرمود: «در وقتی که امام خود را گم کنید و پیوسته در جستجوی او باشید، تا گاهی که مانند خورشید طلوع کند. پس هر جا که هستید، از شک و تردید درباره وی خودداری و هر گونه شکی را از خود دور کنید، و از آنچه گفتم احتراز جویید. توفیق و ارشاد شما را به راه راست از خداوند متعال خواستارم!»
علامه مجلسی در ذیل این روایت می گوید:
الظاهر أن يعني كلام النعماني و الظاهر أنه ره أخطأ في تفسيره لأنه وصف لزمان الغيبة لا لزمان ظهوره كما يظهر من آخر الخبر بل المعنى أن الناس يكونون خونة لا يوجد من يؤتمن على درهم و لا دينار.
ظاهرا جمله «یعنی در وقت ظهور قائم محلی برای صرف درهم و دینار پیدا نمی کنید» جزء روایت نیست و از کلام نعمانی است و گویا وی در این مورد به خطا رفته است. زیرا امام علیه السّلام زمان غیبت را توصیف می کند، نه زمان ظهور را، چنان که از آخر خبر معلوم می گردد. معنای روایت این است که در زمان غیبت امام زمان علیه السّلام، مردم چنان خائن خواهند بود که امینی پیدا نمی شود تا درهم و دینار خود را نزد وی امانت بگذارند!
پاسخ کوتاهی نسبت به این سوال را در دو پیام سابق مطالعه بفرمایید 🌹
تذکر: تنها مقصود از این پیام این است که بگوییم توصیف برخی از آقایان در مورد غیبت نادرست است
و اگر نظری دارید برای ما ارسال بفرمایید:
@adminma
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
چگونه به پایان آمد؟
استوری یکی از افراد ملحق به فرقه ی هنبوشی...
💠اظهار علم امام در کودکی
🔻لَمَّا مَاتَ أَبُو الْحَسَنِ الرِّضَا(ع)حَجَجْنَا فَدَخَلْنَا عَلَى أَبِي جَعْفَرٍ(ع)وَ قَدْ حَضَرَ خَلْقٌ مِنَ الشِّيعَةِ مِنْ كُلِّ بَلَدٍ لِيَنْظُرُوا إِلَى أَبِي جَعْفَرٍ(ع)فَدَخَلَ عَمُّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى وَ كَانَ شَيْخاً كَبِيراً نَبِيلًا عَلَيْهِ ثِيَابٌ خَشِنَةٌ وَ بَيْنَ عَيْنَيْهِ سَجَّادَةٌ فَجَلَسَ وَ خَرَجَ أَبُو جَعْفَرٍ(ع)مِنَ الْحُجْرَةِ وَ عَلَيْهِ قَمِيصُ قَصَبٍ وَ رِدَاءُ قَصَبٍ وَ نَعْلٌ حَذْوٌ بَيْضَاءُ فَقَامَ عَبْدُ اللَّهِ وَ اسْتَقْبَلَهُ وَ قَبَّلَ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ قَامَتِ الشِّيعَةُ وَ قَعَدَ أَبُو جَعْفَرٍ(ع)عَلَى كُرْسِيٍّ وَ نَظَرَ النَّاسُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ تَحَيُّراً لِصِغَرِ سِنِّهِ فَانْتَدَبَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ فَقَالَ لِعَمِّهِ أَصْلَحَكَ اللَّهُ مَا تَقُولُ فِي رَجُلٍ أَتَى بَهِيمَةً فَقَالَ تُقْطَعُ يَمِينُهُ وَ يُضْرَبُ الْحَدَّ فَغَضِبَ أَبُو جَعْفَرٍ(ع)ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ فَقَالَ يَا عَمِّ اتَّقِ اللَّهَ اتَّقِ اللَّهِ إِنَّهُ لَعَظِيمٌ أَنْ تَقِفَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَيَقُولَ لَكَ لِمَ أَفْتَيْتَ النَّاسَ بِمَا لَا تَعْلَمُ فَقَالَ لَهُ عَمُّهُ يَا سَيِّدِي أَ لَيْسَ قَالَ هَذَا أَبُوكَ (صلوات الله عليه) فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ(ع)إِنَّمَا سُئِلَ أَبِي عَنْ رَجُلٍ نَبَشَ قَبْرَ امْرَأَةٍ فَنَكَحَهَا فَقَالَ أَبِي تُقْطَعُ يَمِينُهُ لِلنَّبْشِ وَ يُضْرَبُ حَدَّ الزِّنَاءِ فَإِنَّ حُرْمَةَ الْمَيِّتَةِ كَحُرْمَةِ الْحَيَّةِ فَقَالَ صَدَقْتَ يَا سَيِّدِي وَ أَنَا أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فَتَعَجَّبَ النَّاسُ فَقَالُوا يَا سَيِّدَنَا أَ تَأْذَنُ لَنَا أَنْ نَسْأَلَكَ فَقَالَ نَعَمْ فَسَأَلُوهُ فِي مَجْلِسٍ عَنْ ثَلَاثِينَ أَلْفَ مَسْأَلَةٍ فَأَجَابَهُمْ فِيهَا وَ لَهُ تِسْعُ سِنِينَ
✍️ اختصاص: علی بن ابراهیم از پدر خود نقل کرد که گفت: پس از فوت حضرت رضا به مکه رفتیم و خدمت حضرت جواد رسیدیم. گروهی از شیعیان از نواحی مختلف آمده بودند تا از نزدیک امام جواد را زیارت کنند. در این موقع عمویش عبد اللَّه بن موسی که پیرمرد مسن و با شخصیتی بود وارد شد. او لباس های خشن و زبری به تن داشت و اثر سجده در پیشانی او آشکار بود؛ و نشست. حضرت جواد که پیراهنی عالی و ردایی قشنگ بر تن داشت و کفش هایی نو پوشیده بود نیز وارد شد.
