[رَنده رَنده شدم-]

به قول یه عزیز دلی د بسته دیگه کیومرث پاشو خودتو جمع کن

ارادت.

انقد که توی مدرسه مُضحکانه همش یجورِ عجیبی ساکتم و فقط می‌خندم، حس می‌کنم ماهیچه‌هام عادت کردن به این نقاب. کنترلشون دیگه از دستم خارجه، امیدوارم خودشون بتونن مدیریت کنن خودشونو.

وحشتناکه، یکهو فکم شروع می‌کنه به لرزیدن، یهو دکمه‌ی تنظیم لبخندم از کار میوفته، یهو کنترل دهن و اخممو ندارم، اصلا حالمبد.

می‌خوام برگردم به تابستون. می‌خوام از این جهان خارج شم. می‌خوام بزنم زیرِ میز زندگی و همه محتویاتشو برعکس کنم پخشِ زمین.

اگه حرف نزنم می‌میرم، شما اینجا رو نخونده بگیر.

تنها نتیجه‌ای که تونستم برای آیندم بهش برسم اینه: تورو روزمرگی می‌کُشه. فرار کن از روزمرگی. فقط فرار کن.

دلم می‌خواد تو کاری عمرمو تلف کنم که تکرار نداشته باشه، نمی‌تونم تحمل کنم این همه کار و وظایف تکراری رو. من نمی‌تونم یه ماشین باشم.

تنها کاری که می‌تونم باش کنار بیام، اینه که یه برند با نظر و سلیقه خودم داشته باشم، که هر روز همه ایده هامو عملی کنم، که هر روز از ذوق بمیرم:))

واکنش جهان هستی و شمِّ واقع بینی‌م: 👍☺️

گاد، پیلیز منو تو یه چرخه‌ی مفید و تأثیرگذار برای جهان قرار بده. شاید در اون صورت بتونم خوشحال باشم.