🟣 ● دو کس نمی ترسند: اول آنکه هیچ چیز ندارد که امساک او از دنیا بی معنا است چون هیچ چیز برای از دست دادن و پرهیز ندارد. و دوم کسی که همه چیز دارد و مانند دریاست که اگر از او یک لیوان بردارند، تغییری حاصل نمی شود، همان که مولانا می گفت: امر قل زین آمدش کای راستین کم نخواهد شد بگو دریاست این ● در شگفتم از کسی که به دنیا بخل می ورزد درحالی که آن به او روی آورده یا به آن بخل می ورزد، در حالی که دنیا به وی پشت کرده است. پس نه انفاق درحال اقبال ضرری به آن می زند و نه امساک در حال پشت کردن دنیا به آن سودی می رساند. عَجِبْتُ لِمَنْ يَبْخَلُ بِالدُّنْيَا وَ هِيَ مُقْبِلَةٌ عَلَيْهِ أَوْ يَبْخَلُ بِهَا وَ هِيَ مُدْبِرَةٌ عَنْهُ فَلَا الْإِنْفَاقُ مَعَ الْإِقْبَالِ يَضُرُّهُ وَ لَا الْإِمْسَاكُ مَعَ الْإِدْبَارِ يَنْفَعُهُ‌ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

که گفت پیرزن از میوه می‌کند پرهیز؟ دروغ گفت که دستش نمی‌رسد به درخت #سعدی

🟣 ●  جبرئیل خدمت رسول خدا آمد و عرض کرد: • ای محمد! هر طوری که می خواهی زندگی بکن، ولی بدان که خواهی مرد. • و هر کسی را که می خواهی دوست داشته باشی بدار، ولی بالاخره از او جدا خواهی گشت. • و هر عملی که می خواهی بکنی انجام بده، ولی آن را خواهی دید(روزی با آن ملاقات می کنی). جَبْرَئِيلُ(ع)إِلَى النَّبِيِّ ص فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ عِشْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مَيِّتٌ وَ أَحْبِبْ مَنْ شِئْتَ فَإِنَّكَ مُفَارِقُهُ وَ اعْمَلْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مُلَاقِيهِ ● حافظ می‌گفت: فرصت شمار صحبت، کز این دوراهه منزل چون بگذریم دیگر، نتوان به هم رسیدن!       ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 هرگاه خداوند بنده ‌اى را دوست بدارد، او را به آرامش و بردبارى زينت مى‌ بخشد. اِذا اَحَبَّ اللّه‌ُ عَبْدا زَيَّنَهُ بِالسَّكينَةِ وَ الْحِلْمِ ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

●━━━━━━─────── ⇆ ◁ㅤㅤ❚❚ㅤㅤ▷ㅤ ↻

🟣 غنای نفس...! ● نفس انسان، همان فقیری است که هرگز متوقف نمی‌شود و مدام در پی خواسته‌های خود می‌رود، جزء در آن لحظه‌ای که "غنای نفس" پیدا کند و خودش را از هر نوع پستی و زشتی بی نیاز بداند. آن وقت مسائل خورد برای او جاذبه پیدا نمی‌کند چون به معظمی می‌رسد که محقرات برای او ناچیز و بی‌ارزش می‌شود. باک مدار سعدیا گر به فدا رود سری هر که به معظمی رسد ترک دهد محقری ● و حافظ چاره خواسته بی اندازه نفس را در ترکیب دولت با فقر یافته بود؛ یعنی فقیری که غنی باشد. از آن رو که فقر به تنهایی انسان را به سرکشی وامی دارد. دولتِ فَقْر خدایا به من ارزانی دار کاین کِرامت، سَبَبِ حِشْمَت و تَمکینِ من است ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___