عبد اللَّه بن موسی عمویش از جای حرکت کرد و به استقبال او رفت و پیشانیش را بوسید. تمام شیعیان به احترام امام از جای حرکت کردند. آن جناب روی صندلی نشست. مردم از تعجب (به خاطر کوچکی و کم سنی حضرت جواد) به یکدیگر نگاه می کردند.
یکی از حاضرین رو به عموی امام نموده گفت: آقا! اگر شخصی با حیوانی جمع شد چه باید کرد؟ جواب داد: دست او را قطع می کنند و حد نیز بر او جاری می شود. حضرت جواد خشمگین شده، نگاهی به عموی خود کرد و فرمود: عمو جان، از خدا بترس. این کار خیلی سختی است که در روز قیامت به پیشگاه پروردگار بایستی و از تو بازخواست کند که چرا برای مردم با اینکه اطلاع نداشتی فتوی دادی. عمویش عرض کرد: سرورم! مگر پدرت همین فرمایش را نفرمود؟ حضرت جواد فرمود: از پدرم پرسیدند: مردی قبر زنی را شکافت و با آن زن جمع شد! فرمود: باید دست راستش قطع شود که نبش قبر نموده و حد زنا نیز بر او جاری می شود، زیرا احترام زن مرده و زنده یکسان است؛ عرض کرد: صحیح می فرمایید سرورم، من استغفار و توبه می کنم.
مردم در شگفت شدند و عرض کردند: اجازه می فرمایید سؤال بکنیم؟ فرمود: بگویید. در یک مجلس از سی هزار مسأله پرسیدند و حضرت جواد با اینکه نه ساله بود، جواب آنها را داد.
(📚اختصاص: ١٠٢)
علامه ی مجلسی در ذیل روایت فوق می گوید:
✍️ در مورد این خبر که در یک جلسه جواب سی هزار مسأله را فرموده باشد، اشکال شده که اگر جواب هر مسأله یک خط یعنی پنجاه حرف باشد، بیشتر از سه برابر ختم قرآن می شود! چگونه می تواند در یک مجلس سی هزار مسأله را جواب بدهد؟ اگر بگویید جواب ایشان بیشتر به بلی و خیر بوده یا به وسیله اعجاز در کوتاه ترین مدت جواب داده، در مورد عبارات سؤالات سائلان چه می گویید که سی هزار مسأله پرسیدند؟ ولی ممکن است این اشکال را به چند صورت جواب داد:
١. سخن از روی مبالغه بوده و سؤال و جواب خیلی زیاد شده، زیرا شمردن چنین سؤالهایی واقعا مشکل است.
٢. ممکن است در نظر سئوال کنندگان سؤالهایی بوده که در موقع جواب دادن، بیشتر آنهایی که سؤالشان همان بوده، جواب خود را شنیده اند.
٣. ممکن است اشاره به این مطلب باشد که از سخنان کوتاه آن سرور احکام زیادی استفاده می شده که این وجه از همه به واقعیت نزدیکتر است.
٤. ممکن است مراد از یک مجلس، یک مجلس نوعی باشد یا در یک مکان مانند منی بوده، گر چه در فاصله چند روز انجام شده باشد.
٥. ممکن است این سخن مبتنی بر کشش زمانی باشد که صوفیها معتقدند، ولی چنین عقیده ای خرافی است.
٦. ممکن است اعجاز آن جناب، در سرعت سؤال هم اثر داشته یا جواب را مطابق آنچه در دل داشته اند، قبل از پرسیدن می داده.
٧. شاید منظور از سؤال، دادن نامه و نوشته هایی بوده که امام آنها را به وسیله اعجاز جواب داده.
(📚بحار ج 50 ص 94